thuds

i should just die on a table

working my ass off as always

on something not important

yet isn't a waste of time for me.

my heart would stop ticking,

i'd just collapse just then and there.

no one would be the sole suspect

but my own selfish habits.

it's not that i don't care at all,

but it would be pleasant for me

if i should just die on a table

and let me rest my deeds.

deathbed

kung gusto ko talagang maramdaman

ang labis-labis na kalungkutan,

ipadadama ko itong may pagdamay

kahit hindi ko inaasahan.

matatakot ang lahat sa aking lagay,

matagal ko na ring inasahan.

iibigin ko na lamang mamatay

nang matapos na ang aking laban

sa sarili, sa hinaharap,

sa mga kulay at nalalanghap,

sa mga paborito kong ulam at tv,

sa mga araw at mga ulap,

sa ulan, sa bagyo,

sa matinding sakit ng ulo.

lahat-lahat ay aking maaalala

ngunit hindi ni isang kuwento.

kung gusto ko talagang maramdaman

ang lahat-lahat ng kalungkutan,

ibigay niyo na lang sa akin

ang natitira kong kahilingan.

oh please!

ang ulan ay dumadating

gaya ng paso ng sabaw na higop.

hindi mo pa rin akalain

maski pang pansin ang pag-usok.

ayaw pauto sa kulimlim,

umaasang sa tsamba pa rin ang palad.

magagalit 'pag niyanig,

matutuwa 'pag tinupad.

hindi pansin ang pagmanipula

sa sariling pinapansin

ang pagmamanipula.

hindi na mamanipula ang sariling

minamanipula lamang ng pansin.

darating pa rin ang ulan,

manipulahin man o hindi.

ang tsamba ay traydor,

walang-wala kang ganti.

rotting

umiiksing lalo

ang kalsadang dinaraanan.

bawat ilang ulit na pagsaidsid,

ilang hibla rin ang napaparam.

tila may nabuburang landas

kahit pa hindi naman nabawasan.

biglang may nawawalang oras

kahit mga sasakya'y dagdagan.

babalik at uuwi,

aalis nang walang paalam.

umiksi nang lalo

ang kalsadang dinaanan.

sapot-sari

sino ba ang unang nagsabi ng tama,

at sino ang kanyang unang kausap?

saan sila unang nanahimik

nang matapyasan ang bawat ulat

bago pa sumambulat sa mga kalbo

na walang ibang ginawa

kundi alatan ang tiwala?

ano ang kanilang ibig,

maging mga ayaw?

paanong sumayad ng pagtahi

ng mga kurong 'di paagaw?

bakit kailangang magtimpi't

isukdol ang paghihintay

ng kung gaanong kawalang saysay

mga tinipid at pilipit na pangulay?

kailan ba silang titigil,

kailan ba 'kong matatakot?

kailan bang magsisilbing agiw

aking mga panggap na sapot?

amazed

i saw you

in my dreams last night,

but you didn't know

who i was.

i tried to yell out

your name,

but nothing ever came out.

i never tried to shift my gaze,

nor looked at remaining seconds.

walking slowly seemed pointless

but when did i ever have choices?

the pit walls grew steady,

hinting of no escape.

but all i ever wanted to

was never be too late.

as i succumbed my tomorrow

towards something older than time,

spider strings pulled us closer

like we've got nowhere else to hide.

i yelled, once again,

your breath out my lungs.

the moment you saw my tear

was the moment you were gone.

let them come

just let it go,

and see where it goes.

let your mind flow,

fake endless shows,

make moments grow

into something

that no one knows.

you owe no one

no nothing,

don't mind them.

you've got no other

lame faces, don't bother.

these races don't seem

no nothing but simpler

and simpler sane cases.

but you don't wanna style

with that, do ya?

make your heart speak

right through you.

do nothing and panic.

