V
“Babe?” bati mo sa akin.
“Hm,” sagot ng aking pikit pang mga mata. “Sa’n tayo magdidinner?” kahit na wala pa rin akong ideya at ikaw pa rin ang bahala. Kahit na wala akong inasahang maiintindihang sagot. Pagbangon. Naglakad tayo ng ilan at tinanong mo ako kung saan ko gustong uminom. Mayroon akong dalawang pinagpilian kahit na hindi ko alam ang mga ito. Pumili ako ng isa’t sinabi mong huminto muna tayo para magyosi. Hiniram mo ang cellphone ko nang makapagtanong kay Yina dahil hindi mo pa rin pala ganoong naaalala ang ating pupuntahan.
Habang naghihintay ng sagot, ikinuwento mo sa aking binabasa mo na ang librong iniregalo ko sa ’yo bilang pamasko. Inilarawan mo kung paanong naiiba-iba ang author sa bawat form ng literature ang tinatahak niya. Hindi rin nagtagal at dumating na ang sagot ni Yina’t sumakay na tayo ng taxi.
Sarado ang bar na pupuntahan dapat natin para sa dinner + inom. Hindi ka naman nawalan ng pag-asa’t naglakad-lakad pa rin tayo dahil marami naman tayong nadaanang mga kainan. Nakahanap din tayo sa wakas ngunit mukhang walang alkohol sa loob. At kung sakaling meron, mukhang mamahalin.
May nag-abot sa atin ng dalawang magkaibang menu mula sa dalawang magkaibang kainan. Nang makapili with no hard feelings towards the other, sinundan na natin yung waitress sa loob. Okay naman yung interior, mukhang mas maganda rito tuwing gabi at nakatsamba tayo. Napansin kong may hagdan paakyat.
“Ate, puwede po ba sa taas?”
“Yes, Sir,” sabay sunod sa kanya. Bumati ang isang floor ng hindi ganoong kaluwag sa baba ngunit hindi naman masikip. May iilang mga mesang may mga nakapatong na kandila. Dumiretso ako ng upo sa mesang may upuang malambot. Inabot na ni Ate yung menu at nakaorder na tayo ng dalawang mamahalin.
“Sa’n tayo iinom,” ngayon? Aking pag-aalala sa plano.
“Baka sa Red Lion na lang, baby,” kung sa’n man yun.
“Okay.”
Sinindihan ko ang mga kandila natin sa mesa para medyo sweet unte. Nagsindi na rin ako ng yosi kasi adik ako sa nikotina. Matapos ang unang hithit ay nagbalik ako sa pagmamasid ng lugar. Maginaw pa rin. Tamang sakto ang bawat puwesto ng hindi ganoong kaliwanag na mga bumbilya. Sa bandang hagdana’y may isang shelf ng mga libro, puno ng Reader’s Digests na pinaglumaan at ilan pang mga libro. May kinuha kang isang makapal at mabigat na aklat, at bumalik na sa ating mesa.
Dinukot ko ang aking phone at nagbakasakaling kunan ka habang nagbabasa. E punyeta yung labo ng Blackberry.
“May battery ka pa?”
“Yes, baby. Bakit?”
“Pahiram phone,” pipiktyuran kita. Ang ganda mo eh. Kahit saan naman. Araw-araw akong naiinlove sa ’yo. Kahit anong liwanag pa ‘yan. Pagtanda natin, ikaw pa rin ang pinakamaganda sa lahat. Kukunan ko lang ‘tong moment na ’to nang maalala ko siguro kung gaano ako kasuwerte sa ilan mo pang mga katangiang hinding-hindi ko ipagpapalit at ipapahiram kahit na kanino. Atin lang yung mesang ito. Atin lang yung mga kandila. Ang sarap mong magpakawala ng ngiti, na kaysarap ipagdamutan sa lahat. Atin lang lahat. Kukunan ko lang. Akin ka lang.
Napansin mong kinukunan kita kaya sinabi kong kukunan kita ng picture. Medyo nahiya ka’t kinapalan ang mukha nang kaunti nang hindi harangan ng sariling palad ang lens ng iyong camera ngunit wala pa rin sa mood tumingin. Inaachieve mo yatang magkaroon ng candid pic, kung saan ka sanay. Alam mo namang mas sanay ako sa nakangiti mong mga labi sa tuwing nakikita mo ako.
May ilan akong nakuha ngunit medyo punyeta rin ang lens ng Samsung. Hindi ko alam kung bakit hindi siya makapagfocus nang maayos. Hindi ka na nakapagpigil at lumapit ka na sa akin, at nagmungkahi ng selfie. Nabigla ako ngunit pumayag naman.
Ayaw mo naman ngayong ngumiti habang nakatingin sa camera.
“Magsmile ka kaya.”
“Ehh.”
“Ano ba, uhm. Sige. Ganito. Imaginine mo na lang. Isipin mo yung ngiti mo kapag nakikita mo ako.” Napangiti ka, ngumiti na rin ako. Kinuha ko kaagad yung picture. Medyo okay naman. Parang first time kong nakakita na nakangiti ka habang nakatingin sa camera. Tapos kasama mo pa ako. Kaso hindi ko alam kung napilitan ka lang o hindi mo pa rin alam kung gaano ka kaganda sa harap ng lens.
Dumating na ang ating mga order habang kumukuha pa tayo ng ilan pang mga selfie. Pagbalik mo sa puwesto mo’y ako naman ang iyong kinuhanan ng ilang mga larawan. Siyempre ako yung nagfeeling na maganda para magpose. Masaya ka naman.
Nakapagreklamo ka pa sa cellphone mong hindi napapasukan ng load. Nakapagpaload na tayo kay Wame at kay Miguel ngunit mukhang walang tumatalab. Nag-aalala ka na tuloy kung paano kang makakalusot muli sa iyong papa. Nakikitext ka na lamang sa akin simula noon at nag-isip ng kung anong plano. Umabot na sa puntong naubos na ang ating pagkai’t nakapagyosi na tayo.
Paglabas ng kaina’y tinanong kita kung magtataxi pa ba tayo. Sinabi mong malapit lang yung Red Lion. Umokay naman ako. Mahaba-haba ang ating nilakad.
“Dito ako naglalakad dati kapag gabi,” na nagpapanatag naman sa loob kong hindi tayo naliligaw.
“Mag-isa lang? Buti hindi ka nirape.”
“’De, baby. Nililigaw talaga kita. Iiwan kita rito.”
“Okay lang,” sabay tawa mo. “Marami namang taxi eh.”
“Dinaanan ba ng taxi ‘to kanina?” pagpasok natin sa daang may building na may nakasabit na malalaking parol.
Putang ina. Haha. Gusto ko nang tumawa at nagpipigil na akong pumiglas ng halakhak nang sandaling ito, “Naliligaw na tayo ‘no? Magtataxi na ba?”
Hindi ka pumayag sumakay ng taxi. Mukhang malakas pa rin yung kutob mo na malapit pa rin tayo kahit kanina pa tayo naglalakad. Sinabi kong wala akong matandaang nadaanang ganito kaya lumipat tayo sa isang kalsada. Nakalipas pa ang ilang minutong pawalang-pag-asa at naramdaman kong naramdaman mong malapit na tayo. Maya-maya pa’y tinuro mo na ang Red Lion.
Sa bungad ng pagpasok ay may bumati sa ating matanda na okay naman yung boses kaya pumayag akong sundan natin. Ipinakilala niya ang ilang mga option na maaari nating iavail ngunit pinili ko na lamang kaagad yung isang puwesto sa may 2nd floor na kita yung kalsada kapag sumilip mula sa itaas. Sumunod ka naman at umokay yung matanda.
Mayroong isang malaking bonfire na pagkainit ngunit humihikayat na lapitan dahil sa ihip ng kabundukan. May mga, excuse me, N-word people ding may dalawang, hindi ko alam, “kaibigang babae” na kasama. Marami-rami sila’t may kanya-kanyang bong na sinisinghot/hinihigop. Nainggit ako sa kasiyahan nila’t ginusto ko nang lagyan ang kalam ng alkohol. Umorder na tayo ng tig-isang beer kaso putang ina, mahal ang isang kaha ng yosi at paubos na yung binili ko sa terminal sa Cubao. Nagdagdag ka ng isang shot ng bourbon.
Matapos makapagcheers ay nagtig-isang sindi na tayo mula sa karampot na kaha. Bawat hithit ay kinaluguran dahil nagtitipid tayo’t nasa matarik tayong puwesto. Album cover nang muli.
Nakarinig na ako maya-maya ng nagtotono ng drums at electric guitar sa mas mataas pang tuktok, “Good evening.” Uy, nice. May banda. Nakapagsound check sila nang mangilang minuto’t tumugtog na.
“Reggae. Bob Marley. No Woman No Cry?”
“’Di ba iisa lang naman lahat ng reggae na kanta,” tulad ng makailang ulit mo nang pagbibiro nito sa akin pagkatapos ngumiti. Ngunit nagbanggit ka sa ngayon ng ilang artists na legit tumugtog. Bawat matapos at simulang tugtog ng banda’y humihiyaw at pumapalakpak ako. Nakakairita minsan kapag nakikigaya/sumusunod sa galaw yung nigger boyz. Paubos na ang aking bote. Lasing na yata ako.
“Isa ka pa?”
“Hindi na.”
“Isa pa ’ko.”
“Tsaka order mo ako ng isang coke, baby.” Chineck ko yung menu.
“Coke Zero lang meron. Puwede na yun?”
“Yeah, sure.”
Dumating na ang ikalawang bote ko. Nagbuhos ka naman ng coke sa shot mo ng bourbon. Napansin mong pinansin ko nung nilagay mo ito. Ngayong nakuha mo na nang solong muli ang aking atensyon, “Ito yung unang cocktail na pinainom sa’kin ng sis ko. Tikman mo dali.” Sabay tikim naman ako. Isinalaysay mong ito na raw yung baka sakaling iinumin mo kapag namumroblema ka. Masarap naman. Ramdam mo yung pag-alala mo sa nakaraan nang matikmang muli yung mix. “Pagkatapos natin dito, punta tayong Session Road. Dun na lang tayo magkape at magsober up,” and yes, before magsex.
“Malayo ba yun dito?” as usual, lagi kong concern.
“Magtataxi tayo, baby.” Yuss!
“Bottoms up?”
“Uh, yeah, sure.”
“Hindi ibababa ah,” lul mo, Mart. Kininam kaya nga bottoms up eh.
Kumatok na sa kahoy na mesa natin ang bote ko’t iyong baso. Agad naman tayong nakasakay ng taxi sa paglabas dahil hindi ka na kinocontact ng papa mo. Gusto ko na ring etsapuwerahin yung naghit on sa ’yo na lalaki nung umakyat ka pa para sa huling pag-CR kaya sinabi kong nakasakay tayo nang agaran. Sa dinami-dami ng dapat kong alalahaning linya, yung mga nakakaasar pa. Pansin ko/mo na ring kumakaunti yung direct quotations sa prokeytong ito. Kung hindi nababawasan, puro bullshit na improvisation na lang yung nagagawa ko. Hindi ko naman makakalimutan yung mga tono ng convos natin. Sana lang hindi ako maprocrastinate sa ganitong mga pseudo-important na gawaing hilaw nang sinimulan at matatapos nang hilaw pa rin.
Ikaw pa rin naman ang masusunod kaya kinausap mo na ang taxi driver kung saan tayo bababa. Medyo tipsy na ako kaya kinausap ko nang thug life yung driver. Okay naman siya’t mabait. At mukhang kabisado niya yung dadaanan. Napag-alaman din nating marami siyang salitang kayang bigkasin, kahit na ako lang yata yung may pakialam doon.
Pagbaba sa Session Road ay bumigla sa akin ang isang malawak na kalsadang sarado. Isinara dahil may mga magbebenta. Marami sila. Samu’t sari.
“Mahaba siya, baby. Hanggang dun sa dulo,” sabay tumuro ka sa malayong kabila ng daan. Inilahad mong mas mura ang mga binebenta rito kaysa sa ibaba. Binullshit naman kita na mali ‘yon gamit ang magiconomics na alam ko. Then, boom! Siyempre, bullshit lang yun. Inexplain mo sa’kin kung paanong muli akong tangang mag-isip.
“Kailangan ko nang matuto ng sleight of hand.” Parang ang dali kasing magnakaw sa ganitong lugar at oras. Mukhang inaantok pa yung mga tindero/a dahil gabing-gabi na. Kung sakaling papalag pa yung antok nila’y aasa na lang ako sa siksikang mga mamimili rin. O alam din nilang puwede ring magpuslit palabas.
Sa paglalakad sa kahabaan ng sikip, may nakita akong isang babae sa malayo. Kamukha siya ni Anin, sabi ko sa aking sarili. Papalapit na tayo nang papalapit sa kanya kung kaya’t, “Tabilin,” bulong ko nang may hirit na maririnig niya ako. Naghintay muna ako nang ilang segundong paglampas sa kanya at ng kasama niya bago ako lumingon.
Nagkatitigan kami nang ilang sandali’t nagkaroon na ng kasiguraduhan upang kumaway.
“Wazzzuuuuppp!” lasing kong bungad. “Si Anin pala, pinsan ko,” pakilala ko sa ’yo. “Danielle, girlfriend ko. Danielle, Anin. Anin, Danielle.”
“Hello!” bati niya sa atin. Nagkawayan sa huling pagkakatao’t bumalik na tayo sa paglalakad.
“Hindi ko alam kung naikuwento ko na sa iyo yun. Siya yung pinsan kong naging kaklase ko sa Math. Janine din yung pangalan nun. Nickname niya yung Anin,” duh.
“Nakuwento mo na, baby.”
Pero parang may nakalimutan yata akong gawin. Hinila kitang pabalik at hinanap kung maabutan pa yung pinsan ko.
“Bakit?”
“Wait lang.”
Naabutan naman natin siya. “Anin!” sabay lingon. “Can you not tell anyone about this?”
“Actually, ako rin sana. Haha.”
“Hahaha. Sige sige. Don’t fucking tell anyone, okay.”
“Sige sige!”
“Thank you!”
“Salamat! Sige!” huling kaway na talaga. Nakahinga na ako nang maluwag ulit. Pagdating natin sa dulo ng hanay ng mga tindaha’y sinubukan kong maghanap ng bangketang mabibilhan ng yosi. Sa ‘di kalayua’y may nakita akong gasolinahan. Inassume kong may available na convenience store na malapit doon o doon mismo sa gasolinahan dahil Baguio ito at gasolinahan iyon at gusto ko na talagang magyosi.
Nakasuwerte dahil meron pero genius talaga ako, isip-isip ko, nang matupad ang assumption. Bumili ako ng isang kaha ng Ice Blast ngunit hindi naatat na sindihan dahil nga, nasa gasolinahan pa tayo.
“Nagugutom ako,” hindi nakakapanibagong marinig mo mula sa akin. Napagdesisyunan kong kumain na lang dun sa tusok-tusok na tinda sa bungad ng Session Road. “Kumakain ka naman ng street food, ‘di ba?” asar na anyaya ko sa ’yo.
Sumama ka naman. Muntik na talaga tayong umabot agad dun sa bilihan ng mga pagkain nang makakita ako ng mga tinitindang stuffed toy sa kabilang side ng Road na hindi natin dinaanan. May ilan akong pinet na malalambot at napansin kong may keychain din silang binebenta, “Ate? Ate. May bibe kayo?”
“Ano yun?” Huh?"
“Bibe po. Duck. Bibe.” Wala na akong pakialam at energy mag-explain at describe. Chineck ko na lamang yung pile. Meron nga. Pero mukhang platypus. Hindi ko naman sinabi agad sa ’yo. “Gusto mo?” Hindi ko na rin hinintay yung sagot mo dahil mukhang nakyutan ka agad sa kanya.
Dala-dala mo yung keychain. Mukha namang gustung-gusto mo siya. Ipinasok mo na muna ito sa iyong bag saka tayo bumili ng crispy bituka ng manok. Nakipagkulitan pang sumandali yung amats ko. Binudburan ko ng suka yung cup ng cholesterol. Kumain ka naman ng ilan.
“Sa’n tayo magkakape?” wala ulit ako pakialam at ideya sa Baguio. Pero mukhang sigurado ka naman na sa pupuntahan dahil mukhang madalas ka sa Session Road dahil ikinuwento mo sa aking dito ka bumibili ng ilan sa mga murang damit mo at medyas.
Tawid. Akyat, baba. Kaso bad trip dahil sarado pa rin yung gusto mong puntahan. Hindi naman ako nawalan ng pag-asa at nagmasid pa nang kaunti. May nakita akong isang café na isang tawiran lamang ang pagit mula sa atin. Niyaya na kita roon at pumayag ka naman. Pagpasok nati’y sinabi ng waitress na malapit na silang magsara ngunit pasalamat natin dahil pinaunlakan pa rin tayong umorder ng kape. Mga 40 minutes pa naman bago nila tayo sipain.
Umakyat tayo sa taas at pumuwesto sa isang mesang malapit sa bintana. Tumunog yung cellphone ko’t nagtaka kung sino na namang nagtext sa akin. Medyo inasahan ko namang si Jose yun. Si Jose nga. Nag-ululan lang kami ng English at kilig. Kilig dahil kasama kita sa ginaw at liwanag ng buwan. Kaharap. Okay lang kahit wala tayo medyong pinag-uusapan, o hindi na naman ako madaldal. Okay na sa akin yung medyo tahimik tayong ganito at nakangiti, magkapiling.
Nilabas mo na yung cute na platypus. “Anong pangalan niya? Bigyan mo siya ng pangalan.”
Ilang segundo ka lamang nag-isip, “Janine!”
Ahh, “Haha, okay.” Ipinuwesto mo sa gitna ng mesa. Dumating na ang order nating mga kape. Nagsindi nang muli ako ng isa, “Agh, fuck. Sarap magyosi ulit ng menthol.”
“Actually. Haha.”
“Sa’n pala tayo bibili ng luntian?” buti na lang nagtext si Jose.
“Ay oo nga pala! Pahiram ng phone, itetext ko sis ko.” May sumagot naman sa ’yo kaagad at pumayag na makipagkita sa UP kinabukasan. “Magkano raw?”
“Uh, 300? Tig-150 tayo.”
“Okay, sige.”
“Daan tayong 7-Eleven mamaya. Bibili pa tayo ng alak? Hard?”
“Ikaw, baby.” Ay, nagsosober up nga pala tayo ngayon.
“Haha, ‘wag na pala. Nagkape nga tayo eh. Bibili lang akong tubig,” pati condom.
Umakyat na rin sa wakas yung isang waiter para magbadyang magsasara na sila. Hudyat na rin ng huling silip ko sa relong inaabangan ko ng patak ng kuwarenta minutos. Inubos ko na yung kape ko, sinimot ko na rin yung iyo. Ipinasok mo na si Janine sa iyong bag at nagpasalamat nang muli tayo kina Ate at Kuya.
Ikaw lang yung nanghinayang sa taxi ride natin. Napansin ko ngang malapit lang yung lalakarin natin pero gusto ko na rin talagang mmfftt. Ang tingin ko rin nama’y mmffggrrhfmm ka na rin sa akin. Dumiretso ako sa counter ng convenience store para mamili sa nakatambad nilang mga condom. “Ate yung,” napasingkit yung mga mata ko at inilapit ko nang kaunti yung aking ulo dahil nanlalabo yung paningin ko sa maliliit na ngalan ng brand. Pansin naman ni Ate Cashier yung tinutukan kong produkto, pero wala pa ring eye contact, “Performa na lang. Durex,” dahil ‘nyeta, walang dotted. May inihabol ka ring chocolate flavored stuff thingamajing na may larawan ng nakabukang mga labi at lawit na dila.
Oh god, were you in some good, sweet stuff tonight.
12 March 2017
05 March 2017
100 Cigarettes - IV
IV
“Kinocontact ka na ba ni, Janine?” tumayo na ako sa kama’t nagbanyong sumandali. Paglabas ko’y nagbibihis ka na. Hinanap ko na rin ang aking pantalo’t T-shirt. Sinabi ko sa iyong ikaw na lang ang kumausap sa kanya. Tutal, sa tingin ko nama’y mas marami kayong pinag-usapan sa text, kasama si Wame kagabi. Idinagdag ko na lamang na sa Mt. Cloud ang tinext na lugar ni Janine kasama ang oras na available siya. “Alam mo ba kung saan ‘yon?”
“Yes, baby.” Pumanatag naman ang loob ko. Mukhang nagbabalik nang muli ang galawang Baguio mo.
Paglabas natin ng tinutuluya’y nakapagsindi nang muli ng yosi. Malamig pa rin ang simoy na maya’t maya ko pa rin inaabangan. Tanga na lang siguro ang pagpawisan sa Baguio.
Dinala mo muna ako sa isang cupcake bakery dahil hihintayin pa muna natin para sa eksaktong plano ng pagdeliver ng mga libro ni Wame. Umorder tayo ng magkaibang cupcake. Tinikman ko ang iyo at pinatikim ko rin ang akin. Matapos makakain at makainom ng tubig ay tinanong ko kung saan tayo manananghalian. Matagal ko na rin binanggit sa iyo na hindi dapat tayo sa fast food kakain. Nag-Baguio pa tayo kung ganun din lang ang kababagsakan. Paglabas nati’y hinawakan ko ang iyong kamay at naglakad na tayo. Nakita ko kaagad ang terminal ng Victory Liner at napatawang bahagya. Naasar ka nang kaunti sa akin at ipinaliwanag ang karimlan kanina sa iyong pag-alala.
