fragment 17

lalo lang nadaragdagan ang mga lumilipas na poste't maliliit na papel na hindi sa inyo. paminsan-minsa'y sinisilip mong muli ang kaniyang papel, at unti-unti na rin itong napapaukit sa iyong memorya.

lahat ng iyong puntahang poste ay nakatamang sunod lamang din siya. makakailang ulit ito at walang mintis ni sawa hanggang sa maging nakasanayan na rin sa wakas. sa iyong bawat paglingon ay nakabuntot lamang siya. may mga oras na hindi mo naaalalang tingnan kung nakasunod pa ba siya sa iyo ngunit kampante ang iyong puso na hindi ka pa rin nag-iisa.

ang iyong hakbang ay ilang beses na mauulit. hindi na sinasalo ng hangin ang bawat baling na kinakaligtaan ng atensiyon. may ipinanganak na bagong ngiti sa iyong mukha at likas na sa iyong pakaalagaan ito. may mga sandaling nawawala ang agos ngunit mabilis nang napapalitan ng hindi nagmamagaling na kapareha. ang basta ay lahok na sa minu-minutong nakaantabay lamang ngunit sa kakaibang himok ng timpla ay sumasalungat na sa takad na umpisa.

fragment 16

kapuwa kayong bakas sa mukha ang gulantang sa isa't isa. sabay na sabay ninyong ipinakita sa kaharap ang magkaibang kulay ng mga papel. pareho lamang kayong napangiti at unti-unting nabura ang kaba sa iyong dibdib. kapuwa niyo na ring isinilid sa kaniya-kaniyang mga bulsa ang maliliit na papel.

sumusunod pa rin siya sa iyo. kasama mo na siya sa mga pila. sumasabay na rin siyang makiusyoso sa maliliit na papel ng iba. hindi ka napapagod sa kaniya at minsa'y inaalala mo kung napapagod o mapapagod ba siya sa iyo.

may mga pagkakataong pinauuna mo siyang maglakad ngunit umiiling lamang siya at ngumingiti. mapapangiti ka lamang din pabalik at magpapatuloy lang din agad sa paglalakad at paghahanap. liban sa kabaliwan minsan na pagkausap sa sarili at sa isip, hindi na rin masama ang magkaroon ng kaagapay sa paglalakbay. may kung anong nawala sa iyo na mayroon ding kung anong pumalit. hindi mo pa alam kung paanong magpapasalamat.

fragment 15

matapos ang nakagawiang mangilan-ngilang poste at pagpapakita't silip ng mangilan-ngilan din pang maliliit na papel, may kung anong kumakanti sa iyong kutob ngunit ayaw mo na munang bigyan ng pansin.

patuloy ka lamang sa paglalakad nang malayo sa pagmamadali. paminsan-minsa'y sinasadya mo pang kuparan muna nang ilang patawang hakbang bago muling bumalik sa karaniwan. hindi mo na muna inililingon ang iyong atensiyon nang hindi siya makahalata na iyo nang nahahalata. hindi naman sa kinakabahan ka na talaga pati, pero may mga tanong naman ding maaari nang masagot nang agaran.

pagbibigyan mo ba talaga ang tukmol na ito o minumulto ka lamang ba ng iyong kainosentehang walang ibang pagmaliw kung hindi ang kumontra na talaga sa kahingian at bigla na lamang mawalan ng saysay? maya-maya pa'y lalong umigting sa iyong kutob na may sumusunod nga sa iyo at bigla ka na lamang tumigil. kasabay ng iyong biglaang paglingon din ang magaang pagkakabundol niya sa iyo.

fragment 14

hindi nga naman siksikan ngunit panay mga tao lang din ang nasa lahat ng kaligiran. kung hindi tao, poste. kung hindi poste ng ilaw ay mga nakakalat na maliliit na papel. minsa'y kumpol-kumpol sila. minsan nama'y may isa lamang na tinatangay ng hangin.

hindi mo kailanman kinonsidera na palitan ang iyong maliit na papel, ni magdala ng iba na hindi sa iyo. pinakaingatan mo na nang tunay ang pinakauna't huling iniabot sa iyo at determinado ka na talagang huwag na itong pakawalan. may mga pagkakataong halos ikabaliw mo ang dalawang segundong atake sa puso sa tuwing kinakapa mo ito sa iyong bulsa at hindi kagyat na maramdaman.