'di mo makakabig

nang agaran ang himig

'pagkat ang ibig mo'y halang,

wala kang ibig sa iwang

pilit na sinalansan

at binalik-balikan.

siyang pagdaloy ng diwa

saka na abutang may hiwa,

baka lumutang nang 'di na

makabawi pang linya.

it's on you, siyang bida.

tingnan mo't pakawalan na.

happy birthday

ang aking kaarawan

ay siya ring kamatayan

na ikaw lamang ang tanging

ikinamumuhi, bilang ganti siguro

sa akin ng kung sino na naman,

nagmula pa rin sa iyo.

sa akala mo'y

nanggagaling lang talaga

sa iyo ang lahat,

pati aking mga panabla,

pati aking mga akala,

hanggang laging mawala na

nang padaplis-daplis,

iyong muli pang sisindihan,

titindihan; sasandali

saka biglang hihigitan,

mas bibigatan

mga pagkukumpisal.

iba ang dapat manapos

na panambitan.

magliliwanag muli sa dilim

habang nalilimot ang awit

galing sa kimkim.

nauna nang mamanaw

pagsikat pang isa ng araw.

palebound

kumaway akong pabalik

habang naglalakad palapit.

nang malapit nang tumagpo,

napansing sa iba pala

ang salubong na baling.

ibinabang kaagad ang kaway

bago pa tumagos sa kabila,

at paglampas ay kumumpas

ng aking baling pabalik.

mag-isa lang pala ako.

maybe next time

nagwawalis ako bago magsulat.

ganun ka rin ba? may kung ano

na hindi makapagpigil sa aking

pumipigil sa akin, pigilan man.

uumpisahan ko 'yan, mula pa

sa kaliwa patungong kanan,

habang paisa-isa ring namumulot

ng mga hindi nasasalo ng tambo.

hindi naman sa pagtatampo pero

ganun lang talaga siguro sa 'pag

inasahang pagkaisang dakot ko,

dapat ay matapos na, may ilang

din kasi ako sa ilang paulit-ulit

na pagbalik pa. kung babalik na,

'wag sanang babalik pa, kahit

kung baliktarin ko pa, tadtad

sa 'king may asar sa bakit hindi

pa rin tsumamba,

'pagkat kung sa bilog ng pagbalik,

may libog na nauulit, sambuwang

makapagpigil ang sambuwang 'di

makapagpigil sa bilugang pag-ibig,

at kung ibig pa na manumbalik,

ibig ko ring walang sabit, kung

sa pagbalik ko sa pagsulat, 'pag

bumalik ay sambit na wala nang

pagsabit. isang bitaw sa walis,

at sa isang buwan na mag-uulit.

eepy

this coffee smells like popcorn,

a setup reminding me of home.

i could just express less, not

as logical, but kinda, too. I can

never escape, not too eternity,

though, 'cause i eager too fast,

which won't ever last still, still,

i'd rather say something poetic,

than say something unreal. we

should all just be honest, untake

glamours of past deals. pretend

nothing is utterly wasted, no-

thing is entirely sealed.

this coffee might smell like pop-

corn, or rather a taste somewhere

special. i've never, ever wasted

such, for every infinite's sake,

and until the end of forever, i

shall make all my mind breaks.

unreleased

we're not really having this

conversation, these thoughts.

everything is just merely

floating through territorial

space as letters, as symbols,

as sounds never truly having

meant anything. it is still

a wonder how violence and

chaos can actually feel calm,

normal, and at their very best

state, underwhelming.

preparing for something big

isn't anything we've all

hoped for. every day doesn't

have to be always at stake.

coffee burns your tongue

while making uneven pale

pancakes for trying to wake

your sorry-ass self up, on

every sunset, making up

the tiniest excuses to not

recognize important any

longer, 'cause there simply

is not. nothing. at all.

once acceptance of lazy

is as needed as it does not

matter whether milk or water

gets set up by chance,

we're not really having this

conversation, try to wake up

your sorry ass.