Hinila at dinala mo na ako. Maya’t maya kang nagsisilbing tour guide na nagtuturo ng mga lugar nang may pagsasalaysay sa mga karanasan mo noong unang taon mo sa kolehiyo. Sinabi mo rin sa aking one-way lang halos lahat ng mga daan at may mga hassle na pedestrian lane. Paanong hassle? Tanong ko sa aking sarili. Sinagot ko sa iyo na dapat e alam ng mga gumagawa ng daan kung saan nila ipipinta ang mga daanan ng tao, na alam nila ang kanilang mga ginagawa. Pero siyempre, ipaglalaban mo ang iyong opinyon. Hindi bale dahil maaga ko rin namang narealize sa ating mga pagtawid na ang babait ng mga nagmamaneho sa mga tumatawid. Para bang sanay sila na maraming naglalakad sa kalsada, na marami nga namang bumibisita sa Baguio.
Makalipas ang ilang minuto pang pagkukuwento mo habang tayo’y naglalakad ay nakarating tayo sa 50’s Diner. May nakaparadang isang sasakyang mukhang hindi naman umaandar at mukhang pampiktyuran lamang ng mga turista. Pumasok na tayo sa kainan at isang ambience ng pagkalumang panahon sa US ang nagpatayo sa aking mga balahibo sa batok.
Nakahanap na tayo kaagad ng bakanteng lamesa at dalawang magkaharap na upuan. Maaga na tayong pumuwesto at humingi ng menu.
Ang laki ng menu. Ang daming choices. Lalong nagpalula sa aking pagpili ang aking matinding gutom. Ilang minuto rin bago akong may napusuan talaga. Dalawa ang nais kong orderin para sa akin.
“Malalaki ang servings nila rito,” paalala mo sa akin. Okay lang, humanay ko sa aking sarili. Alam ko sa sarili kong gutom na gutom na talaga kasi ako. Tumawag na ako ng isang waitress at umorder na ako ng signature burger sandwich nila, at isang platong spaghetti.
“Ano sa ’yo?”
“Tsaka po isang… cordon bleu,” banggit mo naman sa waitress. “Tsaka isa pong chocolate milkshake.”
“Tubig lang sa’kin,” huli kong bira kay Ate. Kinuha na niya ang menu at nagsimula na tayong maghintay. Napansin kong pare-parehong nakapink na uniform lahat ng waitress. “Yosi lang muna ako,” bilang bobo kong segway.
“Bawal magyosiii,” pagpigil mo sa akin. Nagbuntong-hininga na lamang ako ngunit pumayag. Ang lakas mo sa’kin eh. Tinanggal ko ang aking kamay sa yosi pocket at kinilala na lamang ang interior ng kainan.
May ilan pang mga mesa’t mga upuan sa gitna ng restaurant at mayroon ding mga nakapuwesto sa mga gilid ngunit malambot ang mga salumpuwitan maging sandalan. Lumingon ako’t napansing bakante na ang isa sa mga ito. Hinimok kitang lumipat doon.
Pagkaupong muli sa malambot ay itinuro ko ang mga movie poster na nakaframe at display sa mga pader.
“Dami nilang lumang movie posters dito,” 50’s nga e, ‘di ba. “Nilabasan ka ba?” Umakto akong pasalsal at ipinutok ang imaginary kong tamod sa ilang poster na abot ng aking paningin. Sinundan mo na lang ito ng pagtawa.
Maya-maya’y may papalapit na matandang may dalang tray ng isang malaking burger. Tingin ko’y ito na yung akin. Iyon na nga. Kasama na rin sa tray ang spaghetti na mukhang hindi kamatis ang timpla. Isinerve na rin ang order mo. Medyo nagulat pa rin ako kahit na binalaan mo na ako kanina sa laki nga ng mga serving. Ang tataba rin ng fries, na hinalf-expect ko rin naman.
Halos mabusog na ako sa aking sandwich. Muntik ko nang hindi maubos ang bawat pilit kong pagsubo ng fries. Tiningnan ko ang iyong plato at nakakalahati ka naman na. Hinanap mo na rin ang iyong milkshake. Tumayo na ako at finollow up ang natitira mong order.
Hindi na rin naman na tumagal pa’t inabot na sa ’yo ang tsokolate. Ako ang unang tumikim, siyempre. Naubos ko na ang aking mga order sabay reklamong parang instant spaghetti na nasa pakete lamang yung niluto para sa akin. Mabuti na lamang at sinalo ng sarap ng sandwich yung pagkabad trip ko, o gutom lang talaga ako nung nilamutak ko ang burger at fries.
Hindi ka pa rin tapos kumain. “Ano ba ‘yan, nagugutom na ulit ako,” biro ko. Sinundot ko ang aking tinidor sa iyong ulam dahil mukha namang malapit ka nang mabusog nang hindi mauubos ang iyong inorder. Kumuha pa akong muli ng dalawa hanggang tatlong pilas sa cordon bluweh at nabusog ka na rin. Sumipsip na ako sa huling pagkakataon sa iyong milkshake at saka mo ito inubos.
Matapos makapagbayad ng bill ay dumiretso tayo sa isang bench na malapit sa harapan ng 50’s. Nakapagsinding muli.
“Alam mo ba kung sa’n yun?” Ano nga ulit yun, “Cloud Mountain ba yun?”
Ngumiti ka’t nilinaw na Mt. Cloud, “Ang cute mo, haha.” Napangiti na lang din ako. Alam ko naman. HEHE. Kinilig pa rin akong kaunti, kahit na madalas akong makatanggap ng papuri sa ’yo.
Naubos nang hanggang upos at umalis na tayo sa bench. Kinuha kong muli ang iyong kamay at hinila mo na ako na parang bata. “Marami bang ulap do’n? Haha.”
“Bookstore siya, baby. Haha.” Sige lang. Akala ko naman kasi nasa Baguio nga naman tayo’t baka may lugar na maaaring maabot ang mga ula-- you know what. Never mind. Nahiya na ako nung binanggit ko sa ’yo ang aking inasahan. Ngumiti ka lamang muli’t nakyutan ulit sa akin, siyempre.
Nakarating na tayo sa bookstore at madali kong tinext si Janine. Ninais mong mag-CR ngunit naligaw ka lamang at hindi na ito hinanap pa kahit nagbigay na ng instructions si Ate sa Mt. Cloud.
“Will be there in a few minutes daw,” pagbasa ko sa iyo ng aking nareceive na text. Tiningnan na lamang natin ang mga libro sa marami-raming shelf na kahoy. May mangilan-ngilan ding mesa na puno ng stacks ng mga libro. Maya-maya’y nakareceive na ako ng text na nakarating na si Janine. “Andito na raw siya.”
Pumaligid ang aking paningin. Sumilip din ako sa labas. Pagpasok kong muli’y nakita kong kinakausap mo na pala siya. Inabot ko na ang sampung kopya ng Sansaglit matapos silang dukutin sa aking bag.
“Gusto niyong magyosi?” aya niya sa atin. “Kaso lights lang.” Natawa akong bahagya dahil hindi ka nagyoyosi ng lights. Hindi ko nasabi agad na may dala naman tayong reds. Lalo akong natawa sa aking sarili dahil inabutan ka niya kaagad ng isang stick sa ating paglabas sa smoking area bago pa man kita mabigyan. Nagkuwentuhan tayong tatlo sandali tungkol sa kanyang pananatili sa Baguio. Ikinuwento niya kung paanong ang sandaling pananatili rito ay nagbunga sa kanyang pagkuha ng mas matagal na trabaho.
Nagkaubusan na ng bullshit at usok, pumalapit na rin sa wakas ang pamamaalam ng pabigat na mga libro ni Wame, hindi naman sa nagrereklamo ako. Tumayo na rin ako mula sa pagkakaupo. Binanggit mo sa aking malapit lang naman yung SM dito. Pumayag naman akong pumunta dahil wala naman tayo gaanong plano masyado at gabi pa naman natin gustong uminom. Kinuha ko nang muli ang iyong kamay nang ako’y magabayan.
Matapos ang ilang pagtawid, pag-akyat, pagbaba’y narating na natin ang nasabing mall. Hindi pa rin alam ang gagawin pagpasok kung kaya’t naglakad-lakad na lamang tayo, at umakyat pa ng ilang palapag. Sinabi mong mayroong magandang puwesto sa taas kaya sumunod pa rin ako sa ’yo. Maya-maya’y may nakita kang ice cream stand at lumapit dito. Siyempre, tinanong mo ako ulit kung may gusto akong bilhing ice cream. Tiningnan ko naman yung menu nang medyo matagal pero wala pa rin akong nagustuhan.
Sa aking pagkainip ay napalingat akong saglit at may napansing Blue Magic. Wala naman ako sa wisyong magpakahayskul at surpresahin ka ng isang matabang teddy bear pero hindi ko pa rin napigilang pumasok. Umoorder ka pa naman at mukhang medyo matagal pa ang proseso. Pagpasok ko’y maraming nagpapakahayskul at bumibiling kalalakihan ng teddy bear. May mangilan-ngilan lamang na kababaihang katulad ko na inaappreciate lang yung kakyutan ng mga ohmygod na stuffed animal sa loob.
Kaya ko rin namang magkaroon ng katabing mga ganito at kayakap. Kay lalambot kaya nila. Wala ako sa mood magpakapeminista pa noong puntong iyon kung kaya’t lumabas na ’ko’t napansin kong hawak mo na ang iyong ice cream. Pagkita ko’y may mga halong strawberry at inisip ko kung bibigyan mo ba ako. Well siyempre, inaya mo akong tikman yung ice cream mo. Nagpasubo ako ng isa at sinamahan mo pa ng strawberry.
Lumabas tayo sa isang tila balkonaheng ulit na bahagi ng palapag at tumambad ang isang view ng matataas at mabababang gusali’t kabahayan sa harap ng SM. May ilang mga tao rin ang nandoon sa floor. Sari-saring edad. Yung iba, nag-aaral sa Baguio. Yung iba naman, obvious na mga turista. May isang bata rin na hindi natin napigilang pagtripan nang hindi nahahalata.
Maya-maya’y nilagyan mo ng ice cream yung pisngi ko, sabay dila rito. Hindi ko maibulalas pero it’s so fucking hot. Inulit-ulit mo pa ito hanggang sa kumaunti na ang iyong kinakain. Ginusto kong sa kama mo na lang iyon ubusin.
“Anong plano?”
“Sex muna pag-uwi. Then dinner, tapos inom,” tapos sex ulit.
“Natatae na ’ko,” bungad ko para umuwi. Tang ina kasing Baguio ‘yan bawal magyosi amputa. Ay, kaso, wala nga pala tayong tissue at sabong malaki. Ang liit kasi ng sabong dinala mo. Okay naman na nagdala ka, at hindi ako nagrereklamo. Pero ang genius ng tingin ko sa sarili ko nung naisip kong dumaan sa Watson’s para bumili ng ilang stuff na kakailanganin natin. “’Di ba may Watson’s kanina? Daan muna tayo do’n.”
“Anong bibilhin mo?”
“Tissue,” ang una kong naisip. Parang taeng-tae na kasi talaga ako. Baka hindi na tayo umabot kung sakali at sa mall na ako sumabog. “Tsaka sabon na rin,” panghugas ng puwet siguro kung sakaling umatras yung sinapunan ko. Kinuha ko na ang iyong kamay kahit na alam kong ikaw pa rin ang mauuna. Dumiretso na nga tayo sa Watson’s at kumuha na ako ng tissue at sabon. Pag-abot ko sa counter ay nakapagsingit ka ng para rin sa kung sakaling nasa punan mo. Sana naman wala. Pero, malakas naman ang kutob ko sa wala.
Inisip ko kung magtataxi tayo paglabas ng mall dahil hindi ko pa rin matantya kung babati na ba yung tae ko sa akin. Natatantya ko namang kaya ko pang pigilan pero hindi ko sigurado. Ang dami na rin natin kasing nilakad kung kaya’t baka malayo nga tayo mula sa tinutuluyan natin. Sinabi mo namang malapit lang tayo at kaya namang lakarin.
Medyo nabigla pa rin ako sa inabot mo kanina kaya ramdam kong ramdam natin nang sabay kung bakit medyo tahimik tayo ngayong naglalakad. Nagconcentrate na lamang ako sa pagpipigil ng utot, although medyo nahirapan ako kasi nagswitch ako sa pag-utot nang walang tunog. Hindi naman ako nahihiyang umutot kasama ka. Hello, mahal na mahal kaya kita. Pero baka kasi may mga tao sa likuran at baka marinig nila ako, kahit na alam kong umuutot naman lahat ng tao.
Ilang pagtawid pa’t pagbaba’y nakikilala ko nang muli yung dinaraanan natin. Pagkarating sa inn ay nauna ka sa banyo dahil magbabawas ka rin pala. Hindi ko na napigilan yung akin, “Danielle?”
“Babe?”
“Tapos ka na? Hindi ko na kaya eh.” Nakalabas ka naman matapos ang ilang segundo. “Tapos ka na?”
“Hindi pa. Pero sige, ikaw muna.” Gusto na kitang halikan kasi ang bait-bait mo pero kailangan ko na talagang ilabas ‘to.
Matapos kong makaraos ay dumukot ako ng yosi at nagsindi na sa labas. Paginaw na ang simoy. Lalo akong nagpayakap sa jacket na suot. Hindi ko na rin alintana ang yapak sa aking talampaka’t minsan lang naman ako magpakita ng paa sa lupa/semento. Maginaw na talaga. Maginaw nga talaga sa Baguio. Iba rin ang bawat kapal ng usok at init sa bawat hithit ng sigarilyo. Damang-dama ang apat na piso kung sakaling tumama ang math na reds. Sumigaw na ako ng Cut! sa shinushoot kong commercial ng Baguio at Marlboro at bumalik na sa iyong tabi.
Nakadapa ka nang muli sa kama. Tumabi na ako sa ’yo, humalik sa iyong labi at hinilang muli sa pagtakas at kubli.
“Kinocontact ka na ba ni, Janine?” tumayo na ako sa kama’t nagbanyong sumandali. Paglabas ko’y nagbibihis ka na. Hinanap ko na rin ang aking pantalo’t T-shirt. Sinabi ko sa iyong ikaw na lang ang kumausap sa kanya. Tutal, sa tingin ko nama’y mas marami kayong pinag-usapan sa text, kasama si Wame kagabi. Idinagdag ko na lamang na sa Mt. Cloud ang tinext na lugar ni Janine kasama ang oras na available siya. “Alam mo ba kung saan ‘yon?”
“Yes, baby.” Pumanatag naman ang loob ko. Mukhang nagbabalik nang muli ang galawang Baguio mo.
Paglabas natin ng tinutuluya’y nakapagsindi nang muli ng yosi. Malamig pa rin ang simoy na maya’t maya ko pa rin inaabangan. Tanga na lang siguro ang pagpawisan sa Baguio.
Dinala mo muna ako sa isang cupcake bakery dahil hihintayin pa muna natin para sa eksaktong plano ng pagdeliver ng mga libro ni Wame. Umorder tayo ng magkaibang cupcake. Tinikman ko ang iyo at pinatikim ko rin ang akin. Matapos makakain at makainom ng tubig ay tinanong ko kung saan tayo manananghalian. Matagal ko na rin binanggit sa iyo na hindi dapat tayo sa fast food kakain. Nag-Baguio pa tayo kung ganun din lang ang kababagsakan. Paglabas nati’y hinawakan ko ang iyong kamay at naglakad na tayo. Nakita ko kaagad ang terminal ng Victory Liner at napatawang bahagya. Naasar ka nang kaunti sa akin at ipinaliwanag ang karimlan kanina sa iyong pag-alala.
Hinila at dinala mo na ako. Maya’t maya kang nagsisilbing tour guide na nagtuturo ng mga lugar nang may pagsasalaysay sa mga karanasan mo noong unang taon mo sa kolehiyo. Sinabi mo rin sa aking one-way lang halos lahat ng mga daan at may mga hassle na pedestrian lane. Paanong hassle? Tanong ko sa aking sarili. Sinagot ko sa iyo na dapat e alam ng mga gumagawa ng daan kung saan nila ipipinta ang mga daanan ng tao, na alam nila ang kanilang mga ginagawa. Pero siyempre, ipaglalaban mo ang iyong opinyon. Hindi bale dahil maaga ko rin namang narealize sa ating mga pagtawid na ang babait ng mga nagmamaneho sa mga tumatawid. Para bang sanay sila na maraming naglalakad sa kalsada, na marami nga namang bumibisita sa Baguio.
Makalipas ang ilang minuto pang pagkukuwento mo habang tayo’y naglalakad ay nakarating tayo sa 50’s Diner. May nakaparadang isang sasakyang mukhang hindi naman umaandar at mukhang pampiktyuran lamang ng mga turista. Pumasok na tayo sa kainan at isang ambience ng pagkalumang panahon sa US ang nagpatayo sa aking mga balahibo sa batok.
Nakahanap na tayo kaagad ng bakanteng lamesa at dalawang magkaharap na upuan. Maaga na tayong pumuwesto at humingi ng menu.
Ang laki ng menu. Ang daming choices. Lalong nagpalula sa aking pagpili ang aking matinding gutom. Ilang minuto rin bago akong may napusuan talaga. Dalawa ang nais kong orderin para sa akin.
“Malalaki ang servings nila rito,” paalala mo sa akin. Okay lang, humanay ko sa aking sarili. Alam ko sa sarili kong gutom na gutom na talaga kasi ako. Tumawag na ako ng isang waitress at umorder na ako ng signature burger sandwich nila, at isang platong spaghetti.
“Ano sa ’yo?”
“Tsaka po isang… cordon bleu,” banggit mo naman sa waitress. “Tsaka isa pong chocolate milkshake.”
“Tubig lang sa’kin,” huli kong bira kay Ate. Kinuha na niya ang menu at nagsimula na tayong maghintay. Napansin kong pare-parehong nakapink na uniform lahat ng waitress. “Yosi lang muna ako,” bilang bobo kong segway.
“Bawal magyosiii,” pagpigil mo sa akin. Nagbuntong-hininga na lamang ako ngunit pumayag. Ang lakas mo sa’kin eh. Tinanggal ko ang aking kamay sa yosi pocket at kinilala na lamang ang interior ng kainan.
May ilan pang mga mesa’t mga upuan sa gitna ng restaurant at mayroon ding mga nakapuwesto sa mga gilid ngunit malambot ang mga salumpuwitan maging sandalan. Lumingon ako’t napansing bakante na ang isa sa mga ito. Hinimok kitang lumipat doon.
Pagkaupong muli sa malambot ay itinuro ko ang mga movie poster na nakaframe at display sa mga pader.
“Dami nilang lumang movie posters dito,” 50’s nga e, ‘di ba. “Nilabasan ka ba?” Umakto akong pasalsal at ipinutok ang imaginary kong tamod sa ilang poster na abot ng aking paningin. Sinundan mo na lang ito ng pagtawa.
Maya-maya’y may papalapit na matandang may dalang tray ng isang malaking burger. Tingin ko’y ito na yung akin. Iyon na nga. Kasama na rin sa tray ang spaghetti na mukhang hindi kamatis ang timpla. Isinerve na rin ang order mo. Medyo nagulat pa rin ako kahit na binalaan mo na ako kanina sa laki nga ng mga serving. Ang tataba rin ng fries, na hinalf-expect ko rin naman.
Halos mabusog na ako sa aking sandwich. Muntik ko nang hindi maubos ang bawat pilit kong pagsubo ng fries. Tiningnan ko ang iyong plato at nakakalahati ka naman na. Hinanap mo na rin ang iyong milkshake. Tumayo na ako at finollow up ang natitira mong order.
Hindi na rin naman na tumagal pa’t inabot na sa ’yo ang tsokolate. Ako ang unang tumikim, siyempre. Naubos ko na ang aking mga order sabay reklamong parang instant spaghetti na nasa pakete lamang yung niluto para sa akin. Mabuti na lamang at sinalo ng sarap ng sandwich yung pagkabad trip ko, o gutom lang talaga ako nung nilamutak ko ang burger at fries.
Hindi ka pa rin tapos kumain. “Ano ba ‘yan, nagugutom na ulit ako,” biro ko. Sinundot ko ang aking tinidor sa iyong ulam dahil mukha namang malapit ka nang mabusog nang hindi mauubos ang iyong inorder. Kumuha pa akong muli ng dalawa hanggang tatlong pilas sa cordon bluweh at nabusog ka na rin. Sumipsip na ako sa huling pagkakataon sa iyong milkshake at saka mo ito inubos.
Matapos makapagbayad ng bill ay dumiretso tayo sa isang bench na malapit sa harapan ng 50’s. Nakapagsinding muli.
“Alam mo ba kung sa’n yun?” Ano nga ulit yun, “Cloud Mountain ba yun?”
Ngumiti ka’t nilinaw na Mt. Cloud, “Ang cute mo, haha.” Napangiti na lang din ako. Alam ko naman. HEHE. Kinilig pa rin akong kaunti, kahit na madalas akong makatanggap ng papuri sa ’yo.
Naubos nang hanggang upos at umalis na tayo sa bench. Kinuha kong muli ang iyong kamay at hinila mo na ako na parang bata. “Marami bang ulap do’n? Haha.”
“Bookstore siya, baby. Haha.” Sige lang. Akala ko naman kasi nasa Baguio nga naman tayo’t baka may lugar na maaaring maabot ang mga ula-- you know what. Never mind. Nahiya na ako nung binanggit ko sa ’yo ang aking inasahan. Ngumiti ka lamang muli’t nakyutan ulit sa akin, siyempre.