minsa'y nakakausap mo siya sa iyong isip sa inyong paghahanap ng kaniyang kapares na poste. wala na rin kasing iba pang makausap sa ganitong paraan lamang kung hindi siya. wala ring ibang nilalang kundi mga tao lamang. walang maliliit na hayop at halaman. halos nag-iisa lamang kayong lahat.

fragment 13

nakailang poste ka na't hindi mo pa rin natatagpuan ang tugma sa iyong maliit na papel. kinapa mo itong dagli sa bulsa ng iyong kasuotan na tila humihingi pa muna ng kahit katiting lang na tulong at pag-asa. hindi naman sa nararamdaman mo na ang pagod sa paghahanap at kawalan ng pakialam sa iyong pinakanag-iisang pakay, ngunit may tatag pa rin hanggang ngayon sa iyong loob na matatapos mo din ang iyong tungkulin.

lampas na sa matinong bilang ang mga nalampasan mong marka at mga poste. nakikiipon na ito sa haba at kumpol ng mga minuto at oras na kalmado lamang na lumilipas. hindi mo na pala napapansin kung may ilang araw ka na bang naggagala at nagpapasikot-sikot.

pansin mo ring ilang oras ka na rin palang hindi napapagod ni nagugutom. walang nag-aalok ng kahit na anong sustansiya sa bawat paligid na iyong nalilipatan. walang dambuhalang araw o buwan ang nagpapalitan sa bawat tuwing ngunit mukhang sasapat naman na lagi ang lahat ng mga poste.

fragment 12

wala silang pakialam sa iyo. hindi ito dulot ng galit, o lungkot, o pagmamadali. wala lang talaga ikaw pakinabang sa kanila, at sila sa iyo. titingnan lang nila nang saglit ang iyong papel sa pila sa mga pagkakataong inilalabas mo ito, at matapos noo'y tuloy na agad ang kanilang pag-usad na parang walang nangyari, na parang wala naman talaga.

ipinapakita mo minsan nang maigi ang iyong papel sa kung sino man na napapansin mong sumisilip dito, at hindi naman din sila naiilang o kinakabahan kapag ginagawa mo ito. ipapakita rin nila sa iyo ang kanila. ngingiti kayong dalawa pagkatapos at hanggang doon na lamang iyon.

mauulit ang lahat ng ito nang mauulit ngunit wala ka pa ring nauulit na tao, poste, at maliit na papel. lahat ng mga nakakasunod mong nakakasalamuha ay iba na palagi sa iyong mga nalampasan. maski papaano, buo ang iyong loob na magtiwala sa iyong kutob na bigla na lang may kakanti sa iyo kung sakaling mayroong maulit. at sa ngayon, wala pa naman.

fragment 11

hindi mo minsan mapigilan ang iyong sarili na silipin ang maliliit na papel ng ibang mga nakakasabay mo sa mga pila. ang iba ay nasa ibang kulay ang mga papel. sa iba'y ibang kulay ang tinta. lahat ay nasa iisang wikang pinagbubuklod kayong mga nasasadlak at nakapila't naghahanap na kapuwa kaniya-kaniya pa ring tumatahak sa nag-iisang iniatas.

mayroon ding mga poste ng ilaw na walang pila katulad ng kauna-unahan mong nilapitan. iyon ang iyong mga inuuna sumunod ang mga mas maiikling pila. may mga lugar na magkakalayo ang mga poste. mayroon ding may mga halos magkakatabi.

sa katunayan, malaya ang kahit sino sa gusto nilang puntahan, pilahan, o gawin man lamang. kaya siguro wala ka ring makitang nagmamadali o nakikipagtulakan. mayroong pupuntahan ang iba. ang iba'y nakatunganga lamang. may mga lugar na halos iisa lang ang poste. bawat madaanang pila at malampasang poste ay tahimik, at wala ka ring pakialam sa bawat isa sa kanila.

fragment 10

sa kulit at kalma ng iyong utak, minabuti mong huminga muna nang malalim bago tuluyan nang bagtasin ang landas tungo sa paisa-isa na poste ng ilaw.

