when's the snow

maaga ang pag-aayos ngunit wala pa talagang gustong mag-umpisa. hindi kumpleto ang almusal at tanghalian hangga't wala pang nagagalit. inaabangan na rin kaagad ang maagang meryendang lustay lamang ng laping patuloy na kumakampi sa iyong mga kaloobang magpakasiya.

hindi mo na dapat kilalanin pa ang lahat pero may kung anong mga pagtatanong ang pilit na sumasagi sa iyong isipan. minabuti mong pilitin pa lalo ang iyong mga paghihimok nang hindi ka na maabala pa ng mga susunod pang salamuha. bawat udyok ay mga segundong minamadaling matapos at hinihikayat mo na ang iyong sarili na hindi ka ipinarating dito para mamirata ng mga susunod na ipaparatang.

maski ang pagngiti ay makakapkapan pa rin nila kaya huwag na lang. mabuti nang maidikit sa pader at maiwanan sa matinding buhos ng ulan kaysa bulabugin ng sangkaterbang pamimili at pananakit na sinasadya naman talaga. mayroong lumanay sa bawat patak ng ulan na nagpapahuli sa mapanglaw na liwanag. yayakapin ka ng ginaw na tanging umuunawa sa 'yo.

tell me what

paano kung hindi mo ituloy? malay ka sa kawalang mahirapan sana silang mapunan. sakali, maaaring hindi mo na mapatawad ang iyong sarili. matagal mo na ring hinihintay na may mamutawing pasasalamat. kahit isa lang. wala ka pa ring iniisip na pagkilala. mabuti na lang, paubos na ang kaibigang antala. mabibigyan ka na ng mga bagong pagpipilian. sa limang pagkukulang na sumama sa 'yo sa pagkahig ng ngatal na ininda mo kagabi pa, ikinumpol mong may sama ng loob ang pagsisisi nang pumailalim pang lalo ang pait ng nakaraan.

bakit sa iba agad ang baling? may malamang na kaisipang pilit na itinatanggi ang pag-ako. iiwanang walang pagtatapos ang sinimulang pagpapakupal at huwag sanang masagi ng alintanang bawat kurap na pinapakawalan ay tinutunghayang sayang na paglipat.

hindi na mababawi pa ang nakagisnan. minsan, mahirap itong sikmurain. may mga araw pa rin namang gawad ng kalayaan ang ngiti sa iyong mga labi at hindi mo ito maaabutan kung nanatili ka lamang na nakapirmi sa mga panggabi na saksakan. inaabangan mo na tuloy ang susunod na mga kuwentuhan.

where to now

mayroong mga gulat na inakala mo pa rin. mapapasinghap kang tanggap mo sa iyong sarili na ikaw lang ang pinakatanging nagkamali. inabangan mo rin ito. alam mong hindi ka masisiyahan sa isinalang mong desisyon ngunit itinuloy mo pa rin sapagkat iyon na lamang ang natirang maaaring gawin.

nakaplano na rin ang mga ruta ng pagpapaantala. wala ka na ring kaibigang mag-aabot sa 'yo ng pansamantalang ginhawa. nakapag-imbento ka na ng mga kakailanganin kunong kurot kada karipas ng kalimot nang kumalma ang mga kuwit na kumakatas sa sakripisyong sumikap.

ito na ang iyong huling hikab. nais mo nang makawala. may mga kasabayang lagapak na nauunawaan ang iyong pag-iisa. mayroong pinagsasaluhang pighati at naghihintay na lamang ng isang guguho. hindi na mahalaga pa kung sino ang mauuna. isa-isa pa rin kayong maglalaho. nakahanda na ang isang daang mga kapalit. isa lamang ang sinasamba. ang mga kaluluwang nanonood ay nasusuka na sa sobrang pagtawa. mapapapikit ka na lamang sa tamis.

you got me

muntik ko nang makaligtaan sa tindi ng mga hagupit. may iba't ibang ranggo na ng nag-aaway-away na lingat at hindi ka nila hahayaang makapili. sabay-sabay parati ang pamamaalam ng mga kamote bago sabay-sabay ring pagpipisatin ng kani-kanilang mga palusot mabuhay.

iaabot na dapat kaagad ang agarang pagkukulang nang mabawas na ito sa palaisipan ninyo sa pagitan. nakakatamad na kung sakali ang magpakulo pa ng talastasang wala namang kabuluhan. baka dumagdag pa nga rito ang mga gusto lang makisali dahil walang maatupag sa landasing sampung dura pa ang para.