Nakarating na tayo sa bookstore at madali kong tinext si Janine. Ninais mong mag-CR ngunit naligaw ka lamang at hindi na ito hinanap pa kahit nagbigay na ng instructions si Ate sa Mt. Cloud.
“Will be there in a few minutes daw,” pagbasa ko sa iyo ng aking nareceive na text. Tiningnan na lamang natin ang mga libro sa marami-raming shelf na kahoy. May mangilan-ngilan ding mesa na puno ng stacks ng mga libro. Maya-maya’y nakareceive na ako ng text na nakarating na si Janine. “Andito na raw siya.”
Pumaligid ang aking paningin. Sumilip din ako sa labas. Pagpasok kong muli’y nakita kong kinakausap mo na pala siya. Inabot ko na ang sampung kopya ng Sansaglit matapos silang dukutin sa aking bag.
“Gusto niyong magyosi?” aya niya sa atin. “Kaso lights lang.” Natawa akong bahagya dahil hindi ka nagyoyosi ng lights. Hindi ko nasabi agad na may dala naman tayong reds. Lalo akong natawa sa aking sarili dahil inabutan ka niya kaagad ng isang stick sa ating paglabas sa smoking area bago pa man kita mabigyan. Nagkuwentuhan tayong tatlo sandali tungkol sa kanyang pananatili sa Baguio. Ikinuwento niya kung paanong ang sandaling pananatili rito ay nagbunga sa kanyang pagkuha ng mas matagal na trabaho.
Nagkaubusan na ng bullshit at usok, pumalapit na rin sa wakas ang pamamaalam ng pabigat na mga libro ni Wame, hindi naman sa nagrereklamo ako. Tumayo na rin ako mula sa pagkakaupo. Binanggit mo sa aking malapit lang naman yung SM dito. Pumayag naman akong pumunta dahil wala naman tayo gaanong plano masyado at gabi pa naman natin gustong uminom. Kinuha ko nang muli ang iyong kamay nang ako’y magabayan.
Matapos ang ilang pagtawid, pag-akyat, pagbaba’y narating na natin ang nasabing mall. Hindi pa rin alam ang gagawin pagpasok kung kaya’t naglakad-lakad na lamang tayo, at umakyat pa ng ilang palapag. Sinabi mong mayroong magandang puwesto sa taas kaya sumunod pa rin ako sa ’yo. Maya-maya’y may nakita kang ice cream stand at lumapit dito. Siyempre, tinanong mo ako ulit kung may gusto akong bilhing ice cream. Tiningnan ko naman yung menu nang medyo matagal pero wala pa rin akong nagustuhan.
Sa aking pagkainip ay napalingat akong saglit at may napansing Blue Magic. Wala naman ako sa wisyong magpakahayskul at surpresahin ka ng isang matabang teddy bear pero hindi ko pa rin napigilang pumasok. Umoorder ka pa naman at mukhang medyo matagal pa ang proseso. Pagpasok ko’y maraming nagpapakahayskul at bumibiling kalalakihan ng teddy bear. May mangilan-ngilan lamang na kababaihang katulad ko na inaappreciate lang yung kakyutan ng mga ohmygod na stuffed animal sa loob.
Kaya ko rin namang magkaroon ng katabing mga ganito at kayakap. Kay lalambot kaya nila. Wala ako sa mood magpakapeminista pa noong puntong iyon kung kaya’t lumabas na ’ko’t napansin kong hawak mo na ang iyong ice cream. Pagkita ko’y may mga halong strawberry at inisip ko kung bibigyan mo ba ako. Well siyempre, inaya mo akong tikman yung ice cream mo. Nagpasubo ako ng isa at sinamahan mo pa ng strawberry.
Lumabas tayo sa isang tila balkonaheng ulit na bahagi ng palapag at tumambad ang isang view ng matataas at mabababang gusali’t kabahayan sa harap ng SM. May ilang mga tao rin ang nandoon sa floor. Sari-saring edad. Yung iba, nag-aaral sa Baguio. Yung iba naman, obvious na mga turista. May isang bata rin na hindi natin napigilang pagtripan nang hindi nahahalata.
Maya-maya’y nilagyan mo ng ice cream yung pisngi ko, sabay dila rito. Hindi ko maibulalas pero it’s so fucking hot. Inulit-ulit mo pa ito hanggang sa kumaunti na ang iyong kinakain. Ginusto kong sa kama mo na lang iyon ubusin.
“Anong plano?”
“Sex muna pag-uwi. Then dinner, tapos inom,” tapos sex ulit.
“Natatae na ’ko,” bungad ko para umuwi. Tang ina kasing Baguio ‘yan bawal magyosi amputa. Ay, kaso, wala nga pala tayong tissue at sabong malaki. Ang liit kasi ng sabong dinala mo. Okay naman na nagdala ka, at hindi ako nagrereklamo. Pero ang genius ng tingin ko sa sarili ko nung naisip kong dumaan sa Watson’s para bumili ng ilang stuff na kakailanganin natin. “’Di ba may Watson’s kanina? Daan muna tayo do’n.”
“Anong bibilhin mo?”
“Tissue,” ang una kong naisip. Parang taeng-tae na kasi talaga ako. Baka hindi na tayo umabot kung sakali at sa mall na ako sumabog. “Tsaka sabon na rin,” panghugas ng puwet siguro kung sakaling umatras yung sinapunan ko. Kinuha ko na ang iyong kamay kahit na alam kong ikaw pa rin ang mauuna. Dumiretso na nga tayo sa Watson’s at kumuha na ako ng tissue at sabon. Pag-abot ko sa counter ay nakapagsingit ka ng para rin sa kung sakaling nasa punan mo. Sana naman wala. Pero, malakas naman ang kutob ko sa wala.
Inisip ko kung magtataxi tayo paglabas ng mall dahil hindi ko pa rin matantya kung babati na ba yung tae ko sa akin. Natatantya ko namang kaya ko pang pigilan pero hindi ko sigurado. Ang dami na rin natin kasing nilakad kung kaya’t baka malayo nga tayo mula sa tinutuluyan natin. Sinabi mo namang malapit lang tayo at kaya namang lakarin.
Medyo nabigla pa rin ako sa inabot mo kanina kaya ramdam kong ramdam natin nang sabay kung bakit medyo tahimik tayo ngayong naglalakad. Nagconcentrate na lamang ako sa pagpipigil ng utot, although medyo nahirapan ako kasi nagswitch ako sa pag-utot nang walang tunog. Hindi naman ako nahihiyang umutot kasama ka. Hello, mahal na mahal kaya kita. Pero baka kasi may mga tao sa likuran at baka marinig nila ako, kahit na alam kong umuutot naman lahat ng tao.
Ilang pagtawid pa’t pagbaba’y nakikilala ko nang muli yung dinaraanan natin. Pagkarating sa inn ay nauna ka sa banyo dahil magbabawas ka rin pala. Hindi ko na napigilan yung akin, “Danielle?”
“Babe?”
“Tapos ka na? Hindi ko na kaya eh.” Nakalabas ka naman matapos ang ilang segundo. “Tapos ka na?”
“Hindi pa. Pero sige, ikaw muna.” Gusto na kitang halikan kasi ang bait-bait mo pero kailangan ko na talagang ilabas ‘to.
Matapos kong makaraos ay dumukot ako ng yosi at nagsindi na sa labas. Paginaw na ang simoy. Lalo akong nagpayakap sa jacket na suot. Hindi ko na rin alintana ang yapak sa aking talampaka’t minsan lang naman ako magpakita ng paa sa lupa/semento. Maginaw na talaga. Maginaw nga talaga sa Baguio. Iba rin ang bawat kapal ng usok at init sa bawat hithit ng sigarilyo. Damang-dama ang apat na piso kung sakaling tumama ang math na reds. Sumigaw na ako ng Cut! sa shinushoot kong commercial ng Baguio at Marlboro at bumalik na sa iyong tabi.
Nakadapa ka nang muli sa kama. Tumabi na ako sa ’yo, humalik sa iyong labi at hinilang muli sa pagtakas at kubli.
04 March 2017
100 Cigarettes - III
III
Nagising ako sa kaunting kaluskos. Hindi ko alam kung nanggaling sa iyo o sa bus. Hindi ko rin alam kung guni-guni ko lang at trip na ’kong gisingin ng utak ko. Baka rin kasi dahil sa iyo ‘pagkat maya’t maya mo ako nilalambing. Ikaw ang una kong sinilip, ikalawa, sa bintana. May ilang minuto pang umusad pero hindi ko na ramdam ang usok ng lungsod. Alam kong malayo na tayong muli sa pamilyar. Kaunting usad pa’t kumanan ang sinasakyan nating bus sa isang building na maraming kainan at nakaparada ring mga bus. Pumarada sa isang tabi’t inannounce ng konduktor na mayroon tayong labinlimang minutong stop over.
Ayos. Yosi break.
Tumayo na tayo at napansin kong iniwan mo ang isa sa mga bitbit mong bag. Sinabi mo sa aking wala namang kukuha no’n. Isang bag lang naman yung dala ko pero dinala ko pa rin. Naalala ko na lang kasi bigla yung minsang napagtripan ako sa bus malapit sa Sentral.
Pagbaba ng bus ay maraming nagbebenta ng hotdog, buko pie, at chicharon. O yun lang din yung mga kilala kong pagkain. Tinanong kita kung may gusto kang kainin. Wala ka pa yata sa mood ngumata. Inalok din kita ng yosi ngunit ayaw mo pa rin. Hinila na lamang kita tungo sa aking dibdib, niyakap at hinalikan ang puyo.
Napansin mong ubos na ang yosi ko’t matapos ang ilang saglit pa’y niyaya mo na ulit tayong bumalik sa ating mga upuan. Nakailang kilig ka na rin sa ginaw ng aircon kanina pa kung kaya’t hinubad ko na ang aking jacket at nakipagpalit sa iyong, uh, cardigan? Polo? Anyway, nakapagpalit na tayo bago pa man umandar muli ang pagbiyaheng umakit sa panibagong paghimlay.
Napagkuwentuhan nating panumandali ang pelikulang isinaksak ng konduktor hanggang sa pinasuyo na natin ang antok. Nakailang oras muli sa kalsada ng panaginip bago makarating muli sa panibagong stop over. Pagbaba’y dinala ko pa rin ang aking bag at sinundan ka tungo sa isang McDonald’s.
“Anong gusto mo, baby?” pabalik na alok mo sa akin. Ako ma’y wala talaga sa mood gumastos para sa pagkain o kung anupaman hangga’t hindi pa ’ko mamamatay sa gutom.
“Wala. Sige lang.”
Nagpatuloy ka sa iyong pag-order. Bumili ka ng isang sandwich at isang order pa ng fries. “Sure ka, baby? Libre kita.” Magic word muli. Saka ko lang din naisip na hindi pa rin naman ako gutom.
“Sige lang.”
Naipunch na ng kahera ang bill at inabot mo na ang limandaang pisong tinanggihan kanina ng taxi driver.
“Ma’am, wala ho ba kayong smaller bill?” tangging muli ng kahera. Tingin ko nga e wala. Sinabi mo sa aking puro 500 bills yung laman ng pitaka mo.
“Ito na,” sabay kuha ng wallet ko sa bag, buti na lang dinala ko yung bag ko. Kung hindi, baka nagreklamo pa ’kong pabulyaw sa kawalan nila ng panukli bilang din namang stop over sila at 24 hours ang kanilang restaurant.
Pero hindi ko rin naman nga kabisado ang galawan sa mga fast food sa kadahilanang wala naman akong karanasan sa pagtatrabaho sa mga ganito. Nag-abot na ako sa kahera ng smaller bill na pangarap niyang isuksok sa kaha nang makapagserbisyo pa sa nagugutom ding nakapila.
Bumalik na tayo kung saan nakaparada ang bus matapos mo pa akong takuting iniwan na tayo ng bus. Ha-Ha. Hindi na muna tayo sumakay ng bus bagkus ay nagsindi na muna ng yosi. Binuksan mo na rin ang lalagyan ng sandwich na binili.
“Anong sabi sa ’yo ng mga tao?”
“Saan?” pagtataka ko. “Dito? Sa Baguio?”
“Sa’kin puro ingat eh.”
Si Jose lang din naman nakakaalam halos na magpupunta ako ng Baguio. Pati mga kapatid ko. Jemar, Guno at Raylyn pa pala, fuck. “Wala. Puro pabili ng ganito tsaka pabili ng ganyan.”
Inalok mo ako sa huling pagkakataong kumagat sa iyong sandwich. Itinuro ko na lamang ang aking retainer. Pagkaubos natin ng ating mga yosi e bumalik na tayo sa ating mga upuan. Ipinagpatuloy mo ang pagkain sa fries at ipinatong ang cup ng coke sa gilid na bintana.
Baka matapon, sabi ko sa aking sarili. Tinanong ko kung diretso lang ba yung dadaanang kalsada at tinawanan mo lamang ako. Ipinaliwanag kong baka ‘pag lumiko kasi yung bus e matapon nga yung coke. Hindi ko na sigurado kung pinakinggan mo pa ’ko dahil patuloy ka pa rin sa pagtawa. Inilipat mo na lamang ng puwesto yung coke. Hiniram mo na rin ang aking laptop dahil may ipagpapatuloy ka pang gawin para sa ilan mo pang mga subject. Kinuha ko na agad, binuksan, at iniabot sa ’yo. Pinaingatan ko ring huwag matapunan ng coke at fries ang keyboard. Nang maubos na ang natirang fries at coke, at makasiguro’y isinandal ko na ang aking ulo sa likod bago pumikit.
Naramdaman kong paunti-unti akong dumudulas tuwing halos mananaginip. Minabuti kong sumandal naman/na lang sa iyong balikat. Pinahintulutan mo naman ako kahit na baka mahirapan ka’t nakikibigat lamang ako sa mga pasanin mo.
Nakapuslit pa rin naman ako ng ilang mga hilik at pekeng gunita. Sa ngayo’y nagtagal at noong sumapit na ang mapang-asar na hila ng pagbango’t pagmulat, pinilit kong sumandal muli sa aking likuran, habang makapagsingit ng isang halik sa iyong pisngi at makasilip sa iyong boses. Good morning sa tanghali.
Nilingon ko ang kanang bintana habang ginagalaw-pansilay ang kurtina. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon e wala naman nga akong kaide-ideya kung saan na nga ba dumadaan ang bus. Tiningnan kong muli ang pelikula sa TV at sina Piolo at Sarah na ang umaarte. Chineck ko ang aking phone kung nagreply na nga ba yung tinext ko na pag-aabutan ko ng mga tula ni Wame.
Wala pa rin. Ibinalik ko na sa aking bulsa ang phone at makalipas ang ilang minuto’y tumunog nang may tumatawag sa phone ko. Puta sinong tatawag sa’kin? Kinabahan ako nang saglit kasi baka hinahanap ako sa boarding house, ng nanay ko. Paranoid android.
Madali kong sinagot ang phone. Nanay ko nga.
“Tite,” bungad ng caller.
“Tite,” putok-panumbalik ko sa kanya.
“Sa’n na kayo?”
“Hindi ko alam,” silip kong muli sa maaliwalas na araw sa labas. “Maraming puno eh.”
“Haha. Puta para pa ’kong tatay ah. Kamusta kayo.”
“Hahaha. Okay lang,” Sabay kaunting bullshitan lang ulit, tapos baba. “Si Jose, tumawag,” paliwanag ko sa iyo. Parang nanay amputa. “Namiss na agad ako.”
Niyakap kitang muli at hinalikan sa pisngi. Sinesend mo na yata ang mga tinapos mo sa laptop dahil panay reklamo ka na sa kupad ng connection. Patuloy pa rin sa paglalandian sina Piolo at Sarah sa TV habang nanririndi na ako sa pagpansin ni Piolo sa mga flat na tono. Akala niya, siya, hindi. Nakikitawa ka na rin sa bawat bullshit na binibitawan ng pelikula.
Pasok pa rin ang tirik ng araw sa mga kurtina ng bus. Walang bahid ng pagbisita ng kulimlim. Napipinto na ang paghinto natin sa pagdiss sa ilang banong linyahan ng emosyon sa palabas. Parang pumapatag na naman yata yung puwet ko. Naramdaman kong nais ko nang muling manigarilyo. Dumaang muli ang ilang bukirin, puno, baka, paayusan ng kotse, at tarpaulin ng mga tindahan at ilang mga kupal. Humintong saglit ang bus sa gitna ng kalsada’t kumabig pakaliwa.
Ikatlong stop over ng biyahe. Halos palampas na rin sa tanghali ang oras. Bumaba na tayo para makapagyosing muli. Ako na ang nauna’t sumaglit ka muna sa banyo. May isang malaking sementong ash tray muli sa may paradahan. May mangilan-ngilan din akong kasabay na humihithit. Sa kabila ng kalsada’y isang malawak pang bukirin at isang lumang tindahang hindi ko mawari kung bukas o kung ano. Ilang hithit pa’y palapit ka nang muli sa akin at umakma na akong iabot ang kaha. Hindi ko sigurado kung magsisindi pa ako ng panibago pero minabuti kong hintayin ka na lang matapos.
Pagsakay muli ng bus, inisip ko kung malayu-layo pa ba tayo sa Baguio, at baka may oras pa ako para buksan yung laptop ko at mangalikot ng mga hindi ko naman mapapakinabangan nang matagal dahil sa pesteng attention problem. Tiningnan kita para kung sakaling may maisip akong iba. Ikaw lang tuloy yung naisip ko, kaso nakatingin ka lang muna sa bintana. Binaling ko ang atensyon sa TV matapos kang titigan panumandali.
Naramdaman ko na lamang bigla ang iyong pabalik na lingon sa akin, “Mga isang oras na lang, baby.” Sabay sabi kung nasaang kalsada na tayo. Medyo lumuwag ang aking loob at piniling matulog na lang muli. Maya’t maya kong muling nararamdaman ang paglalambing mo sa aking pandinig. Maya’t maya rin ay naramdaman kong nakakaidlip ka dahil wala nang lumalambing sa akin. Lumipas ulit ang ilang minutong pag-usad ng bus sa ating pag-idlip at tumambad na lamang sa aking sumunod na pagmulat ang pakiramdam na paulit-ulit na paliku-liko ng bus, liku-likong kalsada. Kumakapal na rin ang maninipis na tila ulap kung tingnan. Pakiramdam ko noon, ang taas-taas na natin sa bundok. Lumalabo na rin ang bintana at bumibisita na rin ang kulimlim. Dumarami ang mga kubo sa daan at sunud-sunod na mga paggiling ng bus.
Naalimpungatan ka siguro habang iniisip kong tanungin kung malapit na ba tayo. “Fog,” banggit mo sa akin matapos silipin ang kalsada. Kinuha at binuksan mo ang iyong bag. Napansin kong magreretouch ka yata ng makeup. Napaisip tuloy ako sa tuwing kailan ka lang ba nag-aapply/nagreretouch o random lang yung bilangan. Tinanggap ko na lamang sa sarili na malapit na nga yata tayo sa Baguio.
Nakailang akyat at liko pang muli ang bus bago pa man pumasok ang ginaw ng kabundukan at magkatao na naman ang mga kalsadang dinaraanan. Lalong dumarami ang mga tindahan, restaurant, iba’t ibang establishment, mga inn, at matataas na kabahayan. Nanumbalik ang pagbilis ng tibok ng puso ko dahil papalapit na nang papalapit ang kahapon ko pang hindi matulugan. Tapos ka nang magmakeup at umakma na sa iyong mga dalahin. Hinanda ko na rin ang aking bag at sarili. Unti-unti nang bumabagal ang takbo ng bus at nadaragdagan pa lalo ang mga taong naglalakad. Madali lang tantyahin minsan kung turista lamang silang tulad natin dahil sa wala pa silang nahahanap na matutulugan sa dami rin ng kanilang mga dalahin. Puwede ring kauuwi lang nila kung saan.
Pumasok at pumarada na ang bus sa isang terminal ng Victory Liner bilang hudyat ng huling stop ng biyahe. Saan tayo unang pupunta, tanong ko sa aking sarili ngunit panatag dahil ikaw naman ang bahala sa atin.
“Anong sasakyan natin?” bago pa man tayo makalabas ng terminal.
“Taxi,” madaliang sagot mo sa akin habang tumitingin sa labas kung mayroon man. Paglabas nati’y naglakad tayo’t tumawid at napansin kong may tinarget ka na palang taxi/taxi driver na kakausapin. Kinausap mo nang saglit ang driver saka niya tayo pinasakay. Weird dahil nakabukas lahat ng bintana sa sasakyan. Magmumukha naman tayong gago kung nag-aircon pa tayo dahil napakalamig ng simoy kahit na tirik na tirik ang araw. Natanga lang din ako dahil nakailang liko at usad lamang ang taxi’t bababa nang muli tayo. Ang lapit lang pala ng ating tutulugan. Hindi mo na rin siguro lubos na maalala kung pasaan nga bang muli ang mga pasikut-sikot at nangangapa ka pa sa iyong alaala.
Mura din lamang ang bayad sa taxi at ako na ang sumagot dahil kanina ka pa nga pala hindi nakakapagpabarya. Pagbaba nati’y tiningala ko ang inn na tutuluyan natin. May isang nakaparadang puting kotse at ilang mga display na proof ng gusali na isa silang legit na tulugan. Pagpasok ay walang taong sumalubong sa atin.
