fragment 37

natigilan kang saglit at binalikan ang ilang mga nakaraan. may posibilidad na mayroon siyang mga narinig nang hindi mo namamalayan. lalo ka lamang nanlumo nang mapagtanto mong maaaring nalansag mo na kung minsan ang kaniyang sariling paghahanap, na mayroon siyang sariling maliit na papel, sariling poste ng ilaw, sariling ugong, na mayroon nga pala siyang sarili.

huminga ka nang malalim. tumingala ka sa kawalan. sa una muling pagkakataon, wala na munang pumasok sa isipan mo.

nabigti ang pinasok na kawalan nang bumalik na ang bigat ng iyong ulong nakakabit sa iyong leeg. tinulak mo ang iyong sarili na itulak muli ang siyang sinimulan. walang kasiguraduhan ang lahat hangga't hindi pa talagang natatapos ang lahat. inilipat mo nang inilipat ang mga baling ng mga poste. may mga lugar na walang katao-tao, mga lugar na punong-puno ng mga pila. natatakot kang baka hindi mo na siya makita pang muli. muling bumilis ang iyong paglilipat ng tanaw. hindi na mabibilang pa ang dami ng iyong mga nalampasan. paubos nang pabuntong ang natitirang pag-asa sa iyong kalamnan nang makita mo siyang muli na may kasamang iba.

fragment 36

pagkatapos na pagkatapos na bitawan ng boses ang huling salita, sumakto ito halos sa iyong sumunod na paglipat ng poste. nanlaki bigla ang iyong mga mata nang bumalandra sa harapan mo ang kaniyang mukha na maigi marahil na pinagmamasdan ang mga nakasulat sa kasalukuyan mong poste na pinapanooran.

ilang segundo lamang din ang lumipas at nakita mo sa kaniyang mga mata na hindi tugma ang posteng hawak mo sa hawak niyang maliit na papel. wala kang ibang nagawa kundi panoorin siyang mawala nang tuluyan sa abot ng paningin na abot lamang ng tayog ng iyong puwesto.

muling naglawa ang iyong mga mata, sabay nagsalitang bigla rin ang boses. ipinaliwanag niyang bawat isang tao sa ibaba ay may magkakaibang danas sa kanilang mga naririnig at nakikita. maaaring kapareho sa kasama nila ang sagap ng kanilang mga mata at tainga, maaari ring hindi, at walang paraan para mapatotoo ito. maaaring iisang bagay lamang ang inyong nakikita o naririnig ngunit walang-walang makapagsasabi kung iisa rin ang nananalaytay sa inyong mga katuturan.

fragment 35

"nagtataka ka marahil kung bakit ka napadpad dito, at kung saan ka nga bang nanggaling. sigurado rin akong may mga kutob kang patuloy mo pa ring iniinda magpahanggang sa ngayon ngunit walang ibang kahit na o sino ang kayang ibsan maski pang anong higpit sa kokote mo ang iyong ipihit.

huwag kang mag-alala. hindi na kailan man pa magiging mahalaga ang mga iyon. mananatili ang iyong sarili, at ang iyong sarili ay mananatiling naghahanap. baklasin man nang baklasin hanggang sa ibutod na lamang ang maiwan, may puwersang magkakabit sa 'yo sa mga puntang naghihintay lamang matuklasan at iba pang mga sariling ikaw rin mismo ang siyang hanap.

ang paghahanap ay walang hanggan, umabot man sa mga guhit ng alangan, ng layunin, o ng kapalaran. mayroong mga hindi na natagpuan, mayroong mga nakaligtaan na, at maaari rin kung minsan, may mga mapahihintulutang mahanap ng hindi inaasahan, nang hindi inaasahan."

fragment 34

sa mga naunang pitik sa mapa, bawat kagyat na paglipat ay mga sabik na unti-unti ring lumumanay sa haba at tagal ng mga akalang natatanggap na ring walang kahahantungan kahit na ipilit pa nang ipilit ang mga naising walang ibang nakakaalam.

sa lahat ng mga bagay na labas sa iyong hawak, may mga gigil pa rin talaga na mahirap pakawalan. may ilang mga pagsaling sumasalo ng hindi napigilang mga diin at dabog kasama ng paninging lumalabo na sa lawa ng luhang agad-agad namang napupunasan.