bawat markang nakakapa ay hindi umaakma sa dala-dala mo sa iyong bulsa. may paiba-ibang kulay ng poste ang natingnan mo na ngunit wala ka pa ring nahihimas na hindi yari sa bakal. may angking lamig ang bawat paanan at lahat ay malayong-malayo sa pagkakatinag na maluma. bawat poste rin ay may magkakaibang bilang ng simbolo. mayroong mga tumutugma sa bilang na nasa iyong maliit na papel ngunit hanggang doon na lamang.

mayroong mga poste na may mga nangagbuong pila na susubukan mo ring makipagbakasakali dahil ang tanging paraan lamang ay lumapit sa paanan ng poste't makita ang nakaukit sa paanan nito. walang may balak sumira sa katahimikan at kaayusan ng sangkaterbang mga pila kaya minabuti mo ring makipanatili rito. pasensiya na lamang muli ang iyong katitigan.

fragment 9

marami ka nang nilikuan, nilampasan, kinaligtaan, kinalimutan, tinawiran. alam mo sa sarili mong subukan mo mang bumalik ay may punto pa rin ng pagtatapos at pag-ayaw. pero nandoon din ang kawalan ng kasiguraduhan na baka ang landas pabalik ang magdadala sa iyo sa sarili mong ilaw, na maaari ngang ang unang posteng iyong lapitan sa daang ito ay iyon na.

pero maaari ring hindi. kaysa pagurin mo pa nang todo ang iyong sarili sa mga paano kung na paiikut-ikutin ka lang naman, tinanggap mo na nang agaran, sa lalim ng iyong pagkakaunawa, na mayroon pa ring tsansa na hindi mo na mahanap pa ang tugma ng iyong maliit na papel.

maaaring hindi ka na matapos sa paghahanap. maaaring hindi mo na ito mahanap. maaaring nalampasan mo na pala ang iyong ilaw. maaaring hindi mo na mabalikan ang lahat ng iyong nalampasan. maaaring may mga malampasan ka nang hindi sinasadya. maaaring may mga makalimutan ka. maaaring may maulit na mga poste. maaaring liparin ang iyong maliit na papel at hindi mo na mahuli pang muli.

fragment 8

matapos ang dalawang tapik ay nagpaalam ka na sa kaniya. binalikan mo ang nakasulat sa maliit na papel na iyong dala-dala. hindi mo pa rin maunawaan ang mga simbolo ngunit unti-unti na silang nauukit sa iyong memorya. pilit mo mang bigyan ng kahulugan ang mga iniwang marka ay talagang hindi mo ito mapatagos ng isipan.

pero darag mang hindi umabot sa pagkaapi ng sarili, may bagong direksyon ka nang tatahakin sa mga susunod mo nang hakbang. iniligid mo nang malawak ang iyong paningin nang hindi naman sagad sa agaran, sapagkat malay ka na ring mukhang hindi ka naman pala nagmamadali. marami kang nilampasang mga ilaw kanina, marami ka ring hindi pa naaabutan.

hindi ka rin sigurado kung makakabalik ka pa ba sa iyong pinanggalingan o kung dapat pa ba. paano kung nalampasan mo na pala ang iyo? paano kung tamarin ka na sa paghahanap? paano kung liparin din o mawala ang iyong maliit na papel? paano kung ang unang ilaw na malapit sa iyo ang sa iyo pala? paano kung hindi ka na makabalik pang muli?

fragment 7

tinitigan mo pa nang mas mabuti. medyo nakatulong ang pagpapalabong dulot ng makakapal na usok kung saan-saan at mas matagal mong nakatitigan ang iyong tinitingala. wala pa rin itong imik sa iyo pero mukhang hindi ka rin naman niya paaalisin. nagpasalamat ka sa kaniya't idinamping muli ang iyong palad sa kaniyang paanan.

napansin mong parang mayroon kang nakakapang nakaukit sa bakal. tinitigan mo ito nang mabuti. ikinumpara mo ito sa wika na nakasulat sa isinilid na papel sa iyong bulsa. laking tuwa mo nang matuklasang nasa parehong wika ang kanilang mga ginagamit pero magkaiba pa rin ang mga titik.

umabot ang iyong sigla sa ilaw sa tuktok ng poste na tila mas lumiwanag pa bilang pagkilala siguro sa mga natsatsambahan mong pagkakatugma. kumutitap nang isang iglap ang ilaw at lubhang ikinagulat mo't lalong dumagdag pa sa tuwang nararamdaman, sabay sa kumakabog sa iyong dibdib. iniwan mo na sa kaniya ang iyong huling salamat.