Magkano kaya rito. Alam kong matagal na nating tinantya ang gastos natin para sa buong karanasan sa Baguio at mukha namang kinonsidera mo ang ating budget. Sa reception area’y may isang bell at isang computer. Maya-maya’y may dumating na isang empleyadong may bitbit na ‘di ko malaman kung kubrekama o tuwalya, “May reservation po ba sila?”
“Tumawag po ako kagabi,” paglilinaw mo. “Sabi po nung nakausap ko, meron pa raw pong vacancy.”
“Sandali lang.” Pumasok sa isang kuwarto ang empleyado’t tungangang muli tayo. Maya-maya ulit ay may lumabas na isang matanda. Napansin niyang mukhang wala nga tayong tutulugan kung kaya’t may hinanap/binanggit siyang pangalan nang maasikaso na tayo. Salamat naman. Kanina pa nga yata ako naninikip at naninigas.
Hindi naman nagtagal at may pumuwesto nang tunay sa reception. “May reservation po ba sila?”
“Ay, tumawag po ako kagabi at sabi po nung kausap ko, may vacancy pa raw po.” Sinilip ko at may chineck na table ang empleyado. Mukhang hindi naman siya iritable at makakakuha tayo ng kuwarto. Kumuha na siya ng susi’t sinundan na natin siya pababa kung saan ipapakita sa’tin ang isang bakanteng kuwarto.
Pagbukas ng pinto’y may isang kama at pribadong palikuran. Ibinaba na natin ang ating mga bag saka ako humimlay nang wagas sa hindi gaanong malambot. Sinabi mo sa aking ikaw na muna ang magbabayad at napagkasunduan natin, habang kausap ang empleyado, na hindi natin kakayaning bayaran ang pandalawang gabing pananatili’t magyu-Yuj Inn na lamang tayo kinabukasan. Umakyat ka na’t sumunod sa kanya, at naiwan ako upang unti-unting tanggaping nasa Baguio na nga pala tayo.
Okay naman ang lawak ng kama’t kuwarto ngunit hindi ko gusto ang dami ng bintana. Mayroong bintana sa itaas na pasok na pasok ang init ng liwanag ng araw. Sa gawing harapan ng kama’y isang bintanang bagamat may kurtinang makapal e hindi kumportable sa pakiramdam. Hindi ako kumportable sa kuwartong ito. Kinuha ko ang aking bag pati ang isa mo pang bitbit at umakyat muli sa reception.
Mukhang nakapagbayad ka na’t iniabot na sa iyo ang susi. Tumabi ako sa ’yo sa harap ng bell, “Puwede pa po bang lumipat?”
“Oo naman, Sir. Saan po ba?” tanong sa akin ng empleyado. Tinanong mo naman ako kung bakit at sinabi kong ayaw ko doon. Hindi ko na binanggit na dahil sa dami ng bintana.
“Doon na lang sa katabi, Kuya.”
Pumayag na si Kuya at sinundan natin siyang muli sa katabing kuwarto. Suwak dahil walang bintana at liwanag lamang mula sa butas sa itaas ng pinto ang nakakapasok. Iniabot na niya sa atin ang susi’t isinara na ang pinto. Kaunting pananabik muli. Ibinaba na natin ang mga gamit sa isang mesang may salamin sa gawing pader at mangilan pa sa kama. Chineck ko lahat ng switches ng ilaw sa kuwarto. Mayroong isa para sa banyo at isa para sa kuwarto. Walang pintong naghahati tungong palikuran ngunit wala na tayong pakialam doon. Mayroong dalawang tuwalya ang nakapatong sa mesa at minabuti kong ilipat ang mga ito sa banyo, saka ako umihi sa bowl.
“Mga kumot ‘yang mga ‘yan, baby,” nginitian mo lamang ako.
“Huh? E mukha kaya silang tuwalya.”
“Kumot ‘yan, baby.” Alright, fine. Kinuha kong muli ang mga tuwalya at napagtantong walang mga kumot sa ating kama. Oo nga ‘no. Sinara ko na ang ilaw sa banyo.
Naisip kong masyadong maliwanag at nais mo nga palang magsex pagkahanap natin ng kuwarto. Masyado namang madilim kapag walang nakabukas na ilaw at hindi sapat ang mga butas sa napili kong kuwarto. Hindi naman ako nag-alala dahil pagbukas ko ng ilaw ng banyo’y voila. Perfect.
Nauna ka nang dumapa sa kama’t mukhang pagod na pagod ka na rin. Ibinagsak ko na rin ang aking katawan katabi mo sa pagod ng pag-upong biyahe. Unti-unti akong lumapit sa ’yo’t hinalikan ka agad sa labi. Humalik ka rin agad pabalik sa’kin. Bawat kumpas ng mga labi nati’y parang kay tagal nating hindi nakapagsamang muli.
Unti-unti na ring bumibilis ang balikan ng pakiramdam hanggang sa ipinasok mo na ang iyong dila sa akin. Malumanay siyang pinahintulutan ng aking mga labi’t naghintay ako ng pagkakataong ipadala naman ang akin. Maya-maya’y umuungol na tayong dalawa ngunit wala pa ring bakas ng kasawaan sa palitan ng lamutok at dulas.
Hinihila natin ang bawat isa, palapit nang palapit, padikit nang padikit ang ating mga katawan. Kapwang nakikiramdam sa susunod na gagawin kahit naging likas lahat ng mga kilos. Bawat himas at lambing sa ating mga tagiliran at buhok ay naaayon ang tulin. Sobra nating namiss muli ang isa’t isa.
Ibinaba ko na ang aking kamay sa iyong mga pagkababae. Dahan-dahan kong hinimas ang bawat sangkatlong tig-iisa habang patuloy pa rin sa pag-uusap ng ating mga dila’t labi. Hindi rin nagtagal ay ‘di ka na nakapagpigil na bisitahin ang akin.
Bawat dampi ng iyong kamay ay kumalabit sa aking pagkalalaki. Lalong nadagdagan ang higpit sa aking pantalon at gusto ko nang magpumiglas. Hinila na lamang kita bigla at naramdaman mong kailangan mo nang pumatong sa akin. Habang ika’y nasa itaas ay unti-unti ko nang hinubad ang iyong pantaas. Tinanggal ko na rin ang akin. Bumalik ang iyong mga labi sa akin at sinadya ko nang tanggalin ang tumatakip sa iyong dibdib. Para ulit akong batang first time mag-Google search ng hubog ng babae. Hinimas at pinisil ko silang dalawa habang ibinababa mo na ang zipper ng aking pantalon.
Hinila mo na ang aking pambaba kasunod ng pang-ilalim. Matapos, pinagmasdan naman kitang hubarin ang iyo nang wala halos pagmamadali. Sakto lang naman dahil marami tayong oras at ang sarap mong panoorin kapag naghuhubad ka, o ‘di kaya’y nagbibihis. Itinapon mo na sa gilid ng kama ang iyong pambaba’t lalo akong nasabik pa sa ’yo. Hinawakan mo na ang akin at itinapat sa iyo. Nakailang saglit lamang ng tapyas sa hanggan at pinapasok nang muli tayo sa makapangwala sa sarili na alapaap.
Taas-baba. Ramdam sa bawat agos ng dulas ang pumalibot sa ating mga katawan. Bumibilis muli ang tibok ng ating mga puso’t naging iisa na lamang ang ating pintig. Iisa nang muli tayo. Baba-taas. Hindi alintana ang lahat ng mga problema sa buhay. Ang isa’t isang mga mata lamang ang ating pakialam. Malayo na tayong muli sa kanilang lahat. Wala na tayong muli sa mundo.
Lalong nadagdagan ang sarap at napansin kong unti-unti nang nauubos ang aking mitsa. Humalik kang muli sa aking labi, saka bumiyahe ang iyong dila sa aking pisngi, tungo sa aking tenga. Bawat ungol mo’t halik sa aking dinig ay isang bagong patong na saksakan ng hitik na ligaya. Inilibot ko ang aking mga braso sa iyong likod at niliyaban pang lalo ang alab. Kaunting saglit na lamang at malapit na ’kong umabot sa marahas/masaya na rurok.
Humudyat ako sa iyong tagiliran. Umakmang iangat ka muna mula sa akin, “Malapit na akong labasan.”
“Seryoso?” nang may kaunting pagod. Nalungkot ako at nagalit sa aking sarili. Ngunit wala pa rin talaga ako sa wisyong magpakairesponsable.
“Sorry,” na lamang ang naisagot ko.
Ngumiti kang bahagya. Lalo mong diniinan ang bawat pagsalo mo sa akin, “Gusto mo namang iputok sa loob ‘di ba, baby?” May lambing sa iyong boses na kay hirap tanggihan. Parang gusto mong saluhin lahat ngayon. Umiling ako na parang gago ngunit kinagat mo lamang ang iyong labi habang patuloy pa rin sa paghingi sa aking pagtatapos. “’Di ba, baby gusto mo naman?” sabay ungol pang lalong nagpabilis sa nagbabadyang pagsabog ng aking kalamnan.
Umiling akong muli at pinilit ka nang tanggalin sa pagkapako. “Sorry,” pangulit kong atungal sa iyo.
Umangat ka na’t nagpahingang saglit sa aking tabi, “Okay lang, baby.” Hinalikan mo na lamang ako sa pisngi.
“Gusto mo bang iputok na lang sa boobs mo?” pahabol kong request at baka sakaling mabawasan ang hinayang mo sa iyong sariling kagustuhan.
“Sure, baby.” Mabuti na lang, at salamat na rin. Sabay nating tinungo ang dulo ng kama’t lumuhod ka na sa harap ko nang makapuwesto na ako ng maayos na upo. Kinuha na siyang kaagad ng iyong kanang palad at dumiretso ka nang muli sa pag-atim sa aking lagkit. Minasdan kita habang tinatantya pa ang diin at bilis ng iyong paghimba.
Nagtagpong muli ang ating mga mata’t lalo akong ginanahan sa iyong palad. Maya-maya’y umuungol na ako’t naramdaman mong malapit na ako. Hindi ko na tinanggal pa ang aking pagtingin sa iyong mga mata’t unti-unti nang bumibilis ang aking pintig. Kaunti na lamang. Sige pa. Malapit na. Malapit na. Sige pa, baby. Malap-FUUCCCK!
Sa aking bawat ungol ay lumapat na ang bawat pagkawala ng katas sa iyong dibdib. Parang nawala na ako sa aking sarili’t inabot ng magkabila kong kamay ang malalambot mong alindog. Idinikit at ipinanghimas ko sa bawat shot ng ligayang aking pinakakawalan.
“Ang dami ah,” unang dinig kong muli sa iyong boses. “Yep, ang dami, baby.” Parang masaya ka’t marami kang sinasalo. Unti-unti na akong nanlambot at bahagya nang bumagal ang aking paghinga. Napahiga na lamang akong muli sa kama, bumagsak sa ikalawang pagkakataon. Humiga ka sa tabi ko. Nagpahinga lamang ako nang sandali’t pinuwersa ko na ang iyong katawan sa panibagong puwesto. Siyempre, ikaw naman.
Hinalikan muna kita sa iyong labi, saka ako lumipat sa iyong pisngi, at saka nagtagal sa iyong tenga. Kinalikot ng aking dila ang bawat sulok ng iyong pandinig. Nakakalimutan ko minsang huminga. Hindi kita kayang tiisin. Hinawakan ng aking kanang kamay ang iyo. Pinalibot, pinaikot nang marahan at saka lumipat ang aking bibig sa iyong dibdib. Pinaikot kong muli ang aking dila sa isang gitna habang hinihimas at pinipisil ang kabila. Unti-unti akong nag-outro at hinalikan na ang iyong dibdib sa huling pagkakataon. Nagpaalam na ang aking dila’t hinalikan nang paisa-isa ang iyong pusod, tiyan, katawan. Hindi nagtagal ay nagkatagpo kaming muli. Hinalikan ko na muna siya. Dalawang beses. Hindi ko na rin napigilan ang gutom at binuka ko na ang aking bibig nang siya’y matikmang muli.
Ice cream.
Sana’y hindi na maubos. Unti-unti ka nang dumudulas. Hindi na rin sana tumigil pa ang iyong pag-ungol. Ipinasok ko na ang aking daliri nang maramdaman ko ang iyong pag-apaw. Nang makaramdam pang muli’y dalawang sabay na ang aking ipinasok. Labas. Pasok. Pasok-labas. Basang-basa ka na, baby. Basang-basa na kita. Diniinan ko pa nang bahagya ang bawat pag-eenjoy ng dila ko sa ’yo. Taas-baba, baba-taas muli. Paulit-ulit lamang.
Lalong dumiin din ang iyong mga pag-ungol at maya-maya’y kumapit ka na sa aking buhok. Sumabunot, pumisil, at kumikilos nang walang kontrol ang iyong mga binti at boses. Napansin kong palakas na nang palakas ang iyong bawat ungol. Humigpit nang humigpit ang iyong pagkakakapit. Diniinan ko pang lalo ang aking pagkain sa ’yo’t paglambing ng aking mga daliri nang hindi nagbabago ng tyempo. Nakaramdam na ’kong muli sa ’yo at hindi mo na napigilan ang pinakamalakas mong ungol. Lalo akong nasarapan sa tindi ng iyong pahintulot sa akin. Hindi mo na rin nakontrol ang pag-angat at gaslaw ng iyong buong katawan sa kahibangang ipinararamdam ng aking dila. Dumaan ang ilang saglit ng kawalang muli sa mundo’t humigpit pang lalo ang pagsabunot mo sa’kin, “Mart.”
Tumigil nang impunto ang aking bibig. Hinalikan ko na siya sa huling pagkakataon. Tumabi na akong muli sa iyong pagkakahiga. Niyakap kong muli ang ngayong lansaplot mong katawan. Inayos ang buhok sa iyong tenga. Hinalikan sa iyong pisngi at labi. Yumakap ka nang muli sa akin.
Nagising ako sa kaunting kaluskos. Hindi ko alam kung nanggaling sa iyo o sa bus. Hindi ko rin alam kung guni-guni ko lang at trip na ’kong gisingin ng utak ko. Baka rin kasi dahil sa iyo ‘pagkat maya’t maya mo ako nilalambing. Ikaw ang una kong sinilip, ikalawa, sa bintana. May ilang minuto pang umusad pero hindi ko na ramdam ang usok ng lungsod. Alam kong malayo na tayong muli sa pamilyar. Kaunting usad pa’t kumanan ang sinasakyan nating bus sa isang building na maraming kainan at nakaparada ring mga bus. Pumarada sa isang tabi’t inannounce ng konduktor na mayroon tayong labinlimang minutong stop over.
Ayos. Yosi break.
Tumayo na tayo at napansin kong iniwan mo ang isa sa mga bitbit mong bag. Sinabi mo sa aking wala namang kukuha no’n. Isang bag lang naman yung dala ko pero dinala ko pa rin. Naalala ko na lang kasi bigla yung minsang napagtripan ako sa bus malapit sa Sentral.
Pagbaba ng bus ay maraming nagbebenta ng hotdog, buko pie, at chicharon. O yun lang din yung mga kilala kong pagkain. Tinanong kita kung may gusto kang kainin. Wala ka pa yata sa mood ngumata. Inalok din kita ng yosi ngunit ayaw mo pa rin. Hinila na lamang kita tungo sa aking dibdib, niyakap at hinalikan ang puyo.
Napansin mong ubos na ang yosi ko’t matapos ang ilang saglit pa’y niyaya mo na ulit tayong bumalik sa ating mga upuan. Nakailang kilig ka na rin sa ginaw ng aircon kanina pa kung kaya’t hinubad ko na ang aking jacket at nakipagpalit sa iyong, uh, cardigan? Polo? Anyway, nakapagpalit na tayo bago pa man umandar muli ang pagbiyaheng umakit sa panibagong paghimlay.
Napagkuwentuhan nating panumandali ang pelikulang isinaksak ng konduktor hanggang sa pinasuyo na natin ang antok. Nakailang oras muli sa kalsada ng panaginip bago makarating muli sa panibagong stop over. Pagbaba’y dinala ko pa rin ang aking bag at sinundan ka tungo sa isang McDonald’s.
“Anong gusto mo, baby?” pabalik na alok mo sa akin. Ako ma’y wala talaga sa mood gumastos para sa pagkain o kung anupaman hangga’t hindi pa ’ko mamamatay sa gutom.
“Wala. Sige lang.”
Nagpatuloy ka sa iyong pag-order. Bumili ka ng isang sandwich at isang order pa ng fries. “Sure ka, baby? Libre kita.” Magic word muli. Saka ko lang din naisip na hindi pa rin naman ako gutom.
“Sige lang.”
Naipunch na ng kahera ang bill at inabot mo na ang limandaang pisong tinanggihan kanina ng taxi driver.
“Ma’am, wala ho ba kayong smaller bill?” tangging muli ng kahera. Tingin ko nga e wala. Sinabi mo sa aking puro 500 bills yung laman ng pitaka mo.
“Ito na,” sabay kuha ng wallet ko sa bag, buti na lang dinala ko yung bag ko. Kung hindi, baka nagreklamo pa ’kong pabulyaw sa kawalan nila ng panukli bilang din namang stop over sila at 24 hours ang kanilang restaurant.
Pero hindi ko rin naman nga kabisado ang galawan sa mga fast food sa kadahilanang wala naman akong karanasan sa pagtatrabaho sa mga ganito. Nag-abot na ako sa kahera ng smaller bill na pangarap niyang isuksok sa kaha nang makapagserbisyo pa sa nagugutom ding nakapila.
Bumalik na tayo kung saan nakaparada ang bus matapos mo pa akong takuting iniwan na tayo ng bus. Ha-Ha. Hindi na muna tayo sumakay ng bus bagkus ay nagsindi na muna ng yosi. Binuksan mo na rin ang lalagyan ng sandwich na binili.
“Anong sabi sa ’yo ng mga tao?”
“Saan?” pagtataka ko. “Dito? Sa Baguio?”
“Sa’kin puro ingat eh.”
Si Jose lang din naman nakakaalam halos na magpupunta ako ng Baguio. Pati mga kapatid ko. Jemar, Guno at Raylyn pa pala, fuck. “Wala. Puro pabili ng ganito tsaka pabili ng ganyan.”
Inalok mo ako sa huling pagkakataong kumagat sa iyong sandwich. Itinuro ko na lamang ang aking retainer. Pagkaubos natin ng ating mga yosi e bumalik na tayo sa ating mga upuan. Ipinagpatuloy mo ang pagkain sa fries at ipinatong ang cup ng coke sa gilid na bintana.
Baka matapon, sabi ko sa aking sarili. Tinanong ko kung diretso lang ba yung dadaanang kalsada at tinawanan mo lamang ako. Ipinaliwanag kong baka ‘pag lumiko kasi yung bus e matapon nga yung coke. Hindi ko na sigurado kung pinakinggan mo pa ’ko dahil patuloy ka pa rin sa pagtawa. Inilipat mo na lamang ng puwesto yung coke. Hiniram mo na rin ang aking laptop dahil may ipagpapatuloy ka pang gawin para sa ilan mo pang mga subject. Kinuha ko na agad, binuksan, at iniabot sa ’yo. Pinaingatan ko ring huwag matapunan ng coke at fries ang keyboard. Nang maubos na ang natirang fries at coke, at makasiguro’y isinandal ko na ang aking ulo sa likod bago pumikit.
Naramdaman kong paunti-unti akong dumudulas tuwing halos mananaginip. Minabuti kong sumandal naman/na lang sa iyong balikat. Pinahintulutan mo naman ako kahit na baka mahirapan ka’t nakikibigat lamang ako sa mga pasanin mo.
Nakapuslit pa rin naman ako ng ilang mga hilik at pekeng gunita. Sa ngayo’y nagtagal at noong sumapit na ang mapang-asar na hila ng pagbango’t pagmulat, pinilit kong sumandal muli sa aking likuran, habang makapagsingit ng isang halik sa iyong pisngi at makasilip sa iyong boses. Good morning sa tanghali.
Nilingon ko ang kanang bintana habang ginagalaw-pansilay ang kurtina. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon e wala naman nga akong kaide-ideya kung saan na nga ba dumadaan ang bus. Tiningnan kong muli ang pelikula sa TV at sina Piolo at Sarah na ang umaarte. Chineck ko ang aking phone kung nagreply na nga ba yung tinext ko na pag-aabutan ko ng mga tula ni Wame.
Wala pa rin. Ibinalik ko na sa aking bulsa ang phone at makalipas ang ilang minuto’y tumunog nang may tumatawag sa phone ko. Puta sinong tatawag sa’kin? Kinabahan ako nang saglit kasi baka hinahanap ako sa boarding house, ng nanay ko. Paranoid android.
Madali kong sinagot ang phone. Nanay ko nga.
“Tite,” bungad ng caller.
“Tite,” putok-panumbalik ko sa kanya.
“Sa’n na kayo?”
“Hindi ko alam,” silip kong muli sa maaliwalas na araw sa labas. “Maraming puno eh.”
“Haha. Puta para pa ’kong tatay ah. Kamusta kayo.”
“Hahaha. Okay lang,” Sabay kaunting bullshitan lang ulit, tapos baba. “Si Jose, tumawag,” paliwanag ko sa iyo. Parang nanay amputa. “Namiss na agad ako.”
Niyakap kitang muli at hinalikan sa pisngi. Sinesend mo na yata ang mga tinapos mo sa laptop dahil panay reklamo ka na sa kupad ng connection. Patuloy pa rin sa paglalandian sina Piolo at Sarah sa TV habang nanririndi na ako sa pagpansin ni Piolo sa mga flat na tono. Akala niya, siya, hindi. Nakikitawa ka na rin sa bawat bullshit na binibitawan ng pelikula.