muling nagsalita ang tinig matapos mong punasan ang iyong mga mata. napamadali ka pa nga kahit wala kang kasiguraduhan kung nakikita ka pa ba niya o kanina ka pa ba niyang pinanonood. matapos ka niyang kumustahin (kahit na hindi ka naman makakasagot), narinig mong tumikhim ang tinig na bahagyang nagpakunot sa iyong mga kilay habang patuloy pa rin ang iyong pagbabaka-sakali. sumaglit ang ilan pang segundong tahimik ang paligid bago niya banggiting muli ang iyong ngalan.

fragment 33

bawat gawi sa dambuhalang mapa ay kumakatawan sa isang malawak na pook mula sa iyong pinanggalingan. bawat tatsulok ay iyong paisa-isang pinindot at isa-isa ring lumipat-lipat ang tanawing ipinapakita sa iyo. maaari mong manipulahin ang lawak ng mapang nakatambad lamang sa iyong harapan. puwede mong itulak sa iba't ibang direksiyon ang pag-ikot at pagdulas nito.

sa bawat pagtulak at pagliko ng mapa, pagliit at paglaki ng mga tanawin, unti-unti mong napagtatantong lubos-lubos ang kalawakan ng ipinakikitang lugar ng isang napakakatiting na tatsulok. halos mahigop sa ibang dimensiyon ng kaululan at kalulaan ang iyong diwa nang unti-unti mo ring nauunawaan na ang bigat at lalim ng mga inutas mong paglalakbay ay biglang kakarampot lamang pala na pitas kumpara sa kabuuang niyayari na't yumayanig na sa iyong kaisipang hindi mo na rin matatantiya kung kinakaya at kakayanin mo pa.

sa muli't muling paglilipat ng tanaw, napansin mong nakaharap ang mga pila ng tao sa iyo mula sa isang mataas na puwesto at nakatatango ka pa nang pababa. maaaring nakalagak sa isang ilaw ng poste ang iyong bawat paglipat. sakaling ituloy mo pa ito, gaano kaliit ang tsansang makita mo siyang muli?

fragment 32

nakakapagtakang hindi ka man lang dinapuan ng kahit na anong anyo ng kaba nang marinig mo itong boses na tumawag sa iyong ngalan na matagal mo nang hindi naririnig at saka mo lamang din naalala nang mga sandaling iyon. itinuloy mo lamang ang iyong paglalakad.

maya-maya'y binanggit ng boses sa iyo na maya-maya lamang din ay may matatagpuan kang upuan sa pagbagtas na iyong tinatahak. ilang saglit lamang ang lumipas at iyon nga, natagpuan mo rin ang isang puting upuan. pagkalapit mo rito'y unti-unting namumuo sa harapan ang tila isang napakalaking mapa.

umupo ka na habang pinagmamasdang mabuo ang dambuhalang impormasyong tikwas lamang ng iyong mga daliri. nang mukha nang tapos masulit ng mapa ang kaniyang pagkalalang, pinindot ng iyong kating-kati na hintuturo ang isa sa mga bahagi nito. bigla na lamang nitong inilapit ang pangitain sa iyong harapan. ipinakita nito ang isang lugar na may mga poste, mga tinatangay na maliit na papel, at mga taong nakapila — ito ang mapa ng iyong pinanggalingan.

fragment 31

mas mabilis pa sa isang iglap ang pagsabog ng nakabubulag na liwanag na bumura sa imahe niya sa iyong mga mata. huli mong nasulyapan ang ngiti sa kaniyang mga labi bago mabalot ng kaputian ang iyong paningin.

sa sumunod na kurap ng iyong mga mata na sumabit lamang sa segundong kagyat na nagdala sa iyo sa kawalan, malaki ang ikinagulantang mo sa lugar na kinatatayuan mo ngayon. iba na ang kulay ng iyong mga kasuotan. wala na rin ang pinakatatago mong maliit na papel. kahit saang direksiyon ka tumingin ay wala na ring mga poste ng ilaw. wala nang pila ng mga tao. wala nang mga nililipad na papel. wala nang usok. wala na siya.

