in three, two, one

hindi na mahalaga pa kung nagkakaunawaan pa nga ba kayo. alam niyang inilaan mo na ang iyong mga nalalabing oras para sa pagpaparayang makalimutan. alam mo na ito ang pinakahahantungan ninyong dalawa. matiyaga ka niyang inabangan, katulad ng tangi niyang isinasagawa na paghihintay sa mga naunang katulad mo.

hindi mo rin mahuli nang agaran, pero magkakilala na kayo kaagad. kakaiba ang mga salamuhang walang amoy na kailangang manatili. tinanggap ka niya nang buong-buo at ikaw nama'y hindi pa rin kinakabahan sa kaniya.

hindi naman sa ayaw niyong mag-usap pero hindi naman kailangan. nandito lamang siya para pagaanin ang iyong loob. aakayin ka niya sa pinakamalumanay na paraan. ipinagtataka mo ngayon kung bakit may mangilang mga kuwentong ipinakakalat ang mga dakilang sindikato tungkol sa kaniya, gayong kasalungat ngayon ang ipinamamalas niya sa iyong harapan. walang kumakapit at pagod ka nang magtimpi. nagpasalamat ka na sa kaniya sa huling pagkakataon.

leave us alone

paunti-unti kang lulubog hanggang sa maramdaman mo na lamang ang mga natitira mong buhok sa iyong katawang matigas nang maiiwan pagkatapos. wala ka nang ibang hinihintay kundi ang napipinto mong pagkagunaw sa ginaw habang nabubura sa mundo.

tinanggap mo nang taimtim na hindi ka magiging kaluluwa matapos ang iyong huling pag-aalay ng sarili. ibang nilalang ang mga iyon at malaki ang posibilidad na hindi ka nabibilang sa kanila. lahat ay nagtatapos. nabubuo lamang ang buhay kung naganap na rin ang katapusan. may pag-ibig na nagbabalak lumampas sa antas ng sansinukob ngunit maging ang sansinukob ay may nakatakdang hangganan.

nababawasan na ang iyong mga nararamdaman. wala ka nang ibang pinipilit pa na palabasin. hindi na importante ang mga importante. sa unang pagkakataon, mapapangiti ka nang tunay at wagas. wala na ang mga dasal. bingi na ang mga puno at ibon na kaninang nanonood sa 'yo. kahit saan mo man ibaling ang iyong atensyon ay sigurado nang walang makakapansin sa 'yo. niyakap ka na ng katahimikan at hinayaan mo lamang siyang gawin ang gusto niya.

it's time

dadalhin ka bigla noon sa may dagling panaginip na pinakamahapding iwanan nang paulit-ulit. alam ng lahat ng kilala mong diyos kung ilang beses ka nitong pinilit paluhain hanggang sa makailang ulit ka ring bumigay paminsan-minsan. bugbog parati ang inaabot ng iyong karamay kahit na malay na malay naman kayong dalawa sa kawalan ng kahihinatnan.

may kung anong pait at labo na rin ang nag-uudyok sa 'yong magpatawad, hinihinging maging maalam sa 'yong bawat pagsisid, pero wala. madalas mo pa ring ipagpatuloy ang paghahanap ng butas sa kalawakan na maaaring magdulot sa 'yo ng mga ninanais na hindi mo pa rin mabitaw-bitawan.

alam mong sinagad mo na ang lahat ng natirang pagkakataon. sinalag mo na rin ang lahat ng tulong at simpatya na idinaan pa talaga mismo sa harapan mo. ang mga inakala mong insulto'y dakma palang may malasakit sa iyong buhay at huli na ang lahat para bumulyaw pa sa gitna ng kagubatan. naghihintay ka na lamang na kainin ng mga gutom at pagpiyestahan libo-libong mga uod.

no one really started it

may salimuot nang namumuo sa kanilang mga mata. sinasadya kaya nilang mapansin mo ito para manahimik ka na? hindi pa rin nila maunawaan na hindi ka nila kailangang unawain para magkaroon ng patlang sa nag-uumpisa nang mag-alab na mga bulalas.

mamaya kasi niyan, iisa lang naman talaga ang totoong pakay nila at liban na iyong sa iyo. wala naman kailang pilitin. may mga bagay na hindi mo napagtatantong ipinahiram lang naman sa iyo na bigla mo na lamang inaangkin nang sagaran. handang makipagsagutan sa mga tinagurian. ang reklamo ay iniintindi na lamang base sa arok na kayang timplahin ng mga nagsisilumaan nang panuto. iputok mo! ano?