Pasok pa rin ang tirik ng araw sa mga kurtina ng bus. Walang bahid ng pagbisita ng kulimlim. Napipinto na ang paghinto natin sa pagdiss sa ilang banong linyahan ng emosyon sa palabas. Parang pumapatag na naman yata yung puwet ko. Naramdaman kong nais ko nang muling manigarilyo. Dumaang muli ang ilang bukirin, puno, baka, paayusan ng kotse, at tarpaulin ng mga tindahan at ilang mga kupal. Humintong saglit ang bus sa gitna ng kalsada’t kumabig pakaliwa.
Ikatlong stop over ng biyahe. Halos palampas na rin sa tanghali ang oras. Bumaba na tayo para makapagyosing muli. Ako na ang nauna’t sumaglit ka muna sa banyo. May isang malaking sementong ash tray muli sa may paradahan. May mangilan-ngilan din akong kasabay na humihithit. Sa kabila ng kalsada’y isang malawak pang bukirin at isang lumang tindahang hindi ko mawari kung bukas o kung ano. Ilang hithit pa’y palapit ka nang muli sa akin at umakma na akong iabot ang kaha. Hindi ko sigurado kung magsisindi pa ako ng panibago pero minabuti kong hintayin ka na lang matapos.
Pagsakay muli ng bus, inisip ko kung malayu-layo pa ba tayo sa Baguio, at baka may oras pa ako para buksan yung laptop ko at mangalikot ng mga hindi ko naman mapapakinabangan nang matagal dahil sa pesteng attention problem. Tiningnan kita para kung sakaling may maisip akong iba. Ikaw lang tuloy yung naisip ko, kaso nakatingin ka lang muna sa bintana. Binaling ko ang atensyon sa TV matapos kang titigan panumandali.
Naramdaman ko na lamang bigla ang iyong pabalik na lingon sa akin, “Mga isang oras na lang, baby.” Sabay sabi kung nasaang kalsada na tayo. Medyo lumuwag ang aking loob at piniling matulog na lang muli. Maya’t maya kong muling nararamdaman ang paglalambing mo sa aking pandinig. Maya’t maya rin ay naramdaman kong nakakaidlip ka dahil wala nang lumalambing sa akin. Lumipas ulit ang ilang minutong pag-usad ng bus sa ating pag-idlip at tumambad na lamang sa aking sumunod na pagmulat ang pakiramdam na paulit-ulit na paliku-liko ng bus, liku-likong kalsada. Kumakapal na rin ang maninipis na tila ulap kung tingnan. Pakiramdam ko noon, ang taas-taas na natin sa bundok. Lumalabo na rin ang bintana at bumibisita na rin ang kulimlim. Dumarami ang mga kubo sa daan at sunud-sunod na mga paggiling ng bus.
Naalimpungatan ka siguro habang iniisip kong tanungin kung malapit na ba tayo. “Fog,” banggit mo sa akin matapos silipin ang kalsada. Kinuha at binuksan mo ang iyong bag. Napansin kong magreretouch ka yata ng makeup. Napaisip tuloy ako sa tuwing kailan ka lang ba nag-aapply/nagreretouch o random lang yung bilangan. Tinanggap ko na lamang sa sarili na malapit na nga yata tayo sa Baguio.
Nakailang akyat at liko pang muli ang bus bago pa man pumasok ang ginaw ng kabundukan at magkatao na naman ang mga kalsadang dinaraanan. Lalong dumarami ang mga tindahan, restaurant, iba’t ibang establishment, mga inn, at matataas na kabahayan. Nanumbalik ang pagbilis ng tibok ng puso ko dahil papalapit na nang papalapit ang kahapon ko pang hindi matulugan. Tapos ka nang magmakeup at umakma na sa iyong mga dalahin. Hinanda ko na rin ang aking bag at sarili. Unti-unti nang bumabagal ang takbo ng bus at nadaragdagan pa lalo ang mga taong naglalakad. Madali lang tantyahin minsan kung turista lamang silang tulad natin dahil sa wala pa silang nahahanap na matutulugan sa dami rin ng kanilang mga dalahin. Puwede ring kauuwi lang nila kung saan.
Pumasok at pumarada na ang bus sa isang terminal ng Victory Liner bilang hudyat ng huling stop ng biyahe. Saan tayo unang pupunta, tanong ko sa aking sarili ngunit panatag dahil ikaw naman ang bahala sa atin.
“Anong sasakyan natin?” bago pa man tayo makalabas ng terminal.
“Taxi,” madaliang sagot mo sa akin habang tumitingin sa labas kung mayroon man. Paglabas nati’y naglakad tayo’t tumawid at napansin kong may tinarget ka na palang taxi/taxi driver na kakausapin. Kinausap mo nang saglit ang driver saka niya tayo pinasakay. Weird dahil nakabukas lahat ng bintana sa sasakyan. Magmumukha naman tayong gago kung nag-aircon pa tayo dahil napakalamig ng simoy kahit na tirik na tirik ang araw. Natanga lang din ako dahil nakailang liko at usad lamang ang taxi’t bababa nang muli tayo. Ang lapit lang pala ng ating tutulugan. Hindi mo na rin siguro lubos na maalala kung pasaan nga bang muli ang mga pasikut-sikot at nangangapa ka pa sa iyong alaala.
Mura din lamang ang bayad sa taxi at ako na ang sumagot dahil kanina ka pa nga pala hindi nakakapagpabarya. Pagbaba nati’y tiningala ko ang inn na tutuluyan natin. May isang nakaparadang puting kotse at ilang mga display na proof ng gusali na isa silang legit na tulugan. Pagpasok ay walang taong sumalubong sa atin.
Magkano kaya rito. Alam kong matagal na nating tinantya ang gastos natin para sa buong karanasan sa Baguio at mukha namang kinonsidera mo ang ating budget. Sa reception area’y may isang bell at isang computer. Maya-maya’y may dumating na isang empleyadong may bitbit na ‘di ko malaman kung kubrekama o tuwalya, “May reservation po ba sila?”
“Tumawag po ako kagabi,” paglilinaw mo. “Sabi po nung nakausap ko, meron pa raw pong vacancy.”
“Sandali lang.” Pumasok sa isang kuwarto ang empleyado’t tungangang muli tayo. Maya-maya ulit ay may lumabas na isang matanda. Napansin niyang mukhang wala nga tayong tutulugan kung kaya’t may hinanap/binanggit siyang pangalan nang maasikaso na tayo. Salamat naman. Kanina pa nga yata ako naninikip at naninigas.
Hindi naman nagtagal at may pumuwesto nang tunay sa reception. “May reservation po ba sila?”
“Ay, tumawag po ako kagabi at sabi po nung kausap ko, may vacancy pa raw po.” Sinilip ko at may chineck na table ang empleyado. Mukhang hindi naman siya iritable at makakakuha tayo ng kuwarto. Kumuha na siya ng susi’t sinundan na natin siya pababa kung saan ipapakita sa’tin ang isang bakanteng kuwarto.
Pagbukas ng pinto’y may isang kama at pribadong palikuran. Ibinaba na natin ang ating mga bag saka ako humimlay nang wagas sa hindi gaanong malambot. Sinabi mo sa aking ikaw na muna ang magbabayad at napagkasunduan natin, habang kausap ang empleyado, na hindi natin kakayaning bayaran ang pandalawang gabing pananatili’t magyu-Yuj Inn na lamang tayo kinabukasan. Umakyat ka na’t sumunod sa kanya, at naiwan ako upang unti-unting tanggaping nasa Baguio na nga pala tayo.
Okay naman ang lawak ng kama’t kuwarto ngunit hindi ko gusto ang dami ng bintana. Mayroong bintana sa itaas na pasok na pasok ang init ng liwanag ng araw. Sa gawing harapan ng kama’y isang bintanang bagamat may kurtinang makapal e hindi kumportable sa pakiramdam. Hindi ako kumportable sa kuwartong ito. Kinuha ko ang aking bag pati ang isa mo pang bitbit at umakyat muli sa reception.
Mukhang nakapagbayad ka na’t iniabot na sa iyo ang susi. Tumabi ako sa ’yo sa harap ng bell, “Puwede pa po bang lumipat?”
“Oo naman, Sir. Saan po ba?” tanong sa akin ng empleyado. Tinanong mo naman ako kung bakit at sinabi kong ayaw ko doon. Hindi ko na binanggit na dahil sa dami ng bintana.
“Doon na lang sa katabi, Kuya.”
Pumayag na si Kuya at sinundan natin siyang muli sa katabing kuwarto. Suwak dahil walang bintana at liwanag lamang mula sa butas sa itaas ng pinto ang nakakapasok. Iniabot na niya sa atin ang susi’t isinara na ang pinto. Kaunting pananabik muli. Ibinaba na natin ang mga gamit sa isang mesang may salamin sa gawing pader at mangilan pa sa kama. Chineck ko lahat ng switches ng ilaw sa kuwarto. Mayroong isa para sa banyo at isa para sa kuwarto. Walang pintong naghahati tungong palikuran ngunit wala na tayong pakialam doon. Mayroong dalawang tuwalya ang nakapatong sa mesa at minabuti kong ilipat ang mga ito sa banyo, saka ako umihi sa bowl.
“Mga kumot ‘yang mga ‘yan, baby,” nginitian mo lamang ako.
“Huh? E mukha kaya silang tuwalya.”
“Kumot ‘yan, baby.” Alright, fine. Kinuha kong muli ang mga tuwalya at napagtantong walang mga kumot sa ating kama. Oo nga ‘no. Sinara ko na ang ilaw sa banyo.
Naisip kong masyadong maliwanag at nais mo nga palang magsex pagkahanap natin ng kuwarto. Masyado namang madilim kapag walang nakabukas na ilaw at hindi sapat ang mga butas sa napili kong kuwarto. Hindi naman ako nag-alala dahil pagbukas ko ng ilaw ng banyo’y voila. Perfect.
Nauna ka nang dumapa sa kama’t mukhang pagod na pagod ka na rin. Ibinagsak ko na rin ang aking katawan katabi mo sa pagod ng pag-upong biyahe. Unti-unti akong lumapit sa ’yo’t hinalikan ka agad sa labi. Humalik ka rin agad pabalik sa’kin. Bawat kumpas ng mga labi nati’y parang kay tagal nating hindi nakapagsamang muli.
Unti-unti na ring bumibilis ang balikan ng pakiramdam hanggang sa ipinasok mo na ang iyong dila sa akin. Malumanay siyang pinahintulutan ng aking mga labi’t naghintay ako ng pagkakataong ipadala naman ang akin. Maya-maya’y umuungol na tayong dalawa ngunit wala pa ring bakas ng kasawaan sa palitan ng lamutok at dulas.
Hinihila natin ang bawat isa, palapit nang palapit, padikit nang padikit ang ating mga katawan. Kapwang nakikiramdam sa susunod na gagawin kahit naging likas lahat ng mga kilos. Bawat himas at lambing sa ating mga tagiliran at buhok ay naaayon ang tulin. Sobra nating namiss muli ang isa’t isa.
Ibinaba ko na ang aking kamay sa iyong mga pagkababae. Dahan-dahan kong hinimas ang bawat sangkatlong tig-iisa habang patuloy pa rin sa pag-uusap ng ating mga dila’t labi. Hindi rin nagtagal ay ‘di ka na nakapagpigil na bisitahin ang akin.
Bawat dampi ng iyong kamay ay kumalabit sa aking pagkalalaki. Lalong nadagdagan ang higpit sa aking pantalon at gusto ko nang magpumiglas. Hinila na lamang kita bigla at naramdaman mong kailangan mo nang pumatong sa akin. Habang ika’y nasa itaas ay unti-unti ko nang hinubad ang iyong pantaas. Tinanggal ko na rin ang akin. Bumalik ang iyong mga labi sa akin at sinadya ko nang tanggalin ang tumatakip sa iyong dibdib. Para ulit akong batang first time mag-Google search ng hubog ng babae. Hinimas at pinisil ko silang dalawa habang ibinababa mo na ang zipper ng aking pantalon.
Hinila mo na ang aking pambaba kasunod ng pang-ilalim. Matapos, pinagmasdan naman kitang hubarin ang iyo nang wala halos pagmamadali. Sakto lang naman dahil marami tayong oras at ang sarap mong panoorin kapag naghuhubad ka, o ‘di kaya’y nagbibihis. Itinapon mo na sa gilid ng kama ang iyong pambaba’t lalo akong nasabik pa sa ’yo. Hinawakan mo na ang akin at itinapat sa iyo. Nakailang saglit lamang ng tapyas sa hanggan at pinapasok nang muli tayo sa makapangwala sa sarili na alapaap.
Taas-baba. Ramdam sa bawat agos ng dulas ang pumalibot sa ating mga katawan. Bumibilis muli ang tibok ng ating mga puso’t naging iisa na lamang ang ating pintig. Iisa nang muli tayo. Baba-taas. Hindi alintana ang lahat ng mga problema sa buhay. Ang isa’t isang mga mata lamang ang ating pakialam. Malayo na tayong muli sa kanilang lahat. Wala na tayong muli sa mundo.
Lalong nadagdagan ang sarap at napansin kong unti-unti nang nauubos ang aking mitsa. Humalik kang muli sa aking labi, saka bumiyahe ang iyong dila sa aking pisngi, tungo sa aking tenga. Bawat ungol mo’t halik sa aking dinig ay isang bagong patong na saksakan ng hitik na ligaya. Inilibot ko ang aking mga braso sa iyong likod at niliyaban pang lalo ang alab. Kaunting saglit na lamang at malapit na ’kong umabot sa marahas/masaya na rurok.
Humudyat ako sa iyong tagiliran. Umakmang iangat ka muna mula sa akin, “Malapit na akong labasan.”
“Seryoso?” nang may kaunting pagod. Nalungkot ako at nagalit sa aking sarili. Ngunit wala pa rin talaga ako sa wisyong magpakairesponsable.
“Sorry,” na lamang ang naisagot ko.
Ngumiti kang bahagya. Lalo mong diniinan ang bawat pagsalo mo sa akin, “Gusto mo namang iputok sa loob ‘di ba, baby?” May lambing sa iyong boses na kay hirap tanggihan. Parang gusto mong saluhin lahat ngayon. Umiling ako na parang gago ngunit kinagat mo lamang ang iyong labi habang patuloy pa rin sa paghingi sa aking pagtatapos. “’Di ba, baby gusto mo naman?” sabay ungol pang lalong nagpabilis sa nagbabadyang pagsabog ng aking kalamnan.
Umiling akong muli at pinilit ka nang tanggalin sa pagkapako. “Sorry,” pangulit kong atungal sa iyo.
Umangat ka na’t nagpahingang saglit sa aking tabi, “Okay lang, baby.” Hinalikan mo na lamang ako sa pisngi.
“Gusto mo bang iputok na lang sa boobs mo?” pahabol kong request at baka sakaling mabawasan ang hinayang mo sa iyong sariling kagustuhan.
“Sure, baby.” Mabuti na lang, at salamat na rin. Sabay nating tinungo ang dulo ng kama’t lumuhod ka na sa harap ko nang makapuwesto na ako ng maayos na upo. Kinuha na siyang kaagad ng iyong kanang palad at dumiretso ka nang muli sa pag-atim sa aking lagkit. Minasdan kita habang tinatantya pa ang diin at bilis ng iyong paghimba.
Nagtagpong muli ang ating mga mata’t lalo akong ginanahan sa iyong palad. Maya-maya’y umuungol na ako’t naramdaman mong malapit na ako. Hindi ko na tinanggal pa ang aking pagtingin sa iyong mga mata’t unti-unti nang bumibilis ang aking pintig. Kaunti na lamang. Sige pa. Malapit na. Malapit na. Sige pa, baby. Malap-FUUCCCK!
Sa aking bawat ungol ay lumapat na ang bawat pagkawala ng katas sa iyong dibdib. Parang nawala na ako sa aking sarili’t inabot ng magkabila kong kamay ang malalambot mong alindog. Idinikit at ipinanghimas ko sa bawat shot ng ligayang aking pinakakawalan.
“Ang dami ah,” unang dinig kong muli sa iyong boses. “Yep, ang dami, baby.” Parang masaya ka’t marami kang sinasalo. Unti-unti na akong nanlambot at bahagya nang bumagal ang aking paghinga. Napahiga na lamang akong muli sa kama, bumagsak sa ikalawang pagkakataon. Humiga ka sa tabi ko. Nagpahinga lamang ako nang sandali’t pinuwersa ko na ang iyong katawan sa panibagong puwesto. Siyempre, ikaw naman.
Hinalikan muna kita sa iyong labi, saka ako lumipat sa iyong pisngi, at saka nagtagal sa iyong tenga. Kinalikot ng aking dila ang bawat sulok ng iyong pandinig. Nakakalimutan ko minsang huminga. Hindi kita kayang tiisin. Hinawakan ng aking kanang kamay ang iyo. Pinalibot, pinaikot nang marahan at saka lumipat ang aking bibig sa iyong dibdib. Pinaikot kong muli ang aking dila sa isang gitna habang hinihimas at pinipisil ang kabila. Unti-unti akong nag-outro at hinalikan na ang iyong dibdib sa huling pagkakataon. Nagpaalam na ang aking dila’t hinalikan nang paisa-isa ang iyong pusod, tiyan, katawan. Hindi nagtagal ay nagkatagpo kaming muli. Hinalikan ko na muna siya. Dalawang beses. Hindi ko na rin napigilan ang gutom at binuka ko na ang aking bibig nang siya’y matikmang muli.
Ice cream.
Sana’y hindi na maubos. Unti-unti ka nang dumudulas. Hindi na rin sana tumigil pa ang iyong pag-ungol. Ipinasok ko na ang aking daliri nang maramdaman ko ang iyong pag-apaw. Nang makaramdam pang muli’y dalawang sabay na ang aking ipinasok. Labas. Pasok. Pasok-labas. Basang-basa ka na, baby. Basang-basa na kita. Diniinan ko pa nang bahagya ang bawat pag-eenjoy ng dila ko sa ’yo. Taas-baba, baba-taas muli. Paulit-ulit lamang.
Lalong dumiin din ang iyong mga pag-ungol at maya-maya’y kumapit ka na sa aking buhok. Sumabunot, pumisil, at kumikilos nang walang kontrol ang iyong mga binti at boses. Napansin kong palakas na nang palakas ang iyong bawat ungol. Humigpit nang humigpit ang iyong pagkakakapit. Diniinan ko pang lalo ang aking pagkain sa ’yo’t paglambing ng aking mga daliri nang hindi nagbabago ng tyempo. Nakaramdam na ’kong muli sa ’yo at hindi mo na napigilan ang pinakamalakas mong ungol. Lalo akong nasarapan sa tindi ng iyong pahintulot sa akin. Hindi mo na rin nakontrol ang pag-angat at gaslaw ng iyong buong katawan sa kahibangang ipinararamdam ng aking dila. Dumaan ang ilang saglit ng kawalang muli sa mundo’t humigpit pang lalo ang pagsabunot mo sa’kin, “Mart.”
Tumigil nang impunto ang aking bibig. Hinalikan ko na siya sa huling pagkakataon. Tumabi na akong muli sa iyong pagkakahiga. Niyakap kong muli ang ngayong lansaplot mong katawan. Inayos ang buhok sa iyong tenga. Hinalikan sa iyong pisngi at labi. Yumakap ka nang muli sa akin.
03 March 2017
100 Cigarettes - II
II
Okay naman yung The Stanford Prison Experiment. Alam kong maganda yung pinapanood ko kapag hindi ako napa-alt tab. And I tell you, brother. I tell you. Hindi ako lumipat ng window. Not even once. Ho. Ly. Shit. Hindi ko alam kung natutuwa ako kapag may tinotorture psychologically pero nakuha ng actors yung puso ko.
Siguro, may nakalipas na lampas isang oras bago ako makarinig ng yapak ng pag-akyat sa hagdan patungong kuwarto namin. Bumukas ang pinto. Hindi ko nakilala agad kung sino. Nagtitigan pa yata kami nang dalawang segundo. Sino ‘to?
“May yosi ka pa?”
“(Jose?) Meron pa, kaso menthol ‘to,” narinig ko nang muli ang paghakbang ni Jose sa hagdan kaya pinause ko na yung film (Putang ina, pero okay lang. Narealize ko ring ngatal na pala ako sa nikotina. Kung may gano’n mang pakiramdam talaga.) at dinala yung kaha ko ng yosi na ninakaw ko lang sa kama ng isang roommate.
Pagdating ko sa garden, nakaupo na si Jose. Inabutan ko na siya ng yosi. Nagsindi na kaming pareho. Liwanag na lamang na dumidikit sa usok ang tanging mapaglaro sa aming mga paningin. Inaantok na siguro ako.
“Ready ka na?”
“Hindi pa. Sandali lang naman ako mag-impake. Nagpadala pa ng laptop si Danielle. Hindi ako makatanggi.”
“Kung sa bagay, kung mahal mo talaga yung nagsabi, hindi ka talaga makakahindi.”
Tawanan.
“Hindi ako makatulog. Ikaw rin ba?”
“Nakatulog ako. Kaso nagising ako kaninang mga alas tres. Hindi ulit ako makatulog.”
“Binangungot ka ba?”
“Hindi.”