may nag-iisa lamang na pinanggagalingan ang puting liwanag sa itaas ngunit nang tingalain mo ito'y mukhang hindi mo pa rin matutukoy kung eksaktong nasaan. hindi rin masukat kung hanggang saan natatapos ang kisame. sa lahat ng direksiyon, iwas na iwas rin sa iyong kokote kung saan may matatagpuang pader, kanto, tulay, eskenita, puwang, o maging libang. hindi mo mahanap kung saan nakalapag ang iyong anino. nang itinapak mo na sa unang pagkakataon ang iyong paa, bigla na lamang may kumausap sa 'yo na boses.

fragment 30

dahan-dahan niyang kinapa ang paanan ng iyong poste. nakita niya na ang salitang tugma sa iyong maliit na papel. tiningnan niyang muli ang iyong maliit na papel, at baling muli ng titig sa paanan ng iyong poste. tumulo ang luha sa kaniyang mga mata ngunit agad niya rin itong pinunasan.

lumapit ka sa kaniya't humawak sa kaniyang balikat. bigla-bigla ka na lamang niyang niyakap. naramdaman mong itinuloy niya ang kaniyang paghikbi habang natatakpan ng iyong dibdib ang hinagpis at kaila sa kaniyang mukha. maya-maya'y natapos ang pahigpit nang pahigpit niyang yakap sa isang singhot niya ng sipon at pagpakawala ng kaniyang sarili pakalas mula sa iyong katawan.

sa huling punas ng kaniyang luha, ipinakita niya sa iyo na kailangan mo palang iharap at pagtapatin ang mga salita sa papel at sa poste. hindi niya ito idinikit. saka niya inilipat sa palad mong muli ang iyong maliit na papel nang ikaw naman ang makagawa. ginaya mo ang pagharap at pagtatapat ng mga salita na ginawa niya. nasilayan mo pa sa huling pagkakataon ang kaniyang ngiti bago ka nabulag sa liwanag at nagulantang sa yanig ng hawak-hawak mo.

fragment 29

una mong tiningnan ang nakasulat sa iyong maliit na papel, kahit na alam na alam mo na ang pagkakalalang nito sa iyong puso. kinapa nang may kasabikan ng iyong mga kamay ang paanan ng ilaw ng iyong poste. nang matukoy mo na ang nakasulat dito, saka huminto ang nag-iisang ugong na umaalingawngaw.

nakita mo na rin sa wakas ang nakasulat sa paanan ng iyong liwanag. hindi mo na kinailangan pang pagtapatin ang iyong maliit na papel at matayog na poste dahil halatang-halata naman na ito sa labis na kasiyahan na itinutulo ng iyong mga mata. matapos mong punasan ang iyong mga luha ay sinubukan mong idikit ang papel sa paanan ng poste ngunit walang nangyari.

idinikit mo ito sa ibang pang bahagi ng poste pero tuloy lamang ang kawalan ng pag-usad. nagulantang kang palingon sa sandaling naramdaman mo ang kaniyang kalabit sa iyong kasuotan. kinuha niya ang iyong maliit na papel at malumanay na lumapit sa poste. bakas sa kaniyang mga mata ang kalungkutan.

fragment 28

hindi naman naiiba ang kulay nito sa mga poste na nalampasan niyo na. bawat binibitawan mong pag-apak patungo sa mahalinang ugong ay ambag na nagpapalakas lalo sa tining ng paghila sa inyo at lalim ng kalabog na siguradong nagpapatahimik na sa mga natitira pang katanungan ng iyong mga sisidlan.

imbes na magmadali pa lalo, pinipilit kang bumalik ng panibagong kaba sa iyong kalamnan na bahagyang nagpabagal sa inyong tila napipintong pamamalit. wala ka nang ibang inaalala, wala ka ring dapat na iba pang nakaligtaan. matapos ang mangilan-ngilan pang malumanay na yabag ay napansin mong mag-isa ka na lamang ngunit alam mong nakasunod pa rin siya sa iyo.

hindi ka na lumingon pa't hinayaan ka na niya lamang. unti-unti lumiliwanag ang iyong ngiti kasabay ng dahan-dahang paglakas pa ng huning malay kang dumadaginding na mula sa posteng iyong puntirya; ang poste ay iyo. madali mong kinuha ang maliit na papel sa bulsa ng iyong kasuotan.