fragment 6

hindi naman sa nahihirapan kang makakita, pero maya't maya'y kinakailangan mong lumakad at lumapit nang malinaw kung sakali ang sinusubukan mong intindihin, kahit na paulit-ulit lang naman silang lahat.

minabuti mong huminto na munang saglit sa ilalim at tabi ng isang poste ng ilaw. umupo ka na katabi ng iyong kasamang walang imik sa iyo nang kaniya mo siyang napili at damayan. tiningala mo ang tayog ng posteng pinili mo at nangyaring inasahang hindi mo rin masiguro ang itsura ng bumbilya at esksaktong pagyuko nito, o kung nakayuko nga ba ito.

alam mo lamang na napakataas nito. kinapa mo ang sahig na iyong kinauupuan at himalang walang alikabok na dumikit sa iyong palad. madali mong sinilip ang ilalim ng iyong panyapak at wala rin itong kahit anong bakas ng dumi. sa haba at tagal ng iyong nilakad! hindi ka gaanong makapaniwala. sumandal ka sa poste at hinimas ang paanan nito. yari sa bakal ngunit malayong-malayo pa sa kalawang. tinitigan mong muli nang deretso ang ilaw nito sa itaas.

fragment 5

walang ibang nagtulak sa iyo na simulan nang muli maglakad kung hindi ang iyong sarili. bawat minutong lumilipas ay tila mas lalo pang tumutulak palayo sa hangganan ng silid na iyong halos pilit na inaalam. ang mga minuto ay naipon nang naipon hanggang sa makabuo ka na ng ilang mga oras.

walang naulit na mga tao. bawat grupo at pila na iyong nilalampasan ay ibang-iba sa mga nakaraan mo na't nalampasan. hindi rin nauulit ang mga daanan, ang mga kusang kanto, bawat sulok, bawat pekeng eskinita, bawat tulay na nagkokonekta sa iba pang mga daraanan, kanto, sulok, eskinita, tao, at iba pang mga tulay.

sa kabila ng lahat, hindi nawawalan ng mga poste ng ilaw na saglitang pumupundi-pundi pero hindi tuluyang nawawalan ng buhay. magkakapareho ng taas at gaspang ang lahat ng mga poste at magkakasinlamlam din gawa ng makapal-kapal na usok na hindi mo rin mawari kung saan ang may pakana. malayo ito sa hamog ng matataas na lugar at mas malapit pa sa usok ng insenso na hindi kailanman matatapos. katamtaman lamang ang kapal at tila hindi nababawasan ang bahagyang pagpapalabo sa iyong bawat paglipat ng paningin.

fragment 4

mula sa iyong kinatatayuan, sinipat mo ang kisame. makapal-kapal ang usok na pumapalibot sa inyong lahat ngunit wala namang kakaibang amoy na nanggagaling mula rito. sa katunayan, wala man lamang umaalingasaw na antot mula sa kahit na ano pa mang direksyon. hindi ka rin nasusulasok ni dinadapuan ng kahit ano mang hilo magsimula pa noong mapadpad ka sa iyong kasalukuyang ipinagtataka.

hindi mo pa rin mawari kung hanggang saan nga ba ang dulo ng itaas pero hindi yata maaabot ng iyong paningin ang kisame, kung mayroon man. itim lamang ng kawalan ang tumatapos sa iyong mga katanungan na may halong usok na pampalabo pagkatapos.

gayon din ang hantong nang alamin mo na ang hangganan sa lahat ng direksyon. walang mga sulok, walang mga kusang kanto, mayroong mga pader ngunit maikling natatapos lamang nang ilang mga dipa. ang mga sinusuotan mong daanan ay natatapos lang din agad. lumalabo sa usok ang bawat hanggan ng iyong paningin at mukhang hindi iyon matatapos, kahit kailan.

fragment 3

napansin mong may mga nakakalat at nagsisiliparang maliliit na papel. tinatangay-tangay lamang ng hangin at ng mga nagsisilakaran. hinabol mo ang isa sa mga papel at sinubukang hulihin ito. nakailang subok ka bago ka nagtagumpay na makuha ito.