madali lang namang umiwas sa gulo. dapat lang na madalas kang walang pakialam. ang maligaw ang puso ay hinahayaan lamang nang dalawampung minuto sa isang araw at pagkatapos noon ay bibilis-bilisang manumbalik sa nagkukumahog na pagpapanggap. mayroon namang mga alalay na ingay at kunsinti sa mga alanganing pagkakataon. ito ang mga pasadyang bulyaw sa limang katabi nang makapagpaliko ng ilang mga mata. kapiranggot na pakialam para sa pagsasalba ng kapuwa. ang ibig mo ay saglit lamang na pahinga.

here we fucking go

napakabaho talaga ng lungsod na 'to. parang nasanay na lang ang lahat ng nakatira. mga tunay nang walang pakialam. kahit iyong mga nagpapanggap na maglilingkod sa karamihan, taglay pa rin nila hanggang ngayon ang pagkukusa na sila ang dapat na paglingkuran. mga hari at reyna, mga prinsesa't prinsipe. nakakasawa nang hindi sila nagsasawa. mga wala pa ring pinagbago.

kahit saan ako tumingin, para bang alam ko na kaagad ang nangyari at mangyayari. wala nang ibang puwede pang madaanan. kabisado na ang bawat kabig at kalikot ng mga kalakaran. walang gustong umamin ngunit mahilig lahat tsumismis. hindi pinalalampas ang kahit na anong balita hanggang sa mauntog na lamang ang mga pangungusap nang wala pang kinahihinatnan.

wala nang tapat na mga parirala. saliwaan ang pinakamadalas na nangangapkap sa bulsa ng mga nakararaming inosente pa rin sa laglagan, at kung sakali mang may mapulot kang aral, wala na itong ibang mapaggagamitan kung hindi ang ikalilinang ng iyong waglit. may paparating nang lunan at magbabakasakali pa rin sa wala.

hold your breath

kinapa mo na muna ang lahat bago ang lahat. ayaw mong nawawala ang mga pamilyar na bakat sa iyong katawan. nalalaman mo agad kung mayroong nawala. hindi kaaya-aya sa pakiramdam kapag mayroong kulang sa iyo. mabuti nang maubusan kaysa hindi mapakali.

wala kang tiwala sa iyong sarili, lalong-lalo na sa iyong mga naririnig at nakikita. para bang hinding-hindi ka makunte-kuntento sa mga nakapaligid sa iyo. hindi mo naman sila tinuturing na kalaban ngunit ipinagdarasal mo madalas na huwag ka na sana pa nila gaguhin. iba ang lipad ng iyong utak sa tuwing nauunahan ka na ng kaba. nagiging blangko lang agad ang lahat na para bang paulit-ulit na natatabunan ang mga naipapanganak mong gunita.

wala ka nang maalala. alam ng iyong buong kamalayan na siniyasat mo na nang sobrang igi ngunit ayaw mo pa ring maniwala sa iyong sarili. ayaw mo na talagang maulit ang dati. niloloko mo na lang parati ang iyong sarili para makasiguro lang, at ang pag-angkla sa desisyong iyon ay tila araw-araw mo nang pilit na tinatakasan.

disruption

sa iyong sunod na kurap ay napasinghap kang malumanay. masama na may halong pag-aalala na ang tingin sa iyo ng nakaligtaan mo at madali ka namang humingi ng paumanhin. hindi nagalaw ang mga bato. nalipat lamang ng puwesto ang mga dahong malilikot at inaantok pa na araw. tuloy pa rin sa paglilipat ng kung ano ang mga langaw at langgam, at hanggang ngayon ay hindi mo pa rin alam ang ibig sabihin ng lahat ng ito.

huminga ka nang malalim at inindang saglit ang namanhid na sa iyong katawan. nakapagtataka na wala kang hinahanap ni iniintindi sa mga sandaling ito. lalong umiigting ang katahimikan at kinabahan ka dahil baka bigla na lamang may gumulantang sa iyo at ayaw na ayaw mo pa namang inaatake ng nerbyos.

pinagmasdan mo nang maigi ang orasan. namangha ka't matagal mo nang hindi pa napapalitan ang baterya nito't gumagana pa rin siya. hinanap mo na lamang kung mayroon ka pang natitirang pamalit na baterya para sa sandaling huminto na ito.

bro, chill

hindi lahat ay naghangad na mapuri ng iba. kadalasan, ang itinimpla mong kape ay para sa 'yo lamang at wala nang iba. ikaw ang siya mismong pumili ng dami ng asukal, tindi ng gatas. maging sa init o lamig, ikaw ang pinakabahala.