fragment 27

ilang minuto lamang ng paghahanap ng pandiwa, medyo natutukoy mo na rin sa wakas ang tumutukol sa 'yong imposible mo nang mailagan. muli mong hinawakan ang kaniyang kamay at hinayaan lamang niya ang kaniyang sarili na tangayin ng agos na buhay at walang ni ibang kayang patulan.

habang papalakas nang papalakas ang upos na ugong sa iyong panay na pananakop, tumutulin na rin nang tumutulin ang habulan ng inyong mga paa. hindi mo na pinagbibigyan pa ang bawat lingat na nais bumembang sa pangungusap na gusto mo nang tuldukan. todo rin sa tahimik na pagsuporta ang hinihila-hila mo kaya maya't maya mo ring inaalalayan maski papaano ang iyong hindi na matitibag pang pagbagtas.

lumilinaw na ang katiningang hanggang sa nabubuo na pala itong umpisa ng isang himig na kuwit lamang ang pagkakalikha. sa hindi gaanong kalayuan, may kung anong liwanag ng poste na tila tumatawag sa iyong pangalan na hindi mo na naaalala pang mabanggit. dumagundong nang malala ang puso sa iyong dibdib.

fragment 26

nagkasabay rin ang pagkibit ng inyong mga balikat na nagbunsod sa pagkakasabay ninyong pagngisi dahil sa katangahang hinding-hindi niyo kailan man maipapaliwanag. kung ganito na rin lang at wala namang ibang maaari pang gawin kundi umusad, siya na ring ipinagpatuloy ang natitirang kahulugan.

saglit lamang din at umabot din sa puntong napapaamin nang nakakapanibagong mayroon na kayong nadirinig maliban sa mga salitang nabubuhay lamang sa boses. may ibang kaluluwa rin ang ibang anyo ng wika ngunit higit na hinigpitan pa ito ng kasalukuyang lagakan ng mga nagaganap.

patuloy pa rin at may mahalagang maipong danas, bigla-bigla na lamang may sumulpot na panibagong tunog sa iyong tainga. manipis lamang ang pagkatining nito at hindi nakabibingi. isang walang-habas na malamlam na daginding. muling nagtaka ang iyong mga kilay. bakas sa mukha ng iyong kaulayaw na ikaw lamang ang tanging nakaririnig nito ngunit unti-unti niya na ring nauunawaang mayroon kang hindi maintindihan ngayon.

fragment 25

sumunod kang napasinghap din at narinig mo ang sarili mong singhap! hindi mo malaman at maalalang pilit kung kailan mismo ito nag-umpisa, at namangha ka ring sadya sa ubod ng kalikasan ng panghihimasok na naganap.

at kung may isa ka pang nais na masubukan, iyon ay ang bumigkas ng kahit anong salita. hinintay mo munang matapos kayong tumawa sa sobrang pagkamangha. at nang oras na para subukang lumikha ng iba pang tunog maliban sa singhap at hagikgik, ibinabad niyo muna nang ilang segundo sa katahimikan ng mga nililipad na maliliit na papel at yabag ng mga naglalakad ang sandali... hanggang sa buga ng kahit na ano.

walang ibang lumabas sa inyong mga bibig kundi kalahating hininga't kapiranggot lamang na patinig. sabay na muling kumunot ang inyong mga noo at kapuwa kayong nagkatinginan. hindi niyo kailangang puwersahin ang bawat singhap, hagikgik, tawa, ingit, igik, daing, at ungol ngunit wala ni isang salita ang kaya ninyong likhain. sabay na lamang din kayong napabuntong-hininga.

fragment 24

lalo pang dumarami ang mga nagsasama-sama. may mga mangilang pinipili pa ring maghanap nang mag-isa at wala naman ding mangahas na namimilit sa kanila; ni hindi rin sila minamata sa kanilang napiling pagtahak. may iba't iba pa ring anyo ng paglalakbay na para na ring nagpapanatili ng mapagbirong pag-asa sa mga nagpapatuloy pa ring humanap.

sa bawat dagdag na paghahanap, tila lalo ring umiigting ang liwanag ng mga poste. sibol na sibol ang angking kaaliwalasan ng parte-parteng lunan. dumarami na rin ang mga nakangiti, nakikisalamuha, nagtatawanan.