chesterfield

magmamadaling-araw na't

malapit nang matapos

ang siya na pagsasadula

ng paboritong pelikula.

hindi naman talaga sinadya,

kahit may pasundut-sundot

ng subtitles na maaaring

iwanang screenshot kapag

nagkataon, ipinapalusot

na lamang na nagkapareho

lang naman talaga ng inibig.

magsasabay ang iba, sabay

rin sa isa. ang padilim ay

pagkikita-kita, mula pang

hapon hanggang sa umaga.

hindi naman problema

sakali ang pagpapahiram

ng mga amoy. mahalaga'y

'di nag-uulit, papayagan

lamang ang mga umano'y

nagbibigkis sa ating lahat,

pagsasayang pagsasayang,

unti-unti nang bumabakat.

go ahead

sino ba ang nagdikta na ang paghilig

ay iisa laban sa nag-iisa, na kung 

bakit ipinupursigi pang nanganga-

ilangan munang mayroong mahinto't

magmura mula pa sa kaibuturan niya,

na kung hindi niya pa maipagtanggol

ang lahat ng kanyang kinabisa, mag-

mimistula siyang tanga, napag-isip-

isip niya. napag-isip-isip mo ba?

na ang tunay na halimuyak ay hihigit

pa sa isang heated na hidwaan, heavy

machine guns, helly sharingans, hail

mary, forgive us, for we still do not

understand we can always understand,

na ang pait ay rekadong panlinamnam

nga naman sa danas, pero 'wag naman

sanang sigurado na natatangi lamang

ang 'yong wild ass 'cause the truth 

of letting everyone enjoy as much as

how painful one can over-bear, may

matitira pa ring nagpapayong every-

thing else shall fail,

never na siyang makikitapak ng base.

do not wake me up

sobrang sinadya yatang tagalan

na mag-adjust para lang masabi

talaga na gising na gising. may

umagaw na naman siguro, kahit

hindi naman sinadya, ng tuma-

takbong pampalipas-oras, ubod

ng kupad sa umpisa kaya't

madali ring nalilimot kung sa'n

pa nga bang nanggaling, sunod

sa paroonan. bakit lagi na lang

balot ng kaba at pigilan ng

mga babawal kung saan punung-

puno ng mga pupuwede, pero

depende pa rin pala

kung sanay mailagi sa tahimik.

pipiliin bang hayaan na lang

ang may mamili, o hahayaang

'di mamilit, piliting muli na

managinip?

paumanhing panauhin

mayroong pangunang pagkapang

walang makakaalam maski ang

bagong-gising. sa pangalawa'y

may pagdududa na't kukurot,

pipigaan, maghahanap na ng

tubig, kape, milo, at ipanghahalo

na sachet sa mainit na tubig.

hindi nawa makakamit ang langit

nang hindi nakaibabaw ang isa

sa mga kalbong pinagpatungan

ng tugtugan kinagabihan, sa pag-

pang-abot ng mga hindi kinilalang

mga magulang, bakit kami yung

magkukulang? hindi naman kami

yung nagpalaki sa amin? tsaka,

isa pa, bakit sa isang tuldok na

pangnakalipas, iyon at iyon lang

ang tanging sambit at siwalat, 

na para bang kahit makauwi nang

muli sa tahanan, sa naiwang bakas

ng pagpaalam, ilang ulit man na

magkunwaring hindi hibang,

sa pagkamata'y iba na lang, kung

magsisimula, pasensya na lang,

at walang pasensyang pakialam.

tsaa

pauso'y nag-aabang, tila bunsong

kasisilang lang. wala nang natitira

pang kakilala, iisa lang. walang 'ya,

puro tapon, puro sermong hindi

naipapasok, at paulit-ulit na gabi-

gabing paglabas-masok hanggang

sa, at some point, mapapatanong

na lang talaga agad-agaran sa sarili,

isa pa ba? bakit umisa pa kasi?