mayroong mga nagturo sa 'yo. mayroon ka ring mga kinopya. paminsan-minsan pa nga, sumusubok ka ng mga kakaibang timpla na hindi na matitikman pa ng kahit na sino. ang pagpapatikim ay hindi naman bawal, pero hindi sila maaaring hindi magtira sapagkat nalalaman nilang sa 'yo at sa 'yo lamang ito. respetong patunay ang pagkilala sa pinipilit na prosesong para sa puntong puwedeng hindi pa rin pamarisan.

at ayos lang naman talaga 'yon. hindi naman lahat ng kape, patok sa panlasa ng lahat. hindi lahat ng kape ay engrande. hindi lahat, pinatitikim. hindi lahat ay kailangang maibenta. hindi mo kakayaning matikman ang lahat ng klase ng kape, ng itinimplang kape, sa buong mundo, sa makukumpletong tala ng iyong buhay. hindi lahat, naghangad na magtimpla ng kape para ipatikim sa iba. sasapat na ito sa mismong nagtimpla at ayos lang 'yon.

occasional occupational

ang pagkapit sa mapanirang lihim ay nababagay lamang sa mga kamay na handang magpasiklab ng natatanging pag-ibig sa pagbabago ng kinukutya nang kalinangan. hindi nasusukat ang kahandaan sa kung papaanong nag-ensayong wagas ang kapit hanggang sa itiwalag ng pagkasuplong. walang makapapansin ng kibo ng tenggang pag-aaklas ngunit kung sumayad na itong mag-umpisa ay may anong hapdi itong maidudulot.

ang tanging mga susunod na tugon na lamang ay pagkadismaya muna hanggang ibuhos na agad ang buong pangyayari sa nagkukunwari lamang na kumokontra sa panig. ang pagbabakasakaling ito ay may balaking sugpuin ang banta sa isang malakas na kutos. sa kasamaang palad, mayroon na palang mga naghihintay na barong sa kuta at hindi na nila pagbibigyan pa ang kanilang mga matalik na kaibigan.

maglalaho sa isang iglap ang pinakainiingatang mga yaman, at wala nang ibang magmamay-ari pa nito kung hindi ang mga siyang nararapat. nalalaman ito ng lahat, maski pa ng mga mapagpanggap. matagal na nilang ipinatalo ang kanilang bait para sa mga diyablo.

sandworms

isinalta ka na lang bigla nang hindi pa munang kinikilala kung may bigat pa ba ang naiwan mong marka. saka lamang nila idinahan-dahang huwag sanang maipadikit pa nang kusa ang mga susunod nang haka habang pinananatili ang tulin ng ibinubulalas na panimdim. mayroong hirap ang pagmamadaling umiwas sa tukso kung hindi ito sasabayan ng tutok na isip at hulmadong mga kilos.

kung gayo'y idinadaan pa sa araw-araw na pamimilit sa sarili nang maging siguradong kaaway ang konsensiya at kalimot. hindi na dapat pinagbibigyan pa ang mga pangit na palusot. nag-iisa ka lang talaga. kalaban mo ang iyong sarili. silang mga nakapalibot sa 'yo sa inyong binansagang sirkulo ay matibay na paalalang mayroon silang distansiya sa 'yo. may gana kang gumalaw at kumpirmahin pa ang mga dapat mong gusto. wala ka nang maaatrasan pa.

ipinapahatid nga nila ang kanilang mga aping hugis ngunit sinadya nilang hindi na magmalabis pa kahit kailan. pagkakataon mo na iyon para magpakita ng hudyat sa mga pekeng simulaing inihain sa iyo. matagal na ang mga ito. alam mo na ang mga karugtong nilang panahon.

steamed buns were available

walang pagmamadaling nagsisilid ang mga sabik sa bagong balita na wala naman sa puwestong isinisiwalat ng martilyo at galit. ang bulung-bulungan ay karaniwan lamang din para sa mga sawa nang mapakinggan ngunit nais pa ring magkaroon ng ambag sa kuro. walang ingay na hindi napapansin at hindi ganoong tiwalag ang ihip ng pagkakampihan kung sino pa nga ba ang may mas matimbang na pahayag na base naman sa kanya-kanyang timbangan.

walang may balak sumigaw sa takot na maidawit sa tuloy-tuloy pa rin na bulung-bulungan ng mga hindi naman kasangkot. hindi rin nakakatulong ang puting liwanag nang padagdagan ng usisero ang mga gusto niya pang masilayan. mapapalawak ng laya ang siyang paningin ngunit para saan pa nga ba ang dipa kung barya-barya lang ang itinirang halaga?