napakunot ka ng kilay nang mapansin mong parang may kakaiba pang umaaligid sa inyo ngunit hindi mo agad matukoy kung ano. umihip ang mahagip na hangin sa inyong likuran kaya kayo biglang napalingon nang sabay sa gawing ito. doon mo lamang din napansin na lalo ring dumarami ang maliliit na papel na walang nagmamay-ari. bigla na lamang siyang napasinghap sabay takip sa kaniyang bibig. nakakarinig na kayong dalawa.

fragment 23

sabay na nanlaki ang inyong mga mata. sabay niyo ring madaling dinukot ang inyong maliliit na papel. lalong bumilis ang kabog sa iyong dibdib nang makita mo ang maliliit na simbolo sa iyong hawak-hawak. para bang mas nalalapit na ang itsura nito sa wikang mas nakikilala mo. may kung anong kumikiliti sa iyong utak na pilit na tumutukol sa iyong bungo at nag-iiwan ng bitak na hindi mo makamot-kamot.

nakakunot na rin ang noo niya't nakikisapaw rito ang kaniyang ngiti sa inyong bagong nadiskubre. mapapailing siyang ilang beses at isinisi rin sa malikmata ang kaniyang kasalukuyang pinaniniwalaan. nakita niya ang reaksiyon mo sa kaniyang reaksiyon at ipinakita niya ang kaniyang maliit na papel sa iyo nang nakabuka ang bibig at manghang-mangha.

hindi na ganoong gaanong nakakalito pa kaysa sa una na mas madali nang sauluhin nang wala nang kapalya-palya ang kapuwang mga nakasulat. nakagising ito ng panibagong sigla sa inyong dalawa at siyang patuloy pa rin sa paghahanap na para bang magkakaroon pa pala ng pagtatapos.

fragment 22

madalas na kayong magkahawak-kamay sa bawat landasing tinatahak tungong paghahanap ng kaniya-kaniyang liwanag. hindi niyo mapigilang mapangiti sa isa't isa sa bawat sandaling malipasan ng waglit at ipinagkasyang pahinga.

sa inyong mga hakbang ay mas siya na ang nangunguna ngunit hindi kagaya noong una, hindi na pagkukunwari at pigil ang kapanatagan sa iyong loob. hindi lahat ng naisin ay para sa iyo. may mga puwang ng walang kasiguraduhan na tila para sa ibang may balak na tanging bumabagay. umaayon na sa iyong mga yaring danas ang kaniyang mga inilalakad na desisyon. unti-unti nang nagiging isa ang inyong pag-iisip hanggang sa lalo pa kayong tumulin at tiyak na ang sunod-sunod na pamimili.

sa pagdami rin ng tumutulad sa inyo, tila ba lalong lumiliwanag ang mga poste ng ilaw. kasunod nito ang tila pagkahigop halos buo ng usok na nagpapalabong matagal sa inyong kaligiran. nang makalapit na kayo sa inyong sumunod na poste, tila nagbago na ang wikang nakasulat dito.

fragment 21

nauuna ang higpit sa yakap na bigla na lamang kumawala sa iyo. naubos na ang lahat ng hiya at galit na bumilanggo sa iyong isip at katawan. hindi mo sukat-akalaing mayroon pa rin palang ganoong natitirang anyo ng kabaliwan ang ngayon-ngayon mo pa lang din napagtatanto.

pumayapa nang lubha ang iyong isipan matapos mong tanggapin muli at patawarin ang iyong sarili. at sa huling paghigpit ng iyong pagpapakumbaba, napansin mong tumigil ang maraming tao sa kanilang paglalakad. napansin din niya ito nang may halong gakislap na ngiti sa kaniyang mga mata at pagkamangha.

para bang ito rin ang kauna-unahang pagkakataon na nakakita sila ng ganitong pangitain. dahan-dahan kayong pumiglas sa higpit ng inyong pagkakayakap sa isa't isa ngunit kusang nauwi rin sa paghahawakan ang inyong mga kamay. napangiti na rin sa wakas ang isa sa mga nagambala ng inyong naipalabas. ipinakita niya ang kaniyang maliit na papel sa kaniyang katabi, sabay akay ng kaniyang kamay dito. napangiti rin pabalik ang inabutan niya ng kaniyang bukas na palad.