mabilis lang, mabilis lang, mag-

ooras na pati malapit nang may

kumulo't kumidlat, kumulog sa

badyang pagkaiglap ng binubuo

na palang mga alaala. hindi pala

dapat na nakapagtataka.

umisa pa. umisa na. umisa pa kasi.

taympers

biglang hindi ko na pala

alam ang nangyayari. bakit

nga ba pa kasi ako ulit naan-

dirito? 'tang inang 'yan.

putang ina kasi. fucking shit.

wala na, wala na naman.

sobrang bilis lang pala no'n?

ano ba dapat ang una ko

nang gagawin? e, nandun na

ang lahat ng mga una kong

gagawin. ngayon lang ako

nagkaganito na naubusan

ng gagawin, at sino ba sila?

nakikilala raw ng isa. alam

niya kaya ang gagawin? sa'n

ka pupunta? dapat ba akong

sumunod? masunod? never

mind. wala na rin pala akong

nakabisado. bobo talaga.

kailangan ko na lang muna

sigurong tumanggap ng talo,

alam ko, alam ko. kabisado

ko na pala 'to. isang buntong-

hininga ko lang, pipikit, isang

saglit, iiwanan ang mundo.

do your job

kahit pa sa dulo maipuwesto,

yari 'yang tanong mong

sinadya lang namang pag-

isipan pa kagabi, or kanina,

or baka ilang taon mo nang

ginagamit, nagagamit, dahil

hindi nauunawaang umiikot

naman talaga ang mundo,

at hindi sa 'yo, kahit ano pa

ang sabihin nila, sa iba't iba

na mga kuwento nila, sino

ba sila sa sino ka rin ba?

yari 'yang galit mong

walang pinagbabasehan

kung hindi kawalan lang

ng totoong pagtigil at paki-

kinig — lahat ng malabo'y

hindi dapat ismid at patabi

ang panunghay. e, kaya nga't

kahit pa sa dulo maipuwesto,

yari ang hinahanap ng lahat.

storm

sige, paalam. salamat, salamat.

walang anuman, haha. 'la 'yon,

sus. 'wag mo nang isipin 'yon.

ako na, sige. sige, sige, sige.

oh, yeah, right. i should do that.

i'll work on it later. i will, yes.

i'm already working on it right

now. ako bahala. mamaya na.

gutom na 'ko. anong masarap?

jollibee? two-piece chickenjoy.

malutong na balat, yung medyo

nagmamantika pa. ganun din

miminsan sa ministop, sa uncle

john's. sa dixie's, may tofu sisig.

wala na yung chef na maraming

maglagay ng mayonnaise. saan

na kaya siya? saan na kaya siya

nagluluto?

gusto ko nang mag-aral magluto.

kaso parang nakakatamad lang

din pala. tsaka baka mas mahal?

baka hindi na naman ako maka-

ipon. may mga gusto pa akong

bilhin, at pagkagastusan. kung 

nabibili lang din sana ang oras.

ilang oras na ba ang nakalipas?

ilang minuto, ilang segundo,

ilang araw ko bang kakayanin

na manatili pa rito? palagi ko

palang hinahanap na ang mga

minsan. kailan ba silang muli

na dadalas? anong oras na, at

anong oras na naman ako

maaalimpungatan mamaya?

magkukumot na lang ako,

tapos pagpapawisan na naman.

nakatutok naman sa akin lagi

ang electric fan. bukas na ako

magwawalis. mamaya na,

mga, siguro, ten thirty, para

sakto maski papa'no. merong

bubuksan, isasara. bubuksan

ulit, magsasara. bubukas,

makakalimot, magtataka,

matatakot, mabubugnot,

magbubukas, magsasara,

bubuksan ulit, magbubukas

ulit, may bubuksan pa, ipag-

papabukas ko na. bukas na.

may bukas pa. may bukas

pa naman. may bukas pa

naman 'di ba? bukas niya

pa naman kailangan, 'di ba?

10:39.

mamayang 10:45, pramis.