“Excited lang yata ako,” kunwaring paliwanag ko. Ang alam ko kasi, noong maliit pa ako, hindi ako makatulog nang ganito kapag may field trip kami, or swimming kung saan mang malayo, tapos kailangang gumising nang maaga. “Mamayang 5:15 siguro maliligo na ako.” Chineck kong muli yung relo ko, “Mga isang oras na lang naman.”
Ululang muli. Kuwentuhan. Hinanaing. Hiling. Hithit. Buga. “Kape tayo.”
“Tara. Baka may kape si Gio,” sabay pasok sa loob. Narinig kong kinatok ni Jose yung kuwarto ni Gio. Maaga nga palang gumising si Gio dahil may training siya sa track araw-araw. Pagpasok ko, “Energen lang eh.”
“Puwede na ‘yan.” Kaso, unang putang ina ng umaga.
“Shit.”
“Wala nang mainit? Putang ina hahahaha!” Naisalin na kasi ni Jose yung laman ng sachet bago pa man tingnan yung thermos kung may laman. Binuksan niya yung ref para kumuha ng malamig na tubig.
“Malamig yung ilalagay mo?”
“E wala eh.”
“Ayoko. Ikaw na lang,” sabay talikod sa hindi ko trip na malamig na Energen. Mainit na strawberry juice, papatusin ko pa. Lumabas na lamang akong muli sa garden nang huling makapagyosi bago maligo. Maya-maya’y lumabas na rin si Jose dala-dala yung walang kuwenta niyang tasa ng bullshit.
Pinilit niya talaga eh ‘no. Seryoso ba siya. Hithit. Buga. Pabawas na ang kapal ng usok simula kaninang madaling-araw pang muling pagkikita namin ni Jose. Pasilip na rin ang liwanag ng araw. Sana wala pang tao sa banyo.
“Malapit na ’ko maligo,” hithit.
“Gising na ba si Dane?” usisa ni Jose.
“FX na raw eh. Pero medyo malayo pa raw naman.” Pero tingin ko, wala ring siksikan sa traffic. Maaga pa eh. Buga. Tinapon ko na sa kalsadang may araw-araw na janitor ng upos sa umaga. Hindi ko alam kung mapagpasalamat siya kasi may nadagdag sa gagawin niya sa bawat paglilinis niya o wala siyang pakialam sa pagpapasalamat ko na hindi napupuno kailanman yung ash tray namin sa harap ng gate ng 108.
Umakyat na ’ko sa kuwarto ko’t inihanda na ang lahat ng dapat dalhin bago bumaba para maligo. Matapos makapagtoothbrush, maghilamos, at manginig ang buto sa putang inang lamig ng tubig ay umakyat nang muli ako sa kuwarto’t tinriple check lahat ng bibitbitin. Brief. T-shirt. Laptop. Charger ng laptop. Charger ng phone. Wallet. Coin purse. Sampung kopya ng Sansaglit. Shoelaces at malaking panyo (just in case). Lalagyan ng retainer.
“Magdadala ba 'ko ng iPod?” aking pagdadalawang-isip. “Hindi na siguro.”
Isinalpak ko na ang lahat sa backpack. Naglagay ng isang panyo sa kanang bulsa, kasama ang lighter. Ang alam ko, may isa pa akong stick sa baba. Kinuha ang phone sa aking mesa’t inilusot naman sa kaliwang bulsa. Pinatay ang ilaw sa kuwarto. Lumingon kung sakaling may nakalimutan. “Putang ina ang dilim,” at bukas muli ng ilaw. Wala na, “Game.”
Napansin kong bumilis muli ngunit nang bahagya ang pagtibok ng puso ko. Excited na naman ako. Hindi ko rin maipaliwanag kung bakit hindi constant yung pananabik ko sa ’yo. Minsan kasi, ikaw lang namimiss ko. Minsan, iniisip kong muli yung pupuntahan natin. Minsan, nasobrahan lang sa nikotina yung dugo ko.
Sinindihan ko na agad ang huling stick habang hinihintay ko ang text mo.
“Nasaan na raw si Dane?”
“Hindi ko alam. Sabi ko itext niya ’ko ‘pag maglalakad na ’ko pa-Sentral.”
“Yung pipe ah,” huling paalala.
“Sige.”
“Sa’n yung jacket mo?”
Oo nga ‘no. “Putang ina, oo nga ‘no? Haha.”
“Tang ina mo. Haha.”
Nagmadali akong umakyat sa kuwarto. Tang inang ‘yan. May palingun-lingon ka pang nalalaman, hayop ka. Tang ina mo. Hindi ko na alintana kung may nakalimutan pa akong iba. Dineretso ko lamang kunin yung makapal na itim kong jacket saka tumakbong pababa, pabalik sa garden. May gana pa yung yosi ko.
“Magdadala ba ’ko ng tuwalya? Hindi na ‘no?”
“’Wag na. Meron naman dun yun.”
“’Wag na ‘no? Halos lahat naman ng motel may tuwalya eh. Dapat.” Sana. Dapat. Hindi ko na rin kasi maisip kung magkakasya pa yung tuwalya sa bag ko dahil sa kumpol ng mga libro ni Wame. Hindi naman ako naninisi o ngalit. Mas okay ring mas magaan/hindi ganoong umaapaw yung laman ng bag ko. Huling hithit.
Huling buga. Wala ka pa rin. I mean, yung text mo. “Ang tagal ng text ni Danielle. Maglalaptop na lang muna ’ko. Anong oras kayo magkikita ni Mitzi?”
“Wala pa nga ring text eh.”
Binuksan kong muli yung laptop ko. Kaso bad trip kasi bigla ko na lamang naalalang wala nga pala kaming internet. Tinuloy ko na lang yung panonood ng pelikula. Maya-maya’y dumating na rin sa wakas yung text mo na maghuhudyat ng aking paglabas ng gate. Bumilis muli ang saya ng puso ko.
“Punta na ’ko do’n.”
“Ingat. Babayu.”
“Babayu.”
Sobrang excited kong maglakad, as in. Hindi ko mapigilang minsan pang ngumiti. Gusto na kitang makita. Gusto na kitang mayakap at halikan. Maamoy, marinig ang boses. Makausap, makatabi. Mahigit tatlong araw lamang tayong hindi nagkita pero hindi ko na maisip kung kakayanin ko pa bang wala ka nung oras na matanggap ko yung message mo na makapagkikita na tayong muli. Hindi ko na ininda kung matatalisod pa ba ako sa mabatong daan patungong gate ng UP.
Paglabas ko sa kanto ng bukid, inasahan kong masisilayan na kita agad. Wala pa rin. Itinuloy ko pa ang mapangmadaling lakad. Parang nagugulat ako sa tuwing may taong pumapasok sa gate, kahit hindi ikaw. Papalapit na ako nang papalapit sa gate, hindi pa rin kita nakikita. Sinilip ko pa yung likod ng guard house at baka sakaling nag-aabang ka roon habang nagyoyosi.
Wala pa rin.
Nakalampas na ako ng gate. Sinilip sa huling pagkakataon yung guard house. Wala pa rin. Paglingon ko sa kaliwa, nakita na kita. Hindi ko na napigilan. Napangiti ako. Ngumiti ka rin noong makita ako. Kumaway ka rin nang bahagya lamang. Napansin kong nagyoyosi ka pala. May hawak ka ring bimpo. Nang tayo’y muling nagkalapit ay nagyakapan na tayo kaagad nang mahigpit. Hinalikan kita sa pisngi. Hindi ko masabi nang harapan kung gaano kita namiss pero siguro pareho lang din naman tayo ng nararamdaman sa isa’t isa.
“Sabi mo, malapit ka na.”
“Nagyosi lang ako, baby.”
“Tara.”
Inakyat na natin ang overpass. Dalawa yung dala mong bag. Hindi na ako nag-atubili pang tumulong kasi mukhang magaan naman. Tsaka alam mo namang hindi mo na kailangang mahiya pang magpabuhat sa akin kung sakaling mabigatan ka. “Saan tayo bababa?”
“Cubao.”
Nakarating na tayo sa kabila. Ubos na ang hingal ng puso ko kakahintay nang kapanabik sa ’yo kung kaya’t tila hindi ko na naramdaman pa ang pagod sanhi ng ilang baitang din ng pagpanik at pagpanaog. Mga ilang minuto rin tayong naghintay nang biglang, “Gusto mong magtaxi na lang tayo?”
Uhm.
“Sagot ko.” Magic word.
“Sige.”
Lumipas muli ang katiting na mga minuto at nakapagpara rin ako ng masasakyang taxi. Binuksan mo ang pinto at binanggit sa driver kung saan tayo bababa. Mabuti’t pinasakay tayo agad. Nauna ka nang sumakay sa taxi’t tumabi na ako sa ’yo.
Nakadalawang minuto muna ng pagbuwelo bago ang isa sa’tin ang nagsalita. Hindi ko na rin napigilan pang halikan yung ilong mo dahil sa tuluy-tuloy mong sipon. Humalik din ako sa ulo mo, maging sa pisngi. Napangiti ka naman. Sinubukan kong magkuwento tungkol sa pinanood kong pelikula. Tingin ko, hindi ko naisalaysay nang maayos. Mahina rin kasi ang memorya ko sa maraming detalye. Nagpakita ka naman ng maliit na kutsilyong binili para sa ’yo ng pinsan mo. Binanggit mong matulis ito. Pag-abot mo sa aki’y hindi ko mabuksan. Napansin mong natanga na ako sa mekanismo ng punyeta kung kaya’t kinuha mo sa akin, binuksan nang wasto, saka ibinalik. Matulis nga.
Magmula sa East Avenue, bigla na lamang kumanan ang driver. Pansin ko namang masikip ang traffic, mabuti na lamang at napagdesisyunan mong magtaxi tayo. Nakabalik din naman nang pumasok/gumamit ng isang U-turn yung driver sa Edsa. Ang kaso, mahaba pa rin ang pila ng mga kotse sa kalsada.
“We… have a problem.”
“Ano?”
“Hindi makakasama si Jose sa Cavite. Kaya bang dalawang araw tayo sa Baguio?”
“Yeah, sure. Kaya naman.”
“Hindi kasi puwedeng ikaw lang yung mag-overnight. Sorry kung ngayon ko lang nasabi. Late na rin kasi nagsabi si Jose. (Nawala lang talaga sa isip kong itext ka.)”
“Okay lang.”
“Kaya ba?”
“Kaya naman.”
Unti-unti nang bumagal ang arangkada ng taxi. Medyo maluwag naman na ang daan. Tumingin ako sa aking kanan at tumambad sa akin ang isang terminal ng mga bus. Mag-aabot ka na sana ng limang daang bayad para sa pagsakay natin sa taxi pero wala pang panukli ang driver. Ako na ang nagbayad ng pamasahe para hindi na magpabarya pa yung driver kung saan at naaatat na rin akong bumaba. Sandali ko lang naman inisip kung madali ba kitang mapagbibigyan at hindi na sisingilin sa taxi na sinabi mong ikaw ang sasagot. Hindi ko rin kasi tantyado kung makakamagkano tayo sa Baguio.
Pagbaba mula sa taxi, madali kitang tinanong kung may naiwan ba sa loob. Sinilip ko na rin para makasiguro. Wala naman. Muntik na akong dumiretso sa daan kung saan lumalabas ang mga bus ng terminal. Mabuti na lamang at hindi ako gaanong nagmadali at tiningnan kung saan ka paraan. Sinundan kita at nakitang papalapit sa entrance para sa mga pasahero. Hindi na chineck ng guwardiya yung mga bag natin, hindi ko rin sigurado kung bakit.
Pagpasok, una kong napansin ang maraming upuan sa waiting area para sa mga pasahero. Hindi naman siksikan, hindi kulob, saktong kaunti lang ng mga pasahero. Nakita ko rin ang ilan sa mga bilihan ng pagkain at inumin, at sana, yosi. Dumiretso ka na sa bilihan ng mga ticket at pareho na tayong naglabas ng kanya-kanyang ID. Hindi ka nabigyan ng discount ng nagbebenta ng ticket dahil sa wala pang sticker ng unang semestre yung ID mo. Sabi mo naman, okay lang. Naglalaro lang naman sa isang daan yung patong.
“May yosi ba diyan?” turo ko sa tindahan ng sari-saring pagkain at inumin, merienda.
“Tingnan natin.”
“Anong yosi mo? Reds? Black?”
“Isang pack na bilhin mo.”
“Reds na lang.” Marlboro.
“Okay, baby.”
Sinamahan mo akong bumili ng isang kaha ng pula. Naatat na akong bumili ng yosi hindi lang dahil ngatal na tayo pareho. Ramdam ko rin naman yung haba ng biyaheng ating lalakbayin. Lighter lang din kasi yung laman ng kanang bulsa ko. Parang kulang ‘pag walang isang kaha ng yosi eh.
“Magsi-CR lang ako, baby.”
“Saan ba yung CR?” Retorika. Sinundan kita nang hindi naghihintay ng sagot. Siyempre, nauna akong natapos sa iyo. Paglabas ko ng palikuran e nakita ko sa harap ang isang malaking sementong malapasong ash tray. Hindi ko alam kung abo lamang at mga upos ng yosi yung laman no’n pero mukhang may mga dagdag na ring alikabok at buhangin. Nauna na akong nagsindi. Maya-maya’y lumabas ka na rin at inabutan na kita ng isang stick.
Hindi nagtagal ay may lumapit na isang aleng may bitbit na sanggol. Unti-unti akong lumayo, paatras tungong harapan ng CR. Iniba ko rin ang direksyon ng buga ng yosi. Putang inang hassle. Napansin mo ang aking paglayo maging ang sanhi nito kung kaya’t sumunod ka at tumabi sa akin. Hindi ko naiintindihan kung anong sinasabi ng ale. Tila umaawit siya o kung ano, o kung kinakausap niya yung sanggol. Hindi ko alam kung wala akong balak intindihin yung sinasabi niya o hindi siya nananagalog. Hindi ko rin maintindihan kung bakit inilapit niya yung bata sa malaking smoking sign. Baka hindi marunong magbasa? Hindi rin. Nakita niya tayong nagyoyosi at nagkalat sa bahaging iyon ng terminal ang mga upos. Mabuti na lamang at umalis na siya bitbit ang bata matapos ang ilang minutong katangahan.
“Ang weird lang na lumapit siya dito.”
“Baka pinapahamak niya yung alaga niya or something.”
Lumapit ka sa akin at idinikit ang iyong katawan. Humawak sa aking kanang pisngi’t nag-abot ng panibagong halik. Niyakap kita’t hinalikan sa ulo matapos amuying panumandali ang iyong buhok. Yumakap ka rin sa’kin.
“Nasa ’yo yung tickets ‘di ba? Nakalagay ba dun yung bus number?” Baka kasi maiwan tayo. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako e alam mo naman yung galawan dito. Parang natatakot akong maiwan e makailang ulit ka na nga palang nakasakay tungong Baguio. Siguro’y sanay lamang ako sa kadalasang mga kasablayan ng mga pinaplanong mga bagay. Maya-maya’y,
“O yung mga bibiyahe po ng Baguio diyan, nandito na po yung bus ninyo,” nagparada na ang isang Victory Liner bus na may libreng wi-fi. Habang pasakay na tayo’y ipinaliwanag mo sa akin na mayroong mga pagkakataong may sumasakay na mga pasaherong walang ticket noong nagtanong ako tungkol sa kung paano kung paalis na ang bus at hindi pa naman ito napupuno. Inilahad mo ring parating saktong umaalis ang bus ng Victory Liner, na sumusunod sa oras noong nagtanong naman ako kung nagpupuno ba ng mga pasahero ang mga bus dito.
“Guaranteed seats naman ‘di ba?” sabay hanap ng seat numbers sa mga upuan. Ikinagulat ko ang bigla mong pag-upo. “Pa’no mo nalamang diyan tayo?” Hindi ko kasi mahanap. Itinuro mo sa akin kung saan matatagpuan ang hinahanap ko sabay tawa sa kawalang-muwangan ko. Tumabi na ako sa ’yo, huminga nang maluwag, ipinuwesto sa baba ang bag, at nagsuot na ng jacket.
“Nasa ’yo ba yung ticket?” pag-aalala ko pa rin. Alam ko namang nasa iyo, nasa bag mo. Hindi pa rin ako mapakali. Bahala na. Ikaw naman ang bahala sa akin, sa atin.
Makaraan ang sampung minutong paghihintay, umarangkada rin ang bus na ating sinakyan. Ang galing, sabi ko sa aking sarili. Ngayon lamang ako ulit nakasakay ng pampasaherong sumusunod sa schedule. Madali akong naatat kung kaya’t inilabas ko ang aking laptop nang maipagpatuloy at matapos ang pinapanood kong pelikula kaninang madaling-araw.
“Alam ko ‘yan,” matapos mong makita ang title ng aking piniling video file.
“Napanood mo na or yung experiment mismo?”
Sinagot mong hindi mo pa napapanood ang pelikula ngunit may kaalaman ukol sa experiment. Doon ko lamang napagtantong kilala pala ang experiment na ito. Interesante kung bakit sumikat o kung bakit hindi ako napalipat ng window, kumaligtang bagot sa pinanonood.
Noong una’y sumandal ka sa akin habang nanonood. Maya-maya’y hindi na ako sigurado kung nanonood ka pa nga ba. Tinanggal mo na ang saplot sa iyong mga paa saka namaluktot pahiga sa iyong puwesto habang nakasandal pa rin ang iyong ulo malapit sa aking dibdib. Tuluy-tuloy pa rin ako sa panonood. Saka ko lamang namalayang tulog ka na nang hindi ka na nagreact nung nagsalita ako isang beses tungkol sa pinanonood.
Tahimik ka na sa iyong pagkakahimlay. Naramdaman ko na ring makikisiping ang antok sa paparating na haba ng biyahe. Sinubukan kong manood ng panibagong mga pelikula/episode ngunit hindi ko rin nakayanang tagalan. Isinara ko na ang aking laptop at nagbaka sakaling makakuha rin ng tulog na hindi ako sinundo kagabi.
E punyeta, hindi rin ako makatulog. Hanggang pikit-blackout lang ang kaya ko. Hindi naman maingay yung mga pasaherong kasabay natin. Kaso, bukod sa nararamdaman ko pa yung bawat pagliko ng bus at pagbabanggaan ng mga gamit sa loob, hindi ko rin maiwasang mairita sa tunog ng binuksang TV ng konduktor.
Doon ko lang narealize na hindi ko kayang matulog nang sapilitan sa bus kapag umaga, kahit wala pa akong tulog. Hinayaan ko na lang. Pinilit kong panoorin yung palabas. Natuwa naman ako nang ilang minuto. Hindi ulit nagtagal, nabagot na naman ako. Pasilip-silip ako minu-minuto sa magkabilang mga bintana. Pakiramdam ko, nasa Kamaynilaan pa rin tayo. Pero pakiramdam ko rin, malapit na tayo tumahak ng N-lex.
Kakaisip kung anong gagawin, at matapos ang ilang minuto pang palingat-lingat ng gagawin at aatupagin habang nakaupo, dinapuan na rin ako sa wakas ng katiting na antok. Yumuko akong bahagya at sinilip ang iyong mga talukap kung mahimbing ka pa rin. Ikinilos ko nang kaunti ang aking katawan hanggang sa makahanap ng puwestong maaari kong isandal na rin ang aking ulo. Naghandang muli managinip.
Okay naman yung The Stanford Prison Experiment. Alam kong maganda yung pinapanood ko kapag hindi ako napa-alt tab. And I tell you, brother. I tell you. Hindi ako lumipat ng window. Not even once. Ho. Ly. Shit. Hindi ko alam kung natutuwa ako kapag may tinotorture psychologically pero nakuha ng actors yung puso ko.
Siguro, may nakalipas na lampas isang oras bago ako makarinig ng yapak ng pag-akyat sa hagdan patungong kuwarto namin. Bumukas ang pinto. Hindi ko nakilala agad kung sino. Nagtitigan pa yata kami nang dalawang segundo. Sino ‘to?
“May yosi ka pa?”
“(Jose?) Meron pa, kaso menthol ‘to,” narinig ko nang muli ang paghakbang ni Jose sa hagdan kaya pinause ko na yung film (Putang ina, pero okay lang. Narealize ko ring ngatal na pala ako sa nikotina. Kung may gano’n mang pakiramdam talaga.) at dinala yung kaha ko ng yosi na ninakaw ko lang sa kama ng isang roommate.
Pagdating ko sa garden, nakaupo na si Jose. Inabutan ko na siya ng yosi. Nagsindi na kaming pareho. Liwanag na lamang na dumidikit sa usok ang tanging mapaglaro sa aming mga paningin. Inaantok na siguro ako.
“Ready ka na?”
“Hindi pa. Sandali lang naman ako mag-impake. Nagpadala pa ng laptop si Danielle. Hindi ako makatanggi.”
“Kung sa bagay, kung mahal mo talaga yung nagsabi, hindi ka talaga makakahindi.”
Tawanan.
“Hindi ako makatulog. Ikaw rin ba?”
“Nakatulog ako. Kaso nagising ako kaninang mga alas tres. Hindi ulit ako makatulog.”
“Binangungot ka ba?”
“Hindi.”
“Excited lang yata ako,” kunwaring paliwanag ko. Ang alam ko kasi, noong maliit pa ako, hindi ako makatulog nang ganito kapag may field trip kami, or swimming kung saan mang malayo, tapos kailangang gumising nang maaga. “Mamayang 5:15 siguro maliligo na ako.” Chineck kong muli yung relo ko, “Mga isang oras na lang naman.”
Ululang muli. Kuwentuhan. Hinanaing. Hiling. Hithit. Buga. “Kape tayo.”