nang mabasa mo ang nakasulat, napagtanto mo agad na kapareho ito sa papel na ibinulsa mo. madali mong inilabas ang iyong papel nang maikumpara ito. malinaw na magkaiba ang nakasulat ngunit alam mong nasa iisang wika lamang sila. itinapon mo na kaagad ang hindi mo papel sa takot na baka malito ka lamang kung alin ang iyo. madalas, madali ka pa namang makalimot.

ibinalik mo na rin sa iyong bulsa ang sarili mong papel. sinigurado mo ang pagkakasilid nito. nawa'y hindi ito madaling hanginin o malaglag katulad ng sandamakmak na mga nakakalat. sa dinami-dami ng mga tao at papel na pabalik-balik sa iyong paningin ay saka mo lamang ikinagulat ang ubod ng lawak ng lugar na inyong kinasasadlakan. iniligid mo pa nang maigi ang iyong pagtanaw.

fragment 2

binasa mong muli ang maliit na papel na iniabot sa iyo. lumingon ka nang madalian pero hindi mo na mahanap kung sino ang nag-abot sa iyo nito. hindi mo pa rin maintindihan ang nakasulat ngunit may kung anong kutob sa iyo na kakailanganin mo ito balang-araw.

isinilid mo na muna ito sa isa sa mga bulsa ng iyong kasuotan. napansin mong maraming iba't ibang pila ang nagsisiusadan. hindi mo sigurado kung aling grupo ka nabibilang. wala ring mababakas na kahit anong pagkakapareho o pagkakahawig ang magkakasama sa mga pila. mayroong matatanda. mayroon ding mga babae. mayroong mga lalaki.

ang iba'y mukhang matagal nang napagtanto kung saan sila patungo. para bang alam na nila kung ano ang mga nangyayari. mayroon ding mga walang pakialam at wala sa kahit alinman na pila. mayroon ding mga aligagang tulad mo, ngunit ni isa sa kanilang lahat ay walang kausap na iba. sarili lamang ang dala-dala.

fragment 1

hindi mo namalayang sinipsip ka na pala patungong kadiliman. hindi mo ito ikinatakot ni katiting. hindi mo sila bibigyan ng kahit na anong dahilan para mapagsawaan na pagtawanan ka. hindi mo ihinanda ang iyong katawan sa mga ganitong anyo ng pagbabago. mabuti na lamang at wala pa ring nakakahalata ni isa sa kanila.

lumingon ka't sinubukang alalahanin kung saan nga ba ang iyong pinanggalingan. wala ring interesadong tumulong sa iyo. binigyan ka lamang nila ng maliit na papel na naglalaman ng mga simbolong hindi mo maunawaan ang wika sabay tulak kung saan may mga nakapila na kagaya mo. ang iba sa kanila ay nagtataka rin ngunit ang iba'y tila walang pakialam sa kasalukuyang nagiging takbo ng mga pangyayari.

lumapit ka sa iba bilang halubilo at sinubukang makipagkilala. nang ibinuka mo na ang iyong bibig para makipag-usap, himalang walang lumalabas ni kahit na anong tunog mula sa iyo. saka mo lamang napansing wala ka palang naririnig ni kahit ano. mata na lamang ang natira sa 'yong pandama at hindi mo sigurado kung kailangan mong humingi ng tulong.

farewell

hindi na mahalaga pa kung nagkakaunawaan pa nga ba kayo. alam niyang inilaan mo na ang iyong mga nalalabing oras para sa pagpaparayang makalimutan. alam mo na ito ang pinakahahantungan ninyong dalawa. matiyaga ka niyang inabangan, katulad ng tangi niyang isinasagawa na paghihintay sa mga naunang katulad mo.

hindi mo rin mahuli nang agaran, pero magkakilala na kayo kaagad. kakaiba ang mga salamuhang walang amoy na kailangang manatili. tinanggap ka niya nang buong-buo at ikaw nama'y hindi pa rin kinakabahan sa kaniya.

hindi naman sa ayaw niyong mag-usap pero hindi naman kailangan. nandito lamang siya para pagaanin ang iyong loob. aakayin ka niya sa pinakamalumanay na paraan. ipinagtataka mo ngayon kung bakit may mangilang mga kuwentong ipinakakalat ang mga dakilang sindikato tungkol sa kaniya, gayong kasalungat ngayon ang ipinamamalas niya sa iyong harapan. walang kumakapit at pagod ka nang magtimpi. nagpasalamat ka na sa kaniya sa huling pagkakataon.