kakapiranggot lamang sa kanila ang nakasasalo nito at higit pang umiikli ang kapit kapag kawalan ng kirot ay kinilatis na't kinita ang katumbas. suwerte mo na lang kung makatsamba ka ng kuwentong may yari ng pasakit at kawalan ng pag-asa. pupulutin ka pa nila.

bring pizza

lumangitngit ang pinto't nagsipasok na ang mga ingay na hindi nagpapasirit ng pakialam sa dakilang hibla ng buhay. maghihiyawan ang lahat ng mga umiinom na't mag-aaya ang isa sa kanila ng panlaman sa gutom. tatanggi naman agad-agad ang puno ng mga nagpapakulam na siguro sabay sindi ng usok para mas magmukhang malupit ang silakbo habang nag-iinit pa ang mga salamin.

pero buti na lang, hindi pa rin sila nakakahalata na ang mga palaging itinutulak nilang hangad ay hindi halos panglahatan ang gamay at minamadali na nga lang kung minsan. mayroong medyo pagsasapilit kaunti ng pagkakasunod-sunod sa tuwing manghihingi ang pagbukas ng ilalim. ayos lang din kung walang mamangha pero hindi naman iyon ang pinakapangunahing punto.

ang sinusubukan lang naman talaga ay pagsasanay nang sana'y hindi na makalimot pa. kinakailangang iwasto ang pagbakat sa bawat paglabo para maski pang magdilim muli ang langit ay mayroong munting mapagkakaabalahan. sumasakit nang ulit ang ilang kaligtang ipinagpabalang sa gising. may tampo ngunit tanggap pa rin ang iniutos. wala pa ring may-sala.

not your average one

dadampi itong saglit sa 'yong lingid. hindi mo ito mapapansin hanggang sa ikalawang yugto pa kung saan magbabalik sa panibago ngunit iniba nang medyo ang timpla. tanggap mong saktong pagkalikas lang ang sanhi ng patibong na pasatodo mo namang tinapakan. napagtatanto mo nang mayroong angking husay ang lumikha nito't maya't maya ka nang napapangiti't indak dulot ng hindi maunawaan na hiwaga.

sinusubukan mo nang unawain ang salaysay sa ikalawang salang na hain ng demonyo. kanino kayang amo humingi ng lugod ito para makaabot sa lampas ng rurok na isang libong hakbang ang kalilituhan pa bago makaisa man lang ng tapak? ihihilig mo pa kaya ang naiwan mong mga balangkas para sa walang kamatayang pagkapanginoon? at ano? ikaw lamang sa 'yong sarili ang makakaramdam tungkol sa luwag ng iyong mga landas.

mapapaisip kang muli't matitigilan ang iyong pagtataka sa paglipat ng danas na karamay. iniwan ka sa huling pagkakataon ng mga kaisipan ng paglayo sa katauhan at paninilbihang may pag-aalay. mananatili kang muli.

public station

pakiusap, ang pakiramdam ng palaging pinupuntirya ay parating panlaman na lamang sa mga payak na pakikiapid sa patay nang mga panatiko ng mga payaso't palamunin. pigang-piga na ang mga preskong paraya na lang para sa pagpapatapos ng mga planong patutsadang pinasimulan.

pakialam ba nila? parang puwede na lang palaging pinamamarisan ang mga pakanang paulit-ulit lang din ang pagpapaayon at pagmamadali nang pumihit na't payagan ang paimportanteng mga pangakong pinauuwi lang din sa patay at pintas na pinagpapatong-patong lamang para sa panlipunang pagpapaaray. at paniwalang-paniwala pa ang pipitsuging mga puta!

anong petsa na ba? puro na lamang ba pagpaparami at pagpapalusot ang paratang ng puro pasimuno lang at paawa? puwede bang pakaisipin naman ang kapakanan ng pag-iisip ng mga palaging maaapi bago problemahin ang puntong pawang paruparo lamang sa parang? parang ang pakiwari kasi, pumapadausdos nang padiretso ang pagdalanging pinadudugo lang din ang mga padakmang padalos-dalos ang pagdeliryo ng diwa. pagdamutan kaya ang mga padayon? saan na lang kayo mapapadpad?

into grave condensation

hinahayaan mo lamang muna silang maglakwatsa habang hinahanap mo pa kung ano ang pinakamainam nilang maaaring sisidlan. maraming puwedeng pagpilian kaya medyo minadali mo ang pagkuha nang agad na silang mapagkumpol at wala nang makatakas pa. saglit lang ay sumunod din naman sila sa malumanay mong boses nang walang pag-aalinlangan.