naduduwag ka na naman? ilang beses mo iyon inensayo sa harap ng salamin kagabi. tapos, ngayon, ikinukubli mo na lamang ang iyong saloobin? paano silang masasaktan? paano mo ipaparamdam sa kanila na hindi ka naman ganoong nalalayo sa kanila? hindi mo hanap ang kanilang pagkatalo ni hinangad na ika'y magtagumpay. laos na ang mga iyon. nasaan ang tapang mo kapag nagkaubusan na ng mga bala?

it was somebody else's choice

darating kang hindi nagmamadali. sinadya mong magtira ng mangilan-ngilang hibla nang makapagpasayaw pa ng ilang multo bago sumapit ang pagbubukas ng mga pag-iipon at pinagparte-partehang mga pagsasanay.

may lambing ang ginaw na dulot ng katahimikan sa mga umagang umaatras pa nang todo ang mga hindi naman talaga nagbalak na sumugod. bawat pagpupunong apuhap ay medyo nakakasanayan na. ipinagdasal mong saglit na manatili na lamang na ganito kapayak ang lahat ng mga salubong.

walang halong pagtatalo at hiya. dulo na lamang madalas ang nais atupagin kasama ang paiba-ibang opinyon na tumatagos lamang sa iyong lalamunan. nilamon ka na ng kabulagang mapapasaiyo ang lahat ng iyong gusto basta't magsumamo ka lang nang ilang linggo o taon. basta't maipakita mo ang tunay na kulay, hindi na bale ang ibang mga pakana ng mga nakapalibot at unti-unti nang kumakapit na espiritu. mawawalan ka rin naman ng tamang galang pagdating ng iniatas na panahon. sa mga niyaring palitan ka na lamang umaasa palagi.

what time is it

kailan bang titila ang mga nangyayaring pamamahinga? naiwan ka naman na dati sa kalsada nang mag-isa kaya ayos lang din. pilit mo pa ring pinababagal ang bawat kumusta nang magpatuloy pa kahit na sobrang saglit lang ang paglayo sa mga mapagpanggap na boses.

litong-lito pa rin kaya sila hanggang ngayon? napapaisip ka tuloy nang maligalig kung kasalanan pa rin kaya ng guro iyon o mayroon na ring pagkukulang ang nagpapakalat ng pilit namang adhika na ang napakalabong sistema ng panghuhusga ay sasapat na bilang pamalangkas ng mga uumpisahang sagip sakaling makalampas pa sa dambuhala na balakid na kung tutuusin ay mapapasimple namang tunay kung sa ilalim ng pagbubungkal ang pangunahing tirada.

tinatamad na rin siguro silang isipin pa ang pinakapayak na solusyon ukol sa ikatatalas ng pagsagip ng mga gaya-gaya na lamang sa natatanga rin namang kulang na kulang sa danas ngunit hindi mo mawari hanggang ngayon kung nahihiya lang ba o nahihirapan na talagang humingi ng tulong. kung sa bagay, medyo mahalaga lang naman talaga ito, kung tutuusin.

when's the snow

maaga ang pag-aayos ngunit wala pa talagang gustong mag-umpisa. hindi kumpleto ang almusal at tanghalian hangga't wala pang nagagalit. inaabangan na rin kaagad ang maagang meryendang lustay lamang ng laping patuloy na kumakampi sa iyong mga kaloobang magpakasiya.

hindi mo na dapat kilalanin pa ang lahat pero may kung anong mga pagtatanong ang pilit na sumasagi sa iyong isipan. minabuti mong pilitin pa lalo ang iyong mga paghihimok nang hindi ka na maabala pa ng mga susunod pang salamuha. bawat udyok ay mga segundong minamadaling matapos at hinihikayat mo na ang iyong sarili na hindi ka ipinarating dito para mamirata ng mga susunod na ipaparatang.

maski ang pagngiti ay makakapkapan pa rin nila kaya huwag na lang. mabuti nang maidikit sa pader at maiwanan sa matinding buhos ng ulan kaysa bulabugin ng sangkaterbang pamimili at pananakit na sinasadya naman talaga. mayroong lumanay sa bawat patak ng ulan na nagpapahuli sa mapanglaw na liwanag. yayakapin ka ng ginaw na tanging umuunawa sa 'yo.

tell me what

paano kung hindi mo ituloy? malay ka sa kawalang mahirapan sana silang mapunan. sakali, maaaring hindi mo na mapatawad ang iyong sarili. matagal mo na ring hinihintay na may mamutawing pasasalamat. kahit isa lang. wala ka pa ring iniisip na pagkilala. mabuti na lang, paubos na ang kaibigang antala. mabibigyan ka na ng mga bagong pagpipilian. sa limang pagkukulang na sumama sa 'yo sa pagkahig ng ngatal na ininda mo kagabi pa, ikinumpol mong may sama ng loob ang pagsisisi nang pumailalim pang lalo ang pait ng nakaraan.