surrender

paunti-unti kang lulubog hanggang sa maramdaman mo na lamang ang mga natitira mong buhok sa iyong katawang matigas nang maiiwan pagkatapos. wala ka nang ibang hinihintay kundi ang napipinto mong pagkagunaw sa ginaw habang nabubura sa mundo.

tinanggap mo nang taimtim na hindi ka magiging kaluluwa matapos ang iyong huling pag-aalay ng sarili. ibang nilalang ang mga iyon at malaki ang posibilidad na hindi ka nabibilang sa kanila. lahat ay nagtatapos. nabubuo lamang ang buhay kung naganap na rin ang katapusan. may pag-ibig na nagbabalak lumampas sa antas ng sansinukob ngunit maging ang sansinukob ay may nakatakdang hangganan.

nababawasan na ang iyong mga nararamdaman. wala ka nang ibang pinipilit pa na palabasin. hindi na importante ang mga importante. sa unang pagkakataon, mapapangiti ka nang tunay at wagas. wala na ang mga dasal. bingi na ang mga puno at ibon na kaninang nanonood sa 'yo. kahit saan mo man ibaling ang iyong atensyon ay sigurado nang walang makakapansin sa 'yo. niyakap ka na ng katahimikan at hinayaan mo lamang siyang gawin ang gusto niya.

abyss

dadalhin ka bigla noon sa may dagling panaginip na pinakamahapding iwanan nang paulit-ulit. alam ng lahat ng kilala mong diyos kung ilang beses ka nitong pinilit paluhain hanggang sa makailang ulit ka ring bumigay paminsan-minsan. bugbog parati ang inaabot ng iyong karamay kahit na malay na malay naman kayong dalawa sa kawalan ng kahihinatnan.

may kung anong pait at labo na rin ang nag-uudyok sa 'yong magpatawad, hinihinging maging maalam sa 'yong bawat pagsisid, pero wala. madalas mo pa ring ipagpatuloy ang paghahanap ng butas sa kalawakan na maaaring magdulot sa 'yo ng mga ninanais na hindi mo pa rin mabitaw-bitawan.

alam mong sinagad mo na ang lahat ng natirang pagkakataon. sinalag mo na rin ang lahat ng tulong at simpatya na idinaan pa talaga mismo sa harapan mo. ang mga inakala mong insulto'y dakma palang may malasakit sa iyong buhay at huli na ang lahat para bumulyaw pa sa gitna ng kagubatan. naghihintay ka na lamang na kainin ng mga gutom at pagpiyestahan libo-libong mga uod.

revolt

may salimuot nang namumuo sa kanilang mga mata. sinasadya kaya nilang mapansin mo ito para manahimik ka na? hindi pa rin nila maunawaan na hindi ka nila kailangang unawain para magkaroon ng patlang sa nag-uumpisa nang mag-alab na mga bulalas.

mamaya kasi niyan, iisa lang naman talaga ang totoong pakay nila at liban na iyong sa iyo. wala naman kailang pilitin. may mga bagay na hindi mo napagtatantong ipinahiram lang naman sa iyo na bigla mo na lamang inaangkin nang sagaran. handang makipagsagutan sa mga tinagurian. ang reklamo ay iniintindi na lamang base sa arok na kayang timplahin ng mga nagsisilumaan nang panuto. iputok mo! ano?

naduduwag ka na naman? ilang beses mo iyon inensayo sa harap ng salamin kagabi. tapos, ngayon, ikinukubli mo na lamang ang iyong saloobin? paano silang masasaktan? paano mo ipaparamdam sa kanila na hindi ka naman ganoong nalalayo sa kanila? hindi mo hanap ang kanilang pagkatalo ni hinangad na ika'y magtagumpay. laos na ang mga iyon. nasaan ang tapang mo kapag nagkaubusan na ng mga bala?

respite

darating kang hindi nagmamadali. sinadya mong magtira ng mangilan-ngilang hibla nang makapagpasayaw pa ng ilang multo bago sumapit ang pagbubukas ng mga pag-iipon at pinagparte-partehang mga pagsasanay.