nais mo na sana talagang baguhin ang mga noon pang pamamalakad na para sa 'yo'y napakabaluktot na. hindi lahat ng panahon ay para sa lahat ng tao. ang bawat nilikha at nilalang din ay walang takas sa hindi maiiwasang pagbabago ng mga pagsubok. hindi lahat ng dalumat ay kumportable sa mga kinagisnang paglilitis, at kung sakaling magalit ang mga magkakakilalang manggagantso na ay pilit na may pinapaamin sa mga ulap nang sila naman ang maghinagpis sa langit.

kahit tumingala ka pa, wala ka nang ibang mapaghuhugutan ng kuntento sa sariling pang-uuto. ang bigat na dinadala ng iyong sarili ay pinapasan mo lang naman nang pansamantala, kaya tama na.

flight

katulad ng walang humihingi sa 'yo pero bumabalik ka pa rin, ang pag-ikot ng bola sa blangkong-blangkong patag ay ipinapasa pa rin, at walang ibang inaanyayahang madla maliban sa mga tunay lang talagang nakakikilala. hindi porke't nagamay mo na ang wika ay may timyas na ang bawat bagsak na bitaw mo.

hindi mo iyon mahuhuli, magpakailang taon ka pa na ermitanyo. kahit araw-arawin mo pang almusalin ang pinakabibihirang mga sangkap at katumbas na mga lasa, daniw lamang na paglunok sa huli ang magiging walang katapusang danas ng iyong pagtikim na hindi kailan pa man magiging paglasap. maski pa na magpakatapilok sa iyong harapan at muli't muli mo na saluhin ni masalo, bawat inyong pagbagsak sa semento ay magmamarka ng palalim nang palalim na sugat na hinding-hindi na maghihilom pa.

magiging tunay na suklam ang iyong mga tawa at mapapauwi sa poot ang iyong bawat pananggalang na ngiti. hindi ka naman mababaliw pero malilimot mo na kung para saan pa ba ang katinuan. lahat ng mga tanong ay magwewelga pabalik sa 'yo at wala kang ibang maipapalusot laban sa kanila kung hindi mga ipinanganak mong pagmamalabis.

or better yet

akala mo ba, ginagawa ko ito nang magkaroon naman ng silbi ang pamamalagi ko sa daigdig mo? hindi ikaw ang sentro ng aking pagsisilbi sa aking sarili at hindi ka kailan man naging bahagi ng daigdig na binubuo ko na para lamang sa aking sarili. akala mo siguro, kahit pareho tayo ng ginagawa, pareho na rin tayo ng intensiyon sa sarili.

ang kaso, magkaiba tayong lubos ng ginagawa. ni ang pagkahawig ay agad na dapat na itinitiwalag sa iyong isipan. magkaiba tayo ng mga balak. magkaiba tayo ng mga motibo. ibang-iba ang mga gusto mong linangin, at hindi ko rin naman sinusubok na kilalanin ang iyong mga sinusubukang kausapin. lampas ka na, sa lahat ng pakiramdam mong pagsubok, at ako nama'y pinipiling manatili lamang sa madilim na kuwebang ang tanging umaalingawngaw ay ang aking boses.

dalawa ang lagusan at walang kailangang humila sa akin. bakit sumusubok kang tumulong sa hindi naman humihingi ng saklolo? dahil sa mga agnas mo nang mga papuri? mga pagsasawang galit? mga hindi mo kagaya kaya awtomatiko nang mali? ituro mo man at payakan ang wika nang harapan, walang gugustuhing maging ikaw kahit na kailan.

in here

mayroong mga pagdampi ng liwanag na kagyat na nagpapaalalang ang tahimik ay mga iniregalong pagkakataon na hindi na dapat pang minamadaling padaanin. hindi sila kailangang batiin ni kausapin. pansining may wagas na salamat ay siyang sasapat na, at wala nang ibang dapat pang ipilit na anong kaba at takot.

medyo magiging maluwag pagkatapos ang mga susunod na segundo. iba talaga siguro sa tuwing may pag-arangkada na hindi nanggagaling sa salimuot ng sabay-sabay na pagkakasapot-sapot. hindi naman lahat ay kaaway. hindi lahat ng walang balak umunawa sa 'yo ay may balak na ring patahimikin ka. may pagkakaiba ka pa rin sa mga kapuwa mo, at ang paglayo sa kanila ay hakbang palapit sa pagkilala sa sarili.