fragment 20

napaltan ng bagong bigat ang iyong mga dinadala na hindi mo na kaya pang bitawan. kinilala mong matapat ang pagdagan nito na walang ibang maaaring umalalay kung hindi kayo, nang sabay, nang magkasama.

lumapit ka nang dahan-dahan at huminto sa puntong may pagsalubong. bakas sa kaniyang mukha ang awa at lungkot ngunit nakapagtatakang walang kahit ano mang bahid ng galit ni inis. tumigil nang ilang saglit ang paghabol sa mga nilampasan at nakaligtaan. dahan-dahan ding tumahimik ang inyong mga isipan.

siya ang muling naunang ngumiti. ngiting may malumanay na pag-unawa sa iyo. ngiting dumidistansiya ngunit walang takot. ngiting walang panghuhusga. ngiting may malawak na pasensiya. ngiting nagpapatawad. ngiting nag-aanyaya. iniangat niya ang kaniyang kamay at humaling pahila sa iyo. unti-unting gumaan ang iyong pakiramdam ngunit ano itong paninibago sa iyong lumalabo palang paningin? pinagmasdan niyang tumulo ang unang patak ng iyong unang pagluha.

fragment 19

nag-umpisa ka munang magtaka pero unti-unti nang kumukunot ang iyong mga kilay at noo. ano itong pilit niyang iminumungkahi sa iyo na bigla-bigla na lamang tumapos sa iyong sariling yangkaw? pilit mo ring ipinagkakait sa kaniya, maging sa iyong sarili, ang kahit bigyang-aninag man lang ang tinuturo niyang dako.

mayroon ba siyang problema sa iyo? nasisira na kaya ang kaniyang kokote? mali ba ang mga desisyon mo para sa inyo? at kailan pa siya nawalan ng tiwala sa iyo? gulong-gulo ka na sa iyong loob-loob at unti-unti nang naninikip ang iyong dibdib. nagbalik ka sa paglalakad ngunit sa mas matulin na pagtanggi pa rin at pagkaubos ng pakialam.

hindi mo naisip na lumingon pa ulit dahil sa pagkalunod sa galit. nahaharangan ang bawat bait ng pagsagot na hindi naman makatuwiran. sa pagpansing panumbalik ng hiningang tumitigil-hinto, lumingon ka sa unang pagkakataong muli't nasilayan siyang hapong-hapo, lumuluha, at nais ka pa ring pakiusapan.

fragment 18

sa kinasanayang paglalakbay, namumuo ang isang munting pananagutan. may buklod nang pahigpit nang pahigpit ang bigkis sa bawat nalalampasang kaliwanagan. malapit-lapit na rin at malilimot nang siguro ang kahulugan ng dahan-dahang paglubog sa balon ng pagitan ng kamangmangan at kabaliwan.

nag-iba na ang ihip ng paghahanap at may sakaling giliw na sa mga nakaw na sandali. hindi ibig sabihin nito na mayroon na agad na ligalig na magkatabi ngunit matalas mong nilinaw sa iyong sarili na may dalang tuwa lamang ito na hindi naman din kailangan pang palakihin ng mga pilit namang paliwanag.

ang mahalaga, hindi ka na nag-iisa. lapnos man mula sa mga salita ang inyong mga bibig at dila, nakapangyayaring sapat na ang kada sabay, sunod, at sadya na ano pa nga bang napapatunayan kung hindi kaibigan. kakangiti mo lamang ulit sa tantong natuklasan nang bigla ka niyang hilahin at ika'y napatigil sa direksiyong kaniyang tantong natuklasan.

fragment 17

lalo lang nadaragdagan ang mga lumilipas na poste't maliliit na papel na hindi sa inyo. paminsan-minsa'y sinisilip mong muli ang kaniyang papel, at unti-unti na rin itong napapaukit sa iyong memorya.

lahat ng iyong puntahang poste ay nakatamang sunod lamang din siya. makakailang ulit ito at walang mintis ni sawa hanggang sa maging nakasanayan na rin sa wakas. sa iyong bawat paglingon ay nakabuntot lamang siya. may mga oras na hindi mo naaalalang tingnan kung nakasunod pa ba siya sa iyo ngunit kampante ang iyong puso na hindi ka pa rin nag-iisa.