bakit sa iba agad ang baling? may malamang na kaisipang pilit na itinatanggi ang pag-ako. iiwanang walang pagtatapos ang sinimulang pagpapakupal at huwag sanang masagi ng alintanang bawat kurap na pinapakawalan ay tinutunghayang sayang na paglipat.

hindi na mababawi pa ang nakagisnan. minsan, mahirap itong sikmurain. may mga araw pa rin namang gawad ng kalayaan ang ngiti sa iyong mga labi at hindi mo ito maaabutan kung nanatili ka lamang na nakapirmi sa mga panggabi na saksakan. inaabangan mo na tuloy ang susunod na mga kuwentuhan.

where to now

mayroong mga gulat na inakala mo pa rin. mapapasinghap kang tanggap mo sa iyong sarili na ikaw lang ang pinakatanging nagkamali. inabangan mo rin ito. alam mong hindi ka masisiyahan sa isinalang mong desisyon ngunit itinuloy mo pa rin sapagkat iyon na lamang ang natirang maaaring gawin.

nakaplano na rin ang mga ruta ng pagpapaantala. wala ka na ring kaibigang mag-aabot sa 'yo ng pansamantalang ginhawa. nakapag-imbento ka na ng mga kakailanganin kunong kurot kada karipas ng kalimot nang kumalma ang mga kuwit na kumakatas sa sakripisyong sumikap.

ito na ang iyong huling hikab. nais mo nang makawala. may mga kasabayang lagapak na nauunawaan ang iyong pag-iisa. mayroong pinagsasaluhang pighati at naghihintay na lamang ng isang guguho. hindi na mahalaga pa kung sino ang mauuna. isa-isa pa rin kayong maglalaho. nakahanda na ang isang daang mga kapalit. isa lamang ang sinasamba. ang mga kaluluwang nanonood ay nasusuka na sa sobrang pagtawa. mapapapikit ka na lamang sa tamis.

you got me

muntik ko nang makaligtaan sa tindi ng mga hagupit. may iba't ibang ranggo na ng nag-aaway-away na lingat at hindi ka nila hahayaang makapili. sabay-sabay parati ang pamamaalam ng mga kamote bago sabay-sabay ring pagpipisatin ng kani-kanilang mga palusot mabuhay.

iaabot na dapat kaagad ang agarang pagkukulang nang mabawas na ito sa palaisipan ninyo sa pagitan. nakakatamad na kung sakali ang magpakulo pa ng talastasang wala namang kabuluhan. baka dumagdag pa nga rito ang mga gusto lang makisali dahil walang maatupag sa landasing sampung dura pa ang para.

madali lang namang umiwas sa gulo. dapat lang na madalas kang walang pakialam. ang maligaw ang puso ay hinahayaan lamang nang dalawampung minuto sa isang araw at pagkatapos noon ay bibilis-bilisang manumbalik sa nagkukumahog na pagpapanggap. mayroon namang mga alalay na ingay at kunsinti sa mga alanganing pagkakataon. ito ang mga pasadyang bulyaw sa limang katabi nang makapagpaliko ng ilang mga mata. kapiranggot na pakialam para sa pagsasalba ng kapuwa. ang ibig mo ay saglit lamang na pahinga.

here we fucking go

napakabaho talaga ng lungsod na 'to. parang nasanay na lang ang lahat ng nakatira. mga tunay nang walang pakialam. kahit iyong mga nagpapanggap na maglilingkod sa karamihan, taglay pa rin nila hanggang ngayon ang pagkukusa na sila ang dapat na paglingkuran. mga hari at reyna, mga prinsesa't prinsipe. nakakasawa nang hindi sila nagsasawa. mga wala pa ring pinagbago.

kahit saan ako tumingin, para bang alam ko na kaagad ang nangyari at mangyayari. wala nang ibang puwede pang madaanan. kabisado na ang bawat kabig at kalikot ng mga kalakaran. walang gustong umamin ngunit mahilig lahat tsumismis. hindi pinalalampas ang kahit na anong balita hanggang sa mauntog na lamang ang mga pangungusap nang wala pang kinahihinatnan.

wala nang tapat na mga parirala. saliwaan ang pinakamadalas na nangangapkap sa bulsa ng mga nakararaming inosente pa rin sa laglagan, at kung sakali mang may mapulot kang aral, wala na itong ibang mapaggagamitan kung hindi ang ikalilinang ng iyong waglit. may paparating nang lunan at magbabakasakali pa rin sa wala.