hihinga ka nang maluwag at dahan-dahan habang naghahanap ng mauupuang panumandali. natutunan mo nang hindi na dapat binabalewala ang mga ganitong klase ng anyaya. hindi mo mapipigilang mapangiti sa mga susunod mong bibitawan at isinisisi mo itong lahat sa mga pinakatahimik na paalam. ang pakialam ay pag-alay ng oras sa ngalan ng pag-ibig nang hindi umaasang ika'y masusuklian.

out of the way

bawat umpisa ay pagpalag sa pagkaantok na nanlalaban din. nagiging pilit minsan ang pagiging tao at nakakasawa nang masilip sa lenteng iba naman ang nagpauso at malayong-malayo sa taal. hindi naman kinakailangang higpitan ang pagganap pero bakit parang ito pa ang mas madaling itanghal at tukuyin kaysa sa hinahanap nilang bago at may saysay?

sa tuwing nauulit ba ang umpisa, nagkakaroon ng blangko at panibagong tahak kahit na iyon at iyon pa rin naman ang mga nag-aabang? may iba pa kayang mga mata ang hindi pa nakakasilip sa kadidiskubre lamang na anggulo kaya patuloy pa rin ang bagot ng mga manghuhula? sakaling bayaan lamang ang bangkay na pala na maubos hanggang sa huling uod, ilang araw kaya ang aabutin bago mapagtanto na ang pagdako sa susunod ay hindi kainam ng sanay na hindi sigurado?

ginigising mo lamang ang iyong sarili, huwag mong agad na seryosohin. marami nang naaksidente sa pag-aakalang malupit palagi kapag matulin at maingay. hindi kahingian ang mabunggo, lalong-lalo na ang mambunggo. bawat padyak ay pag-angal sa pansin na hindi naman buong kapanalig.

go try

ang sining ay pag-alala na hindi kailangan ng kahit ano pa mang paliwanag. ito ang pinakakusa ng iyong kaluluwa na walang sino pa man ang makapipigil. ito ay bigla ngunit walang bahid ng pamimilit ni pagpapapansin. hindi ito talagang nagkukulang bagkus ay nanggagaling lamang sa tulo ng pinigang pagkalimot sa mga guni-gunitang papitik-pitik ang pangingirot.

sadyang makakamot mo lang talaga ang kung anong makati sa iyong mangungulit hanggang sa bumigay na lang patangay ang natitira mong pagkilala sa iyong tunay na sarili. walang hiya. walang pagod. walang mga batas at kakuntentuhan. walang gutom na kailangang busugin. ang mga naghahanap ng wala ay agad na pinaaalis. lahat ng galit at ismid ay mahusay na ipinangmamarka ng iyong mga labi bago sila tuluyang makipagsapalaran sa mga pinili nilang kasabayan.

hanggang sa pag-iisa, may yakap na parang langit ang pagiging malaya. tuloy ang paggising sa araw-araw na ingay galing sa naunang mga nalikha. payapa ang sining sa aspeto ng pagpapaubayang mangialam, at kung subukan mang ibigin ay mayroong mapapalunok na lamang ng laway.

give me that

hindi ko naunawaan agad pero salamat naman at napagbigyan pa rin. hindi naman siguro lubha ang kanyang kasalanan at wala pa namang namamatay ni nasasaktan. nakahinga na ako nang maluwag, kahit na saglit lang, sabay balik agad sa aming mga pila.

alam kong wala akong kailangan sa kanila at hindi pa nila ako kailangan sa ngayon. kung magkakaroon man ng mga hindi planadong transaksiyon ay doon lamang ako siguro magkakamali na balaking makihalubilo at magkunwaring may pakialam. palpak ang aking mga ibinibenta, alam ko, ngunit mabuti na para sa akin iyon kaysa naman ang maipalit lang sa akin ay pintas na hindi na mabubura pa kailan man.

gayon pa man, ang iniisip ko ay mananatiling akin habang nakakubli muna akong nakikinig sa mga patalastas ng umaga. tatanungin ko minsan ang aking mga katabi ng mga tanong na hindi rin nila nalalaman kung ano ang kasagutan. mapapansin ng mga demonyo na mukhang kailangan na nilang kilalanin ang nais na pumalit sa kanila kaya magmamadali silang susugod sa kanyang magarang puwesto. ang organisasyon ay mabubuwag para lamang sa katiting na takot at respeto.

no idea where we are right now

saka mo lang napansin noong nag-iisa ka na lang. pinagsama-sama mo na muna sila bago pagmasdang maigi. ang mga pira-piraso ay ihiniwalay na rin at pinaglimian kung itatapon na nga ba. saglit mong kinuwenta ang mga kuwentong kakasapalaran sila. medyo sulit naman. hindi naman totoo ang mga ibinurdang oras kaya't napagpasyahan mo pa ring magpaalam na sa kanila.