“Tara. Baka may kape si Gio,” sabay pasok sa loob. Narinig kong kinatok ni Jose yung kuwarto ni Gio. Maaga nga palang gumising si Gio dahil may training siya sa track araw-araw. Pagpasok ko, “Energen lang eh.”
“Puwede na ‘yan.” Kaso, unang putang ina ng umaga.
“Shit.”
“Wala nang mainit? Putang ina hahahaha!” Naisalin na kasi ni Jose yung laman ng sachet bago pa man tingnan yung thermos kung may laman. Binuksan niya yung ref para kumuha ng malamig na tubig.
“Malamig yung ilalagay mo?”
“E wala eh.”
“Ayoko. Ikaw na lang,” sabay talikod sa hindi ko trip na malamig na Energen. Mainit na strawberry juice, papatusin ko pa. Lumabas na lamang akong muli sa garden nang huling makapagyosi bago maligo. Maya-maya’y lumabas na rin si Jose dala-dala yung walang kuwenta niyang tasa ng bullshit.
Pinilit niya talaga eh ‘no. Seryoso ba siya. Hithit. Buga. Pabawas na ang kapal ng usok simula kaninang madaling-araw pang muling pagkikita namin ni Jose. Pasilip na rin ang liwanag ng araw. Sana wala pang tao sa banyo.
“Malapit na ’ko maligo,” hithit.
“Gising na ba si Dane?” usisa ni Jose.
“FX na raw eh. Pero medyo malayo pa raw naman.” Pero tingin ko, wala ring siksikan sa traffic. Maaga pa eh. Buga. Tinapon ko na sa kalsadang may araw-araw na janitor ng upos sa umaga. Hindi ko alam kung mapagpasalamat siya kasi may nadagdag sa gagawin niya sa bawat paglilinis niya o wala siyang pakialam sa pagpapasalamat ko na hindi napupuno kailanman yung ash tray namin sa harap ng gate ng 108.
Umakyat na ’ko sa kuwarto ko’t inihanda na ang lahat ng dapat dalhin bago bumaba para maligo. Matapos makapagtoothbrush, maghilamos, at manginig ang buto sa putang inang lamig ng tubig ay umakyat nang muli ako sa kuwarto’t tinriple check lahat ng bibitbitin. Brief. T-shirt. Laptop. Charger ng laptop. Charger ng phone. Wallet. Coin purse. Sampung kopya ng Sansaglit. Shoelaces at malaking panyo (just in case). Lalagyan ng retainer.
“Magdadala ba 'ko ng iPod?” aking pagdadalawang-isip. “Hindi na siguro.”
Isinalpak ko na ang lahat sa backpack. Naglagay ng isang panyo sa kanang bulsa, kasama ang lighter. Ang alam ko, may isa pa akong stick sa baba. Kinuha ang phone sa aking mesa’t inilusot naman sa kaliwang bulsa. Pinatay ang ilaw sa kuwarto. Lumingon kung sakaling may nakalimutan. “Putang ina ang dilim,” at bukas muli ng ilaw. Wala na, “Game.”
Napansin kong bumilis muli ngunit nang bahagya ang pagtibok ng puso ko. Excited na naman ako. Hindi ko rin maipaliwanag kung bakit hindi constant yung pananabik ko sa ’yo. Minsan kasi, ikaw lang namimiss ko. Minsan, iniisip kong muli yung pupuntahan natin. Minsan, nasobrahan lang sa nikotina yung dugo ko.
Sinindihan ko na agad ang huling stick habang hinihintay ko ang text mo.
“Nasaan na raw si Dane?”
“Hindi ko alam. Sabi ko itext niya ’ko ‘pag maglalakad na ’ko pa-Sentral.”
“Yung pipe ah,” huling paalala.
“Sige.”
“Sa’n yung jacket mo?”
Oo nga ‘no. “Putang ina, oo nga ‘no? Haha.”
“Tang ina mo. Haha.”
Nagmadali akong umakyat sa kuwarto. Tang inang ‘yan. May palingun-lingon ka pang nalalaman, hayop ka. Tang ina mo. Hindi ko na alintana kung may nakalimutan pa akong iba. Dineretso ko lamang kunin yung makapal na itim kong jacket saka tumakbong pababa, pabalik sa garden. May gana pa yung yosi ko.
“Magdadala ba ’ko ng tuwalya? Hindi na ‘no?”
“’Wag na. Meron naman dun yun.”
“’Wag na ‘no? Halos lahat naman ng motel may tuwalya eh. Dapat.” Sana. Dapat. Hindi ko na rin kasi maisip kung magkakasya pa yung tuwalya sa bag ko dahil sa kumpol ng mga libro ni Wame. Hindi naman ako naninisi o ngalit. Mas okay ring mas magaan/hindi ganoong umaapaw yung laman ng bag ko. Huling hithit.
Huling buga. Wala ka pa rin. I mean, yung text mo. “Ang tagal ng text ni Danielle. Maglalaptop na lang muna ’ko. Anong oras kayo magkikita ni Mitzi?”
“Wala pa nga ring text eh.”
Binuksan kong muli yung laptop ko. Kaso bad trip kasi bigla ko na lamang naalalang wala nga pala kaming internet. Tinuloy ko na lang yung panonood ng pelikula. Maya-maya’y dumating na rin sa wakas yung text mo na maghuhudyat ng aking paglabas ng gate. Bumilis muli ang saya ng puso ko.
“Punta na ’ko do’n.”
“Ingat. Babayu.”
“Babayu.”
Sobrang excited kong maglakad, as in. Hindi ko mapigilang minsan pang ngumiti. Gusto na kitang makita. Gusto na kitang mayakap at halikan. Maamoy, marinig ang boses. Makausap, makatabi. Mahigit tatlong araw lamang tayong hindi nagkita pero hindi ko na maisip kung kakayanin ko pa bang wala ka nung oras na matanggap ko yung message mo na makapagkikita na tayong muli. Hindi ko na ininda kung matatalisod pa ba ako sa mabatong daan patungong gate ng UP.
Paglabas ko sa kanto ng bukid, inasahan kong masisilayan na kita agad. Wala pa rin. Itinuloy ko pa ang mapangmadaling lakad. Parang nagugulat ako sa tuwing may taong pumapasok sa gate, kahit hindi ikaw. Papalapit na ako nang papalapit sa gate, hindi pa rin kita nakikita. Sinilip ko pa yung likod ng guard house at baka sakaling nag-aabang ka roon habang nagyoyosi.
Wala pa rin.
Nakalampas na ako ng gate. Sinilip sa huling pagkakataon yung guard house. Wala pa rin. Paglingon ko sa kaliwa, nakita na kita. Hindi ko na napigilan. Napangiti ako. Ngumiti ka rin noong makita ako. Kumaway ka rin nang bahagya lamang. Napansin kong nagyoyosi ka pala. May hawak ka ring bimpo. Nang tayo’y muling nagkalapit ay nagyakapan na tayo kaagad nang mahigpit. Hinalikan kita sa pisngi. Hindi ko masabi nang harapan kung gaano kita namiss pero siguro pareho lang din naman tayo ng nararamdaman sa isa’t isa.
“Sabi mo, malapit ka na.”
“Nagyosi lang ako, baby.”
“Tara.”
Inakyat na natin ang overpass. Dalawa yung dala mong bag. Hindi na ako nag-atubili pang tumulong kasi mukhang magaan naman. Tsaka alam mo namang hindi mo na kailangang mahiya pang magpabuhat sa akin kung sakaling mabigatan ka. “Saan tayo bababa?”
“Cubao.”
Nakarating na tayo sa kabila. Ubos na ang hingal ng puso ko kakahintay nang kapanabik sa ’yo kung kaya’t tila hindi ko na naramdaman pa ang pagod sanhi ng ilang baitang din ng pagpanik at pagpanaog. Mga ilang minuto rin tayong naghintay nang biglang, “Gusto mong magtaxi na lang tayo?”
Uhm.
“Sagot ko.” Magic word.
“Sige.”
Lumipas muli ang katiting na mga minuto at nakapagpara rin ako ng masasakyang taxi. Binuksan mo ang pinto at binanggit sa driver kung saan tayo bababa. Mabuti’t pinasakay tayo agad. Nauna ka nang sumakay sa taxi’t tumabi na ako sa ’yo.
Nakadalawang minuto muna ng pagbuwelo bago ang isa sa’tin ang nagsalita. Hindi ko na rin napigilan pang halikan yung ilong mo dahil sa tuluy-tuloy mong sipon. Humalik din ako sa ulo mo, maging sa pisngi. Napangiti ka naman. Sinubukan kong magkuwento tungkol sa pinanood kong pelikula. Tingin ko, hindi ko naisalaysay nang maayos. Mahina rin kasi ang memorya ko sa maraming detalye. Nagpakita ka naman ng maliit na kutsilyong binili para sa ’yo ng pinsan mo. Binanggit mong matulis ito. Pag-abot mo sa aki’y hindi ko mabuksan. Napansin mong natanga na ako sa mekanismo ng punyeta kung kaya’t kinuha mo sa akin, binuksan nang wasto, saka ibinalik. Matulis nga.
Magmula sa East Avenue, bigla na lamang kumanan ang driver. Pansin ko namang masikip ang traffic, mabuti na lamang at napagdesisyunan mong magtaxi tayo. Nakabalik din naman nang pumasok/gumamit ng isang U-turn yung driver sa Edsa. Ang kaso, mahaba pa rin ang pila ng mga kotse sa kalsada.
“We… have a problem.”
“Ano?”
“Hindi makakasama si Jose sa Cavite. Kaya bang dalawang araw tayo sa Baguio?”
“Yeah, sure. Kaya naman.”
“Hindi kasi puwedeng ikaw lang yung mag-overnight. Sorry kung ngayon ko lang nasabi. Late na rin kasi nagsabi si Jose. (Nawala lang talaga sa isip kong itext ka.)”
“Okay lang.”
“Kaya ba?”
“Kaya naman.”
Unti-unti nang bumagal ang arangkada ng taxi. Medyo maluwag naman na ang daan. Tumingin ako sa aking kanan at tumambad sa akin ang isang terminal ng mga bus. Mag-aabot ka na sana ng limang daang bayad para sa pagsakay natin sa taxi pero wala pang panukli ang driver. Ako na ang nagbayad ng pamasahe para hindi na magpabarya pa yung driver kung saan at naaatat na rin akong bumaba. Sandali ko lang naman inisip kung madali ba kitang mapagbibigyan at hindi na sisingilin sa taxi na sinabi mong ikaw ang sasagot. Hindi ko rin kasi tantyado kung makakamagkano tayo sa Baguio.
Pagbaba mula sa taxi, madali kitang tinanong kung may naiwan ba sa loob. Sinilip ko na rin para makasiguro. Wala naman. Muntik na akong dumiretso sa daan kung saan lumalabas ang mga bus ng terminal. Mabuti na lamang at hindi ako gaanong nagmadali at tiningnan kung saan ka paraan. Sinundan kita at nakitang papalapit sa entrance para sa mga pasahero. Hindi na chineck ng guwardiya yung mga bag natin, hindi ko rin sigurado kung bakit.
Pagpasok, una kong napansin ang maraming upuan sa waiting area para sa mga pasahero. Hindi naman siksikan, hindi kulob, saktong kaunti lang ng mga pasahero. Nakita ko rin ang ilan sa mga bilihan ng pagkain at inumin, at sana, yosi. Dumiretso ka na sa bilihan ng mga ticket at pareho na tayong naglabas ng kanya-kanyang ID. Hindi ka nabigyan ng discount ng nagbebenta ng ticket dahil sa wala pang sticker ng unang semestre yung ID mo. Sabi mo naman, okay lang. Naglalaro lang naman sa isang daan yung patong.
“May yosi ba diyan?” turo ko sa tindahan ng sari-saring pagkain at inumin, merienda.
“Tingnan natin.”
“Anong yosi mo? Reds? Black?”
“Isang pack na bilhin mo.”
“Reds na lang.” Marlboro.
“Okay, baby.”
Sinamahan mo akong bumili ng isang kaha ng pula. Naatat na akong bumili ng yosi hindi lang dahil ngatal na tayo pareho. Ramdam ko rin naman yung haba ng biyaheng ating lalakbayin. Lighter lang din kasi yung laman ng kanang bulsa ko. Parang kulang ‘pag walang isang kaha ng yosi eh.
“Magsi-CR lang ako, baby.”
“Saan ba yung CR?” Retorika. Sinundan kita nang hindi naghihintay ng sagot. Siyempre, nauna akong natapos sa iyo. Paglabas ko ng palikuran e nakita ko sa harap ang isang malaking sementong malapasong ash tray. Hindi ko alam kung abo lamang at mga upos ng yosi yung laman no’n pero mukhang may mga dagdag na ring alikabok at buhangin. Nauna na akong nagsindi. Maya-maya’y lumabas ka na rin at inabutan na kita ng isang stick.
Hindi nagtagal ay may lumapit na isang aleng may bitbit na sanggol. Unti-unti akong lumayo, paatras tungong harapan ng CR. Iniba ko rin ang direksyon ng buga ng yosi. Putang inang hassle. Napansin mo ang aking paglayo maging ang sanhi nito kung kaya’t sumunod ka at tumabi sa akin. Hindi ko naiintindihan kung anong sinasabi ng ale. Tila umaawit siya o kung ano, o kung kinakausap niya yung sanggol. Hindi ko alam kung wala akong balak intindihin yung sinasabi niya o hindi siya nananagalog. Hindi ko rin maintindihan kung bakit inilapit niya yung bata sa malaking smoking sign. Baka hindi marunong magbasa? Hindi rin. Nakita niya tayong nagyoyosi at nagkalat sa bahaging iyon ng terminal ang mga upos. Mabuti na lamang at umalis na siya bitbit ang bata matapos ang ilang minutong katangahan.
“Ang weird lang na lumapit siya dito.”
“Baka pinapahamak niya yung alaga niya or something.”
Lumapit ka sa akin at idinikit ang iyong katawan. Humawak sa aking kanang pisngi’t nag-abot ng panibagong halik. Niyakap kita’t hinalikan sa ulo matapos amuying panumandali ang iyong buhok. Yumakap ka rin sa’kin.
“Nasa ’yo yung tickets ‘di ba? Nakalagay ba dun yung bus number?” Baka kasi maiwan tayo. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako e alam mo naman yung galawan dito. Parang natatakot akong maiwan e makailang ulit ka na nga palang nakasakay tungong Baguio. Siguro’y sanay lamang ako sa kadalasang mga kasablayan ng mga pinaplanong mga bagay. Maya-maya’y,
“O yung mga bibiyahe po ng Baguio diyan, nandito na po yung bus ninyo,” nagparada na ang isang Victory Liner bus na may libreng wi-fi. Habang pasakay na tayo’y ipinaliwanag mo sa akin na mayroong mga pagkakataong may sumasakay na mga pasaherong walang ticket noong nagtanong ako tungkol sa kung paano kung paalis na ang bus at hindi pa naman ito napupuno. Inilahad mo ring parating saktong umaalis ang bus ng Victory Liner, na sumusunod sa oras noong nagtanong naman ako kung nagpupuno ba ng mga pasahero ang mga bus dito.
“Guaranteed seats naman ‘di ba?” sabay hanap ng seat numbers sa mga upuan. Ikinagulat ko ang bigla mong pag-upo. “Pa’no mo nalamang diyan tayo?” Hindi ko kasi mahanap. Itinuro mo sa akin kung saan matatagpuan ang hinahanap ko sabay tawa sa kawalang-muwangan ko. Tumabi na ako sa ’yo, huminga nang maluwag, ipinuwesto sa baba ang bag, at nagsuot na ng jacket.
“Nasa ’yo ba yung ticket?” pag-aalala ko pa rin. Alam ko namang nasa iyo, nasa bag mo. Hindi pa rin ako mapakali. Bahala na. Ikaw naman ang bahala sa akin, sa atin.
Makaraan ang sampung minutong paghihintay, umarangkada rin ang bus na ating sinakyan. Ang galing, sabi ko sa aking sarili. Ngayon lamang ako ulit nakasakay ng pampasaherong sumusunod sa schedule. Madali akong naatat kung kaya’t inilabas ko ang aking laptop nang maipagpatuloy at matapos ang pinapanood kong pelikula kaninang madaling-araw.
“Alam ko ‘yan,” matapos mong makita ang title ng aking piniling video file.
“Napanood mo na or yung experiment mismo?”
Sinagot mong hindi mo pa napapanood ang pelikula ngunit may kaalaman ukol sa experiment. Doon ko lamang napagtantong kilala pala ang experiment na ito. Interesante kung bakit sumikat o kung bakit hindi ako napalipat ng window, kumaligtang bagot sa pinanonood.
Noong una’y sumandal ka sa akin habang nanonood. Maya-maya’y hindi na ako sigurado kung nanonood ka pa nga ba. Tinanggal mo na ang saplot sa iyong mga paa saka namaluktot pahiga sa iyong puwesto habang nakasandal pa rin ang iyong ulo malapit sa aking dibdib. Tuluy-tuloy pa rin ako sa panonood. Saka ko lamang namalayang tulog ka na nang hindi ka na nagreact nung nagsalita ako isang beses tungkol sa pinanonood.
Tahimik ka na sa iyong pagkakahimlay. Naramdaman ko na ring makikisiping ang antok sa paparating na haba ng biyahe. Sinubukan kong manood ng panibagong mga pelikula/episode ngunit hindi ko rin nakayanang tagalan. Isinara ko na ang aking laptop at nagbaka sakaling makakuha rin ng tulog na hindi ako sinundo kagabi.
E punyeta, hindi rin ako makatulog. Hanggang pikit-blackout lang ang kaya ko. Hindi naman maingay yung mga pasaherong kasabay natin. Kaso, bukod sa nararamdaman ko pa yung bawat pagliko ng bus at pagbabanggaan ng mga gamit sa loob, hindi ko rin maiwasang mairita sa tunog ng binuksang TV ng konduktor.
Doon ko lang narealize na hindi ko kayang matulog nang sapilitan sa bus kapag umaga, kahit wala pa akong tulog. Hinayaan ko na lang. Pinilit kong panoorin yung palabas. Natuwa naman ako nang ilang minuto. Hindi ulit nagtagal, nabagot na naman ako. Pasilip-silip ako minu-minuto sa magkabilang mga bintana. Pakiramdam ko, nasa Kamaynilaan pa rin tayo. Pero pakiramdam ko rin, malapit na tayo tumahak ng N-lex.
Kakaisip kung anong gagawin, at matapos ang ilang minuto pang palingat-lingat ng gagawin at aatupagin habang nakaupo, dinapuan na rin ako sa wakas ng katiting na antok. Yumuko akong bahagya at sinilip ang iyong mga talukap kung mahimbing ka pa rin. Ikinilos ko nang kaunti ang aking katawan hanggang sa makahanap ng puwestong maaari kong isandal na rin ang aking ulo. Naghandang muli managinip.
01 March 2017
100 Cigarettes - I
Yumi
Pasintakal
Isinulat ang akdang ito hindi para mag-ambag
Pasintakal
Isinulat ang akdang ito hindi para mag-ambag
sa makulay na koleksyon ng panitikan ng Pilipinas.
Hindi para magpakita ng husay sa pagsulat,
na wala namang mababakas mula sa kabuuan,
ngunit para magpaalala lamang. Diary ng tanga, siguro.
Nilikha ni Mart ang mapagkunwari
at bobong pagsasalaysay na ito
para lamang kung sakaling gusto niyang
makaalalang muli e magbabalik na lamang siya
sa sarili niyang tono ng paggunita. Baka sakali lang
may makaligtaan pa rin pero wala pa rin naman
siyang pakialam sa gusto ng ibang tao.
Hindi nagsusulat nang dahil lamang sa danas.
Ang mismong pagsulat ay siya ring danas.
I
Lakas makaintro. Overflow. Kadalasan, kapag foreign, madaliang weird ang tingin. Madumi, pangit, masama. Malayo, hindi atin, odd, strange, at iba pang mga salita sa thesaurus. Iba rin talaga kapag maalam sa wika, minsan, nakakadulas magsalita. Mas masarap mag-isip at makiisip.
Mayroong dalawang uri ng pamamaalam sa Japan. Hindi ko alam kung meron sa iba. Hindi rin ako sigurado kung meron sa Tagalog. Ang una, yung, “Ja ne.” Puwede ring, “Mata ne,” “Ja,” “Mata,” at “Ja, mata ne.” Ginagamit ang mga ito sa kausap kapag namamaalam ngunit may malamang na pagkakataong magkikita pa kayong muli. Mapapansing sa tuwing nanonood ng animé, kapag naririnig, ang mababasang translation sa ibaba e, “See you,” o “Later.” Parang ganun na nga.
Hindi ako Hapon, okay. Ang ikalawa naman ay yung binibigkas na, “Sayounara.” Ito naman yung ginagamit na pamamaalam kapag hindi ganoong kaagaran ang muling pagkikita. Maaaring sabihing pamamaalam kapag pupunta sa abroad ang kausap, o nakipagbreak sa karelasyon. Puwede ring gamitin kapag pipila sa Enchanted Kingdom habang naghihintay para sa isang ride.
“Sana hindi mahaba yung pila sa bus papuntang Baguio,” banggit ko sa aking sarili. Wala naman kasi akong ideya kung anong mangyayari sa umpisa. Ang alam ko lang, ikaw ang bahala sa akin. Halos dalawang linggo ko na sigurong iniisip kung anong mga gagawin natin, although hindi ko talaga alam kung ano yung mga iyon kasi nga, wala akong ideya.