ang iyong hakbang ay ilang beses na mauulit. hindi na sinasalo ng hangin ang bawat baling na kinakaligtaan ng atensiyon. may ipinanganak na bagong ngiti sa iyong mukha at likas na sa iyong pakaalagaan ito. may mga sandaling nawawala ang agos ngunit mabilis nang napapalitan ng hindi nagmamagaling na kapareha. ang basta ay lahok na sa minu-minutong nakaantabay lamang ngunit sa kakaibang himok ng timpla ay sumasalungat na sa takad na umpisa.

fragment 16

kapuwa kayong bakas sa mukha ang gulantang sa isa't isa. sabay na sabay ninyong ipinakita sa kaharap ang magkaibang kulay ng mga papel. pareho lamang kayong napangiti at unti-unting nabura ang kaba sa iyong dibdib. kapuwa niyo na ring isinilid sa kaniya-kaniyang mga bulsa ang maliliit na papel.

sumusunod pa rin siya sa iyo. kasama mo na siya sa mga pila. sumasabay na rin siyang makiusyoso sa maliliit na papel ng iba. hindi ka napapagod sa kaniya at minsa'y inaalala mo kung napapagod o mapapagod ba siya sa iyo.

may mga pagkakataong pinauuna mo siyang maglakad ngunit umiiling lamang siya at ngumingiti. mapapangiti ka lamang din pabalik at magpapatuloy lang din agad sa paglalakad at paghahanap. liban sa kabaliwan minsan na pagkausap sa sarili at sa isip, hindi na rin masama ang magkaroon ng kaagapay sa paglalakbay. may kung anong nawala sa iyo na mayroon ding kung anong pumalit. hindi mo pa alam kung paanong magpapasalamat.

fragment 15

matapos ang nakagawiang mangilan-ngilang poste at pagpapakita't silip ng mangilan-ngilan din pang maliliit na papel, may kung anong kumakanti sa iyong kutob ngunit ayaw mo na munang bigyan ng pansin.

patuloy ka lamang sa paglalakad nang malayo sa pagmamadali. paminsan-minsa'y sinasadya mo pang kuparan muna nang ilang patawang hakbang bago muling bumalik sa karaniwan. hindi mo na muna inililingon ang iyong atensiyon nang hindi siya makahalata na iyo nang nahahalata. hindi naman sa kinakabahan ka na talaga pati, pero may mga tanong naman ding maaari nang masagot nang agaran.

pagbibigyan mo ba talaga ang tukmol na ito o minumulto ka lamang ba ng iyong kainosentehang walang ibang pagmaliw kung hindi ang kumontra na talaga sa kahingian at bigla na lamang mawalan ng saysay? maya-maya pa'y lalong umigting sa iyong kutob na may sumusunod nga sa iyo at bigla ka na lamang tumigil. kasabay ng iyong biglaang paglingon din ang magaang pagkakabundol niya sa iyo.

fragment 14

hindi nga naman siksikan ngunit panay mga tao lang din ang nasa lahat ng kaligiran. kung hindi tao, poste. kung hindi poste ng ilaw ay mga nakakalat na maliliit na papel. minsa'y kumpol-kumpol sila. minsan nama'y may isa lamang na tinatangay ng hangin.

hindi mo kailan man kinonsidera na palitan ang iyong maliit na papel, ni magdala ng iba na hindi sa iyo. pinakaingatan mo na nang tunay ang pinakauna't huling iniabot sa iyo at determinado ka na talagang huwag na itong pakawalan. may mga pagkakataong halos ikabaliw mo ang dalawang segundong atake sa puso sa tuwing kinakapa mo ito sa iyong bulsa at hindi kagyat na maramdaman.

minsa'y nakakausap mo siya sa iyong isip sa inyong paghahanap ng kaniyang kapares na poste. wala na rin kasing iba pang makausap sa ganitong paraan lamang kung hindi siya. wala ring ibang nilalang kundi mga tao lamang. walang maliliit na hayop at halaman. halos nag-iisa lamang kayong lahat.

fragment 13

nakailang poste ka na't hindi mo pa rin natatagpuan ang tugma sa iyong maliit na papel. kinapa mo itong dagli sa bulsa ng iyong kasuotan na tila humihingi pa muna ng kahit katiting lang na tulong at pag-asa. hindi naman sa nararamdaman mo na ang pagod sa paghahanap at kawalan ng pakialam sa iyong pinakanag-iisang pakay, ngunit may tatag pa rin hanggang ngayon sa iyong loob na matatapos mo din ang iyong tungkulin.