may lambing ang ginaw na dulot ng katahimikan sa mga umagang umaatras pa nang todo ang mga hindi naman talaga nagbalak na sumugod. bawat pagpupunong apuhap ay medyo nakakasanayan na. ipinagdasal mong saglit na manatili na lamang na ganito kapayak ang lahat ng mga salubong.

walang halong pagtatalo at hiya. dulo na lamang madalas ang nais atupagin kasama ang paiba-ibang opinyon na tumatagos lamang sa iyong lalamunan. nilamon ka na ng kabulagang mapapasaiyo ang lahat ng iyong gusto basta't magsumamo ka lang nang ilang linggo o taon. basta't maipakita mo ang tunay na kulay, hindi na bale ang ibang mga pakana ng mga nakapalibot at unti-unti nang kumakapit na espiritu. mawawalan ka rin naman ng tamang galang pagdating ng iniatas na panahon. sa mga niyaring palitan ka na lamang umaasa palagi.

exhaustion

kailan bang titila ang mga nangyayaring pamamahinga? naiwan ka naman na dati sa kalsada nang mag-isa kaya ayos lang din. pilit mo pa ring pinababagal ang bawat kumusta nang magpatuloy pa kahit na sobrang saglit lang ang paglayo sa mga mapagpanggap na boses.

litong-lito pa rin kaya sila hanggang ngayon? napapaisip ka tuloy nang maligalig kung kasalanan pa rin kaya ng guro iyon o mayroon na ring pagkukulang ang nagpapakalat ng pilit namang adhika na ang napakalabong sistema ng panghuhusga ay sasapat na bilang pamalangkas ng mga uumpisahang sagip sakaling makalampas pa sa dambuhala na balakid na kung tutuusin ay mapapasimple namang tunay kung sa ilalim ng pagbubungkal ang pangunahing tirada.

tinatamad na rin siguro silang isipin pa ang pinakapayak na solusyon ukol sa ikatatalas ng pagsagip ng mga gaya-gaya na lamang sa natatanga rin namang kulang na kulang sa danas ngunit hindi mo mawari hanggang ngayon kung nahihiya lang ba o nahihirapan na talagang humingi ng tulong. kung sa bagay, medyo mahalaga lang naman talaga ito, kung tutuusin.

anticipation

maaga ang pag-aayos ngunit wala pa talagang gustong mag-umpisa. hindi kumpleto ang almusal at tanghalian hangga't wala pang nagagalit. inaabangan na rin kaagad ang maagang meryendang lustay lamang ng laping patuloy na kumakampi sa iyong mga kaloobang magpakasiya.

hindi mo na dapat kilalanin pa ang lahat pero may kung anong mga pagtatanong ang pilit na sumasagi sa iyong isipan. minabuti mong pilitin pa lalo ang iyong mga paghihimok nang hindi ka na maabala pa ng mga susunod pang salamuha. bawat udyok ay mga segundong minamadaling matapos at hinihikayat mo na ang iyong sarili na hindi ka ipinarating dito para mamirata ng mga susunod na ipaparatang.

maski ang pagngiti ay makakapkapan pa rin nila kaya huwag na lang. mabuti nang maidikit sa pader at maiwanan sa matinding buhos ng ulan kaysa bulabugin ng sangkaterbang pamimili at pananakit na sinasadya naman talaga. mayroong lumanay sa bawat patak ng ulan na nagpapahuli sa mapanglaw na liwanag. yayakapin ka ng ginaw na tanging umuunawa sa 'yo.

regret

paano kung hindi mo ituloy? malay ka sa kawalang mahirapan sana silang mapunan. sakali, maaaring hindi mo na mapatawad ang iyong sarili. matagal mo na ring hinihintay na may mamutawing pasasalamat. kahit isa lang. wala ka pa ring iniisip na pagkilala. mabuti na lang, paubos na ang kaibigang antala. mabibigyan ka na ng mga bagong pagpipilian. sa limang pagkukulang na sumama sa 'yo sa pagkahig ng ngatal na ininda mo kagabi pa, ikinumpol mong may sama ng loob ang pagsisisi nang pumailalim pang lalo ang pait ng nakaraan.

bakit sa iba agad ang baling? may malamang na kaisipang pilit na itinatanggi ang pag-ako. iiwanang walang pagtatapos ang sinimulang pagpapakupal at huwag sanang masagi ng alintanang bawat kurap na pinapakawalan ay tinutunghayang sayang na paglipat.

