Hindi mo lang alam kung gaano kita gustong nakatatabi. Hindi mo lang alam kung gaano kita gustong nakakausap. Hindi mo lang alam kung gaano kita gustong palaging nakakasama. Hindi mo lang alam kung gaano kahigpit kitang gustong niyayakap. Hindi mo lang alam kung gaano ko kagustong nagtutuloy-tuloy ka sa pakikipag-usap sa akin. Hindi mo lang siguro pa alam kung gaano kita ayaw mawala sa buhay ko. Hindi mo lang alam kung gaano kasakit na tumatagos ang bawat akala mong birong binibitawan mo sa harapan ko. Hindi mo lang alam.
Pasensiya na kung mahina ako sa pagbuo ng paksang pag-uusapan. Pero gustong-gusto ko talaga kapag napapangiti kita nang sandali. Pasensiya na kung makabuo man ako ng paksa na walang kuwenta. Nakikita mo naman na kung ano-ano lang ang lumalabas sa bibig ko, marami akong sinasabi, nasasabi, malaman mo lamang na sinasabi ko na lang lahat kung anuman ang maisip ko, may masungkit ka man lang kahit isa para pag-usapan natin. Pasensiya na kung hindi ako tumitingin sa iyo kapag nagsasalita ka. Handa akong makinig lagi sa 'yo. Balewalain mo na lang kahit kumanta ako habang ika'y nagsasalita, pinapakinggan pa rin kita. Pasensiya na kung ang corny-corny ko magbitaw ng joke. Masayang-masaya na ako sa mga boo mo. Pasensiya na kung wala akong kuwentang kausap. Pasensiya na kung nakakainis ako. Pasensiya na kung wala akong kuwentang tao. Sa tuwing nasasabihan ako ng ganiyan, ang translation agad sa akin ay sana hindi na ako pinanganak. Ganoon man ako kasensitibo at kawalang respeto sa mga tao sa paligid ko, iniisip ko rin naman kaagad kung ano ang maiisip nila sa mga sinasabi ko.
Buti na lang, sinabi mong joke lang 'yon. Paulit-ulit ko na kasi silang naririnig.