bumalik ka sa natira. tila yata kinakabahan sila dahil sa kamakailan mo lang na desisyon. napangiti kang bahagya at sinigurado sa kanila na langit lang naman ang pinakaayaw natin sa lahat ng mga nilikhang ligaya. ang iba sa kanila'y napangiti na rin naman, ang iba'y napilitan lamang. mahirap namang tunay ang mahikayat ang bawat isa sa kanila nang buo kaya tinanggap mo na rin nang walang saklap sa puso kung ano man ang maisukli nila sa 'yo kahit ano pa mang anyo iyon.

napansin mong may isang hindi nakikinig sa 'yo. sinita siya ng kanyang katabi pero tuloy pa rin ang mga alon sa dalampasigan. hinayaan mo na lamang sila.

i swear, i still ain't that mad

binalibag mo agad lahat ng iyong kagamitan pagkatapos na pagkatapos mong pakawalan ang huling guhit. tinitigan mong maigi ang iyong palad kung mayroon pa bang natitirang kaluluwa na nananalaytay sa kanila. hindi mo mawari kung saan mo hinugot ang huling dalawa mong ihininga dahil alam mong ni gapatak ay wala nang natitira sa 'yong dugo at pawis.

sa taba mo na siguro. sa lahat ng walang kuwentang usok, patid, alambre, at pektus na isinilid mo sa katawan mo. palipat-lipat na lamang at papalit-palit ang mga pasikot-sikot sa iyong pasirit-sirit na pagkagapi. maski ganoon, itinukol mo na lang sa sarili mo na hindi ka pa natatapos. hindi ka dapat sumuko. kaya mo pang kumilos. hininga'y paubos pero iyon nga, baka sakaling mayroon pa.

hindi mo na iniisip ang pauwi ni kung saan ka parating. tatlo na lamang kayo ng mga palad mo ang kanya-kanyang nagkakandasiraan hanggang sa mapudpod na't wala na talagang maiuusad pa. bawat pitik ng ayan na ay paunti-unting humihina at lalo pang nagpapalakas-loob sa 'yo. nasaang malayo ka na ba?

hey, give us some

malayo pa, at alam mong malayo pa pero, ewan mo ba, magpapalipad ka pa rin ng tanong ng kasiguraduhan, o kung may ibubuga pa ba, o kung saang punto ba mayroong silip ng pahinga, kahit na alam mong bawal, na alam mo ring kapag may bago kang sinimulan, maeengganyo ka sa hagap na may hawak ka sa mga hindi mo gustong hawakan.

ikaw ang pumili. ikaw ang dapat masunod. kailan ba ang huling beses na hinayaan mong palagan ka naman at hilahin kung saan ng mga pilit mong binibitawan? pakiramdam mo ba ay bilanggo ko na lang na mamamatay sa likod ng mga rehas na ikaw mismo ang nagpatayo't nagkandado? ano? bantay-sarado mo ang iyong sarili? ano ba talaga ang iyong binabantayan, at kailangan ba talaga ng bantay? sino ba talaga ang nagbilanggo sa 'yo?

ilang araw nang pabalik-balik ang kalansing ngunit wala man lang ni isa sa inyo ang nagkaliwanag ang kokote na sumita't makialam. paano nga naman ba ipagpapalit ang sasa ng pagkabatugan kung ang halip ay pawis at puwersa para sa presyong purong pobre't pupuwede na?

watch me nae nae

hindi naman sa bawal sumugod nang walang kapares pero may dahilan kung bakit nauulit ang mga bagay na bagay at may pinagbabagayan. malayo sa usapan ng madali at pinakamainam na paggawa o pagsunod, ang mga nalalabing sangkap ay agad nang mga basura.

magkasama madalas, hanggang dulo ang tagpo. kahit ang dulo ay hindi pa nga siguro nayayari sa mga ganitong sanay. at sa dalas ng mga hiyaw at pamimilit ng madla, tila yata napapabayaan nang sipatin ang lunang isinilang ng pagkakataong maaaring hindi pa nga sinadya; sapagkat bawat pagkitil ay may motibo kahit na sabihin mo pang siraulo ang may pakana, dahil ano nga ba ang tugon ng batas ng tao kung likas ang hatol ng kumpara?