hindi na mababawi pa ang nakagisnan. minsan, mahirap itong sikmurain. may mga araw pa rin namang gawad ng kalayaan ang ngiti sa iyong mga labi at hindi mo ito maaabutan kung nanatili ka lamang na nakapirmi sa mga panggabi na saksakan. inaabangan mo na tuloy ang susunod na mga kuwentuhan.

descent

mayroong mga gulat na inakala mo pa rin. mapapasinghap kang tanggap mo sa iyong sarili na ikaw lang ang pinakatanging nagkamali. inabangan mo rin ito. alam mong hindi ka masisiyahan sa isinalang mong desisyon ngunit itinuloy mo pa rin sapagkat iyon na lamang ang natirang maaaring gawin.

nakaplano na rin ang mga ruta ng pagpapaantala. wala ka na ring kaibigang mag-aabot sa 'yo ng pansamantalang ginhawa. nakapag-imbento ka na ng mga kakailanganin kunong kurot kada karipas ng kalimot nang kumalma ang mga kuwit na kumakatas sa sakripisyong sumikap.

ito na ang iyong huling hikab. nais mo nang makawala. may mga kasabayang lagapak na nauunawaan ang iyong pag-iisa. mayroong pinagsasaluhang pighati at naghihintay na lamang ng isang guguho. hindi na mahalaga pa kung sino ang mauuna. isa-isa pa rin kayong maglalaho. nakahanda na ang isang daang mga kapalit. isa lamang ang sinasamba. ang mga kaluluwang nanonood ay nasusuka na sa sobrang pagtawa. mapapapikit ka na lamang sa tamis.

apathy

muntik ko nang makaligtaan sa tindi ng mga hagupit. may iba't ibang ranggo na ng nag-aaway-away na lingat at hindi ka nila hahayaang makapili. sabay-sabay parati ang pamamaalam ng mga kamote bago sabay-sabay ring pagpipisatin ng kani-kanilang mga palusot mabuhay.

iaabot na dapat kaagad ang agarang pagkukulang nang mabawas na ito sa palaisipan ninyo sa pagitan. nakakatamad na kung sakali ang magpakulo pa ng talastasang wala namang kabuluhan. baka dumagdag pa nga rito ang mga gusto lang makisali dahil walang maatupag sa landasing sampung dura pa ang para.

madali lang namang umiwas sa gulo. dapat lang na madalas kang walang pakialam. ang maligaw ang puso ay hinahayaan lamang nang dalawampung minuto sa isang araw at pagkatapos noon ay bibilis-bilisang manumbalik sa nagkukumahog na pagpapanggap. mayroon namang mga alalay na ingay at kunsinti sa mga alanganing pagkakataon. ito ang mga pasadyang bulyaw sa limang katabi nang makapagpaliko ng ilang mga mata. kapiranggot na pakialam para sa pagsasalba ng kapuwa. ang ibig mo ay saglit lamang na pahinga.

cynic

napakabaho talaga ng lungsod na 'to. parang nasanay na lang ang lahat ng nakatira. mga tunay nang walang pakialam. kahit iyong mga nagpapanggap na maglilingkod sa karamihan, taglay pa rin nila hanggang ngayon ang pagkukusa na sila ang dapat na paglingkuran. mga hari at reyna, mga prinsesa't prinsipe. nakakasawa nang hindi sila nagsasawa. mga wala pa ring pinagbago.

kahit saan ako tumingin, para bang alam ko na kaagad ang nangyari at mangyayari. wala nang ibang puwede pang madaanan. kabisado na ang bawat kabig at kalikot ng mga kalakaran. walang gustong umamin ngunit mahilig lahat tsumismis. hindi pinalalampas ang kahit na anong balita hanggang sa mauntog na lamang ang mga pangungusap nang wala pang kinahihinatnan.

wala nang tapat na mga parirala. saliwaan ang pinakamadalas na nangangapkap sa bulsa ng mga nakararaming inosente pa rin sa laglagan, at kung sakali mang may mapulot kang aral, wala na itong ibang mapaggagamitan kung hindi ang ikalilinang ng iyong waglit. may paparating nang lunan at magbabakasakali pa rin sa wala.