lampas na sa matinong bilang ang mga nalampasan mong marka at mga poste. nakikiipon na ito sa haba at kumpol ng mga minuto at oras na kalmado lamang na lumilipas. hindi mo na pala napapansin kung may ilang araw ka na bang naggagala at nagpapasikot-sikot.

pansin mo ring ilang oras ka na rin palang hindi napapagod ni nagugutom. walang nag-aalok ng kahit na anong sustansiya sa bawat paligid na iyong nalilipatan. walang dambuhalang araw o buwan ang nagpapalitan sa bawat tuwing ngunit mukhang sasapat naman na lagi ang lahat ng mga poste.

fragment 12

wala silang pakialam sa iyo. hindi ito dulot ng galit, o lungkot, o pagmamadali. wala lang talaga ikaw pakinabang sa kanila, at sila sa iyo. titingnan lang nila nang saglit ang iyong papel sa pila sa mga pagkakataong inilalabas mo ito, at matapos noo'y tuloy na agad ang kanilang pag-usad na parang walang nangyari, na parang wala naman talaga.

ipinapakita mo minsan nang maigi ang iyong papel sa kung sino man na napapansin mong sumisilip dito, at hindi naman din sila naiilang o kinakabahan kapag ginagawa mo ito. ipapakita rin nila sa iyo ang kanila. ngingiti kayong dalawa pagkatapos at hanggang doon na lamang iyon.

mauulit ang lahat ng ito nang mauulit ngunit wala ka pa ring nauulit na tao, poste, at maliit na papel. lahat ng mga nakakasunod mong nakakasalamuha ay iba na palagi sa iyong mga nalampasan. maski papaano, buo ang iyong loob na magtiwala sa iyong kutob na bigla na lang may kakanti sa iyo kung sakaling mayroong maulit. at sa ngayon, wala pa naman.

fragment 11

hindi mo minsan mapigilan ang iyong sarili na silipin ang maliliit na papel ng ibang mga nakakasabay mo sa mga pila. ang iba ay nasa ibang kulay ang mga papel. sa iba'y ibang kulay ang tinta. lahat ay nasa iisang wikang pinagbubuklod kayong mga nasasadlak at nakapila't naghahanap na kapuwa kaniya-kaniya pa ring tumatahak sa nag-iisang iniatas.

mayroon ding mga poste ng ilaw na walang pila katulad ng kauna-unahan mong nilapitan. iyon ang iyong mga inuuna sumunod ang mga mas maiikling pila. may mga lugar na magkakalayo ang mga poste. mayroon ding may mga halos magkakatabi.

sa katunayan, malaya ang kahit sino sa gusto nilang puntahan, pilahan, o gawin man lamang. kaya siguro wala ka ring makitang nagmamadali o nakikipagtulakan. mayroong pupuntahan ang iba. ang iba'y nakatunganga lamang. may mga lugar na halos iisa lang ang poste. bawat madaanang pila at malampasang poste ay tahimik, at wala ka ring pakialam sa bawat isa sa kanila.

fragment 10

sa kulit at kalma ng iyong utak, minabuti mong huminga muna nang malalim bago tuluyan nang bagtasin ang landas tungo sa paisa-isa na poste ng ilaw.

bawat markang nakakapa ay hindi umaakma sa dala-dala mo sa iyong bulsa. may paiba-ibang kulay ng poste ang natingnan mo na ngunit wala ka pa ring nahihimas na hindi yari sa bakal. may angking lamig ang bawat paanan at lahat ay malayong-malayo sa pagkakatinag na maluma. bawat poste rin ay may magkakaibang bilang ng simbolo. mayroong mga tumutugma sa bilang na nasa iyong maliit na papel ngunit hanggang doon na lamang.

mayroong mga poste na may mga nangagbuong pila na susubukan mo ring makipagbakasakali dahil ang tanging paraan lamang ay lumapit sa paanan ng poste't makita ang nakaukit sa paanan nito. walang may balak sumira sa katahimikan at kaayusan ng sangkaterbang mga pila kaya minabuti mo ring makipanatili rito. pasensiya na lamang muli ang iyong katitigan.