wala nang mala-malabo. mapapapayag mo ang lahat. imposibleng may nakukuntento, ubusin man ang laman hanggang pabalat. may nagtatabi ng mga taba, may namimigay ng sibuyas, bawang, at luya. diring-diri sa ibang gulay lalo na kapag wala siyang binabaran o katabi. ngunit kung may isang tumikim at lahat ay nagsitigil sa pagnguya, ano pa ang lusot mo sa kung isa lang ang lagusan bigla?

only way out

sa walong pari na sunod-sunod na umawit ng sunod-sunod na orasyon sa 'yo, wala ni isa sa mga dasal ang nagtanghal ng kapani-paniwalang bisa. hindi naman sa katapusan na ng lahat kung maubusan man sila ng mga pruweba't pakulo pero sila naman itong nanghihikayat ng maraming mauuto para sa walang hanggang wala naman talagang may umasam kahit kailan.

tanging payapa na lamang at pagkain ang makakapilit sa 'yo sa araw-araw para bumangon at manampalatayang bulag sa salapi. hindi na ito bago. bago pa man silidan ng struktura ang lahat ng mahalaga, walang makakatalo sa aya ng patong-patong na ipon. hindi ka makakagalaw at hindi mo rin dapat sana gagalawin. umiikot ang direktang diwa ng mga dakma nang dakma sa tsansang kakapiranggot lang ang labis na nagtatamasa.

walang nagmamay-ari sa 'yo maski ikaw. tungong mga palusot na lang ang iyong mga natitirang galaw, at mabuti nama't wala na sa 'yong pumapansin, maski ikaw. nakatadhana na ang mga susunod na puwesto, at wala nang iba pang makakapigil, maski ikaw. maski ikaw na pilit inaapula ang mga iginuhong nakatakda, itong inog ng nais ay ganti siguro sa karaniwang sarap ng pandesal sa umaga.

your daily dread

madali mo nang mapansin ang dalas ng kakulangan ng iyong pagpanaog. may dulot itong dismaya sa sarili at duda kung babalik na lang ba sa lumang napag-usapan. minabuti mong magpakumbaba at tanggaping hindi naman talaga matatapos kahit kailan ang pagkatuto. pinipigilan mo na rin, at pilit na pilit pa sa ngayon, ang mga buntot, sumbrero, kendeng, at manaka-nakang tulay na manatili pa sa iyong mga bahagi.

sa pagbuong muli ng iyong sarili, nariyan ang mauubos ding pag-asang mayroon pang panibagong mga espasyong walang-tanong na sasalo sa 'yo. ang muli't muling pag-eensayo ay disiplina sa sarili, pagpupukol na dapat lang na magdulot ng kumakapit na konsensiya sa mga inaabangan.

huwag mo pa ring kakalimutang huminga nang malalim, lumunok ng laway, magkamot ng nangangati, tumitig sa kisame, tumitig sa kawalan, kuwestiyunin ang sarili, humikab, mang-asar ng pusa, uminom ng tubig, pigilang umihi, gumilid ng utot, magpunas ng ilong, maglinis ng salamin, tanggapin ang sarili, salubungin ang antok, magbalewala ng kumot, manghuli ng lamok, at makipag-usap kay kamatayan. walang dasal ang hindi mo kakampi, magpasalamat ka.

avoiding air

ito ang matagal mo nang inaasam-asam. walang may ibang alam nito kung hindi ikaw lamang. hindi naman sa ikinakahiya mo ito pero bilang na lamang sa mga daliri ang mga natitira mong lihim na iniwan sa lupa. at ngayon, sa lupa ka nang muling isinilang.

hindi ka kaagad na pinangalanan ng nawawala mong mga magulang. hindi man mahalaga, may mga daloy na minsang hinahanapan ng pagkakakilanlan at sinisimangutan ang misteryo. hindi ka naman na rin nagmamadali sa ngayon. hindi mo na hinahabol ang iyong sarili. maaari mo nang paghiwalayin ang mga matagal mo nang pinadudulas para sa mas malinaw na pagmamapa ng iyong pagdausdos sa kabaliwan.

nakakaantala man ang papatsi-patsing kalabuan, unti-unti mo nang natutuklasang muli ang iyong pinsala laban sa pagkabagot at pagsisisi. may mga pagdulas pang paisa-isa ngunit bawat pagkakamali ay nagsisilbing banta sa iyong panggapos na sentimyento pagdating ng pag-aalburotong hinding-hindi maiiwasan. ang minsanang pagsalo paitaas ay nakakawala rin ng gana, at hindi mo na dapat pang bigyan ito masyado ng kaukulang pansin. iba na ngayon ang iyong pinagtutuunan.