Hindi ko rin alam kung nasaan na si Wame. Kanina ko pa siya hinihintay rito sa Vargas Museum. Halos makatapos na ako ng dalawang pelikula. Mag-aalas tres na rin. Ang alam ko, alas dos yung napag-usapan namin. Pero hindi naman ako naaatat. Marami pa namang baterya yung laptop ko. Sana man lang magtext kapag malapit na siya.
“San ka na?” Nagpadala na ako ng text. Baka sakaling maibsan yung tanong ko.
“Sandigan na,” reply naman ni Wame. Mabuti. At least may ideya na ako sa bagay na iyon. Pinilit ko na lang tapusin yung kasalukuyang pelikulang pinapanood ko kahit antok na antok na ako. Hindi na ako bumili masyado ng kape at yosi para may dagdag na pera kapag gumagala na tayo sa Baguio. Kahit siguro pangjeep man lang o taxi.
Maya-maya, namataan ko na sa malapit si Wame, naglalakad. Hindi man lang nagtext para asahan kong kaunting oras na lamang akong maghihintay. Wala lang. Nasurpresa lang naman ako. Hindi naman bad trip.
“Naks!” bati niya sa akin. Nakita niya kasi yung magkakapatong na apat na hardbound na kopya ng thesis ko. Napangiti ako sabay kinilig nang malumanay, pero hindi halata. Sana.
“May yosi ka?” tanong ko sa kanya.
“Meron.” Yes!!! Sigaw ko sa aking sarili. Kaninang umaga pa ako nangangatal sa yosi pero tatlong araw na akong nangangatal sa ’yo. Isinara ko na yung laptop ko at nagsindi matapos makahingi sa katiting na yosi count ni Wame.
“Pupunta raw kayong Baguio?” tanong naman ni Wame sa’kin habang inaabot yung limang kopya ng Sansaglit.
“Oo, bukas. Mga alas sais nang umaga kami aalis. Ba’t nasa Baguio ngayon si Janine?”
“Dun nagtatrabaho yun.”
“Ah.” Hithit. Buga.
“Teka, pinapapirmahan pala ni Janine yung isa,” sabay buklat sa front page ng isang kopya. “Bale kumuha ka na lang muna ng limang piraso dun sa pitong kopya na inorder ni Joker.”
“Bakit?” usisa ko.
“Sampung kopya kasi yung hinihingi ni Janine. Bale papalitan ko na lang sa Friday yung lima para kay Joker.”
“Ah, baka kasi hindi ako pumunta ng Christmas party namin sa TOM. Aattend kasi si Joker dun eh. Pero sige, baka ipaabot ko na lang. Text mo na lang din sa’kin yung number ni Janine.”
“Sige.”
Nag-usap pa kaming kaunti tungkol sa huling inupload na battle ni Tipsy D. Sinabi ko sa kanyang hindi pa rin ako nakakapili kung sino bang mananalo sa Tipsy D vs BLKD. Siguro kapag hindi nagchoke si BLKD, tataas yung chance na manalo siya against Tipsy D. Pero hindi pa rin ako sigurado talaga kasi pareho silang magaling at parehong may bagong inihahain bawat battle. Kahit na medyo predictable na magiging magaling sila pareho sa stage, may inaasahan pa ring bago ang crowd mula sa kanila.
Hithit. Buga.
“O pa’no, mauna na ako.”
“Sa’n ka na?” usisa kong muli kahit wala na ako masyadong pakialam na isapuso yung isasagot ni Wame.
“Sa Magdangal.”
“Sige. Hinihintay ko pa kasi yung text ni Sir Scheds. Papapirmahan ko na ‘tong thesis ko.”
“Nakita ko si Sir.”
“Ah, nandiyan na ba?”
“Oo, kakarating lang.”
Buti naman pala nalate si Wame. Baka sakaling nalimutan ni Sir na itext ako na nakarating na pala siya ng UP.
“Salamat. Punta na ’ko sa department.”
“Sige.”
Hithit. Buga. Hagis. “Sige.”
“Sa ’yo na ‘yan,” sabay turo sa isang natirang stick ng kaha.
“Yes! Salamat.”
Ipinasok ko na yung laptop ko sa bag. “Puta,” bubuhatin ko na naman yung apat na makapal na punyetang pinaghirapan ko naman. Okay lang. Medyo malapit lang naman yung building ng department. Sinindihan ko na agad yung huling yosi kasi hindi pa naibsan sa isang stick yung ngatal kong lampas tatlong oras kong ininda.
Matapos ubusin ang yosi, malamang sa malamang ay naglakad na ako tungo sa department. Tatlong palapag lang naman yung inakyat ko habang buhat yung mga punyeta. Pero sulit na rin kasi nakita ko na si Sir Scheds sa loob.
“Hi, Sir. Magpapapirma po ng thesis.”
“Naks! Tingnan mo Ate Su, advisee ko yung naunang nagpasa ng hardbound copies.” Edi kinilig na naman ako nang kaunti.
“Sir, andiyan pa po ba si Ma’am Abiera? Mag-uuwi po kasi ako ng sarili kong kopya sa Kabite.”
“Iwan mo muna. Bakit, ayaw mo na bang bumalik sa UP? Haha. Sawang-sawa na?” singit ni Ma’am April.
“Hahaha. Ayoko na po rito. (No offense. Mahal ko ang UP. Pero nakakapagod na.)”
“Umuwi na kasi si Ma’am Aura eh,” sagot ni Sir. “Puwede mo namang papirmahan kay Ma’am April pero may ‘for’.”
“Nagawa na ba yun dati, Ate Su?” paninigurado ni Ma’am April.
“Hindi ko sigurado eh. Pero mukhang puwede naman.”
“Puwede naman yun,” gatong na pagaang-loob ni Sir Scheds. “Uwing-uwi ka na ba?”
“Oo, Sir eh. Wala muna akong planong bumalik.”
“Sige na papirmahan mo na kay Ma’am April. Puwede naman yun.”
“Akin na,” alok ni Ma’am sa akin. Inabot ko na ang isang kopya. Yung kopya na iuuwi ko sa Kabite.
“Kahit yung tatlong natira na lang po yung papirmahan niyo kay Ma’am Abiera,” pakiusap ko sa kanila. “Thank you po.” Natapos din ang pagpapapirma. Tatlong beses na akong nakakahinga nang maluwag this sem. Yung una, nung matapos kong itype yung huling salita ng unang draft ng thesis ko. Wala na talaga akong pakialam sa revisions noon. Sabi mo nga, kung anong nilagay ko run e iyon na talaga. Tapos tatawa tayong dalawa. Ikalawa, nung matapos yung thesis defense/presentation ko. Hindi na kita pinapunta roon. Nakakahiya naman kasi. Nanliliit ako kapag kasama kita. Hangang-hanga kasi ako sa pag-iisip at pagsusulat mo. Ikatlo, ito. Puwede ko nang isampal sa mga tao sa bahay yung thesis ko. Kaya sinadya kong pakapalin.
“Tara, yosi muna tayo,” huling alok ng adviser ko sa nikotina, for now.
“Wala na ’kong yosi, Sir eh.”
“May yosi ako. May lighter ka ba?”
“Meron, Sir.” Hahaha. Tang ina, tingin ko umaasa lang ako sa araw na ito para sa mga magmamagandang-loob sa akin o masasalubong ko sa daan na kakilala.
“O tara.”
Nagtungo kami ni Sir Scheds sa isang parang balkonahe sa building ng FC kung saan maraming puwedeng magyosi. Doon din tayo nagyoyosi noong mga panahong sa FC pa ako nagsusulat ng thesis.
“Ano nang plano mo?”
“Hindi ko talaga alam, Sir. Haha. I have no idea how to adult. Ni wala akong alam kung paano gumawa ng resumé.”
Inexplain kaagad ni Sir Scheds kung paano gumawa ng resumé sa pinakasimpleng paraan. Alam ko naman yung mga bagay na yun. Marami-rami na rin akong nakitang resumé. Kaya ko lang siguro sinasabing hindi ako marunong sa maraming bagay e natatakot lang akong tumapak sa panibagong baitang.
Matapos no’n ay tinanong ko si Sir kung anong puwede kong trabaho o kung saan. Sumagot naman siya na mayroong isang offer sa UP Pampanga. Once a week lang daw, at sagot ng school yung expense sa biyahe. Tinanong ko kung sinong puwedeng kausapin ukol doon at sinabi naman niyang kakausapin niya sa e-mail yung nag-aalok. Nagpasalamat ako’t itinapon ang upos ng yosi matapos ang huling hithit.
“Papicture ka muna kasama yung thesis mo,” alok ni Sir habang papasok kami ng building.
“Ah. Haha. Sige, Sir,” aking pagpayag.
Matapos kaming kuhanan ni Ate Susan nang tatlong beses sa cellphone ni Sir Scheds ay nagpaalam na ako sa department. “Thank you, Sir.”
“Sige.”
Wala pa rin ako sa mood gumastos kaya naman pinili kong huwag sumakay ng Ikot kahit medyo pagod ako at walang gana sa mundo. Maya-maya’y habang naglalakad, pumasok sa isipan kong ito siguro ang huli, for now, na tatahakin ko ang Freshie Walk. Medyo boring nga lang yung kalungkutan ko kasi hindi ko dala yung iPod ko.
Makarating lang din sa wakas sa 108, okay na lahat ng pagod. Wala pa pala si Jose. Umakyat na agad ako sa kuwarto matapos makapagyosing muli (bumili muna ako ng isang stick sa tindahan at isang bote ng Cobra). Ibinaba ko na ang aking bag. Nakahinga nang maluwag sa UP sa huling pagkakataon. “Putang ina mo, UP. Natapos din ako sa ’yo.”
Inilapag ko ang aking bag at inilabas muli ang aking laptop. Binuksan, isinaksak, sinaksakan ng mouse, pinuwestuhan ng mousepad. Namili pa akong panumandali kung maglalaro muna ako o manonood ng pelikula. Bigla kong naalala na hindi pa siguro bayad yung boarding house sa internet para sa buwan ng Disyembre. Bigla ko itong naalala kasi napansin kong hindi nagloload yung nirerefresh kong page sa browser. Bad trip. Medyo lang. Masakit pa naman kasi yung ulo ko. Baka hindi ako makapaglaro nang maayos. Binuksan ko na lamang yung Films folder at pumili ng pelikula.
Play.
Humiga na ako sa kama habang ibinababa sa wastong anggulo yung lid ng laptop. Okay naman pala ’tong Goosebumps. Nakakatawa. Hindi ko balak bigyan ng review o summary yung film. Ilang pahina na akong nagsusulat pero hindi pa rin kita nakikita. Nasasabik na ako sa bahaging iyon pero gusto ko ring maging maayos yung pag-alala ko. Tsaka, hahaha, hindi ko na rin maalala masyado yung pelikula. Natatakot naman akong magmadali kasi baka wala ka nang panahong huminga. At may makaligtaan akong mahalagang detalye tulad ng mga usapan natin, na malayung-malayo sa kapasidad mong umalala.
Naaalala kong intense na yung mga nangyayaring eksena nang biglang tumunog yung phone ko. May tumatawag sa akin, sa ganitong oras. Madilim na kaya! Baka si Jose? Inabot ko na yung phone ko matapos ipause yung video. “Si Jose nga,” sabay pindot sa loudspeaker.
“Hello?”
“Bakit?”
“Sa’n ka?”
“Andito ako sa second floor. Sa’n ka ba?”
“Malapit na ’ko sa street. Yosi?”
Kakayosi ko lang pero, “Sige.” Nauna na akong nagbaba. Napakiramdaman ko yatang wala na kami masyadong pag-uusapan. Tsaka natapos na yung paanyaya. Puwede naman na sigurong mag-usap pa pagbaba ko.
Bumili akong muli ng isang stick. Sinindihan sa zen garden. Naghintay. Lumabas ako ng gate. Baka sakaling mamataan ko si Jose at maibsang muli yung pagkaatat kong wala namang galit. Maya-maya, nakita ko na siya sa malayo, naglalakad.
Pagpasok niya sa zen e inilapag niya na yung kaha niya sa malaking itim na mesa/amplifier.
Hugot. Sindi. Hithit. Buga.
“Pahingi ako.” Ubos na kasi yung yosing binili ko. “Meron ka pa? Marami?”
“Go lang.”
“Inom ba tayo, Se?”
“Parang ayaw ko e. Pero kung gusto mo, okay lang din naman.”
“Inom tayo,” anyaya kong muli.
“Go lang.”
“Ito ang tunay na tuldok. Haha.”
Ilang linggo na ring nagmamaktol si Jose kung bakit ako aalis at mang-iiwan. Maraming beses ko na ring sinasagot na matagal ko nang gustong pakyuhin yung UP, pababa. Gusto ko na talagang umalis. Pagod na akong mag-aral at magsulat para sa grades. Gusto ko lang mag-aral at magsulat para sa sarili ko. Pansariling pressure at hindi yung wala na akong pakialam na accomplishments kapagka natapos ko nang gawin.
“Anong oras kayo aalis bukas?”
“Mga alas sais na nang umaga. Sa UP gate sa may Sentral kami magkikita. Maliwanag naman na yun ‘di ba? Hindi na ako magpapahatid sa ’yo.”
“Ahh.”
“Nagpadala kasi ng laptop si Danielle. Tapos ang daming lamang pera ng wallet ko,” pag-aalala ko sa bukid na babagtasin ko kinabukasan.
“Excited ka na ba?”
“Isa-dalawang linggo na kaming excited. Haha.”
“Nice, nice. Anong mga pupuntahan niyo? Sa’n kayo matutulog?”
“Hindi ko alam. Si Danielle bahala sa lahat.”
“Ah, oo nga pala ‘no.”
“May gusto ka bang pasalubong?” pilit kong sinambit.
“Kahit lengua lang ako,” na nagpaluwag sa aking paghinga. “Tsaka pipe na rin, pati luntian.”
“Puta, haha. Sige titingnan ko.”
“Alam naman ni Dane yung mga galawan dun e.”
“Siguro,” sagot ko. “Inom tayo.”
“Parang ayaw talaga ng katawan ko eh. Dalawang linggo nang may gin yung tiyan ko,” paalala ni Jose sa akin. Oo nga naman. Panay naman kasi celebration the past few weeks kasi patapos na ang sem. “Pero kung gusto mo nga, inom tayo.”
“Sige, sige. Maya-maya, bibili na ako.”
Nagyosi pa kaming muli at dumating si JC. Nakipag-usap tungkol sa kasal, pelikula, at iba pa. Sumapit na ang butod ng dilim. Mangyaring pumasok si JC sa loob ng bahay. Ako nama’y nagtungo na sa kuwarto para kumuha ng perang pambili ng kasalanan. Pagbaba’y rumekta na sa tindahan.
“Pabili,” tukatok ko sa tindahan ni Tiya. “May gin pa po kayo?”
“Ay! Nakupo!”
“Patapos na ang sem!”
“Patapos na ba?!”
“Opo. Graduate na rin po ako. (Hehe.)”
“Kunggrats!” sabay abot ng gin. “Ano pa sa ’yo?”
“Tsaka isa pong iced tea.”
“Anong iced tea?”
“Kahit ano po.”
“Itong dalandan?”
“(Iced tea ba yu--) Iced tea po ba--. Sige po, ‘yan na lang.”
Abot. Bayad. Sukli. Babayu.
Ipinatong ko na sa mesa/amplifier ang mga pinamili matapos itabi yung putang inang vase na matagal ko nang gustong basagin. Pampasikip lang amputa. Minsan, nababasa pa yung mga gamit ko sa mesang yun kasi hindi naman pansin agad na diniligan pala ni Mang Jun yung halamang nakatanim sa punyetang vase na yun.
Miss ko na yung inuwing ash tray ni Apom. Matagal na yatang binasag/ninakaw.
Maya-maya’y lumabas na si Jose, dala ang mga aparato. Nagsimula na akong magtimpla habang naggigitara’t umaawit si Jose ng Orange and Lemons songs. Inalog ko yung mix (gin + tubig + dalerndern) sa loob ng isang kanta. Halung-halo naman na siguro yun.
Natapos na ang kanta. Handa na naman ang lahat. Uminom na ako ng isang shot. Inabutan ko na rin si Jose ng kanyang panguna.
“Yung pipe ah.”
“Sige.” Sunud-sunod na shot na ang dumating. Hindi pa kami nangangalahati ngunit tila may kaunting amats na agad kaming dalawa. Laking pagtataka ko kasi halos dalawang linggo na nga kaming umiinom ng gin, bakit ngayon lang kami tinamaan nang maaga.
“Gutom yata ako. Kanina pa ako hindi kumakain.” Laking pagtataka kong muli dahil alam kong kasama ni Jose si Mitzi kanina at malamang e nakapagdinner na sila. Siguro kasi, matagal kong inalog yung mix. Baka nakalat nang maayos yung alkohol. Hindi kami sanay na may amats, kahit kaunti, kapagka halos 1/3 pa lang yung nababawas sa bote. Hindi ko alam kung mababad trip ako kasi amats lang din naman talaga yung habol namin. “Bibili lang ako Chiz Curls.”
Dumukot ako sa bulsa ng bente pesos na bill mula sa sukli ni Tiya kanina. Gutom naman talaga ako, pero hindi talaga normal yung bilis ng pagsundo ng amats sa’min. Pagbalik ko sa garden, binuksan ko na agad. Sinubukan ko pang isa-isahin yung pagdukot hanggang sa pinakyu ko na rin sa wakas yung sarili ko kasi puno na yung kamay ko ng cheese curls sa bawat sumunod nang bunot.
“Paborito ni Miguel ‘to. Ay. Piattos pala. Si Kuya, Chippy. Dati, Nova.”
“Hindi naman masarap yung Nova.”
“Hindi nga. Ang alam ko sa mga nagda-diet yun e. (Pero ulol. Junk food pa rin yun, ang alam ko.) Pa’no na nga pala sa Wednesday?”
“Mukhang malabo talaga, men.”
“Anong oras ba meet niyo sa Ayala Museum?”
“Alas tres, nang hapon. Parang nakakabitin kasi kapag gabi tayo umalis dito tapos aalis din sa Cavite nang kinabukasan.”
“Oo nga. Sige.” Sayang. Gusto mo pa namang makita na yung bahay namin sa Cavite. Hindi ka na nga nakapunta last year, itong taong isang taon nating inantabayanan, hindi mo pa rin naabutan ang bahay ng boyprend mong Kabitenyo. Hindi bale.
Nagpatuloy sa mga shots. Sinagad na rin ni Jose yung orange playlist niya sa gitara. Napag-usapan din naming isusulat ko ang buhay niya kapagka sumikat na siyang gitarista/musiko sa Pilipinas. Gusto niya yung wika ng 108 yung mananatili. “Kaya lang, baka tayu-tayo lang din yung makagets nun e ‘no?”
“’Di ‘yan. Ako’ng bahala. Kung ako nga na hindi pa ganoong katagal dito pati yung mga kasama ko sa bahay, sina Mig, at Kuya, nagets agad (, pa’no pa kaya yung iba?),” aking pag-usig na ituloy ang proyekto. “Si Guno rin gustong magpasulat tungkol sa buhay niya. Basta kayo ang bahala magkuwento. Ako na sa pagsulat.”
Shots muli. Awitan. Ululan.
Saktong amats lang at naabot ko na rin sa wakas yung peak na sinasabi mo. Hindi ako nabibitin. “Walang mabibitin ah.” (Wala nga.) Sana naman. Wala muna akong pera ngayon manlibre ng Jollibee delivery. Wala rin ako masyado sa mood manlibre para marami nga tayong pera kinabukasan. Pero ang alam ko sa ganitong estado, nasa mood akong kumain.
“Kain tayo,” panapos na paanyaya ko pagkasalin ng huling shot. “Bukas pa naman yata yung Balay. Libre ko na. (Syit.)”
“Libre mo?”
“(Huwag na lang kaya. Nagtanong naman si Jose, ‘di ba?) Oo nga. (Fuck.) Tara? Inumin ko lang ‘to. Last shot,” sabay tayo mula sa upuan. Yung baso lang yung naipasok ko sa loob ng bahay kasi nawawala yung takip ng punyetang bote ng Sprite. Kaso, nasa peak nga pala kami ng amats ni Jose na walang pakialam sa mundo. “Tara.”
“Tara,” sagot ni Jose na nasa labas na ng gate. Lumabas na rin ako at ako rin na lang ang nagsara. 120 pesos lang yung dinala ko. Kasya naman na siguro yun sa dalawang order ng chao fan plus toppings.
Kaso, putang ina.
“Wala na po kaming chao fan. Ubos na.”
“Ubos na raw?”
“Ubos na.”
Fuck.
Umorder na lang kami ni Jose ng tatlong kanin at platitong medyo malaki na punung-puno ng lechon kawali. Solb naman. Okay na sana. Kaso, putang ina ulit. Biglang pumasok sa kainan sina Guno at Raylyn. Okay lang sana si Guno eh. Kaso kapag andiyan si Raylyn, baka mag-away pa sila. Wala pa namang pinipiling lugar minsan si Raylyn kapag namumulaklak na yung bibig niya. Hindi naman ako galit sa awkward. Pero may ibig sabihin pa rin yung salita kaya siya inimbento.
“Pupuntang Baguio ‘yan bukas! 10K baon niyan,” panimula ni Jose.
“Baguio? 10K? Hayop!”
“May gusto ba kayong pasalubong? (Fuck.)” Hindi ko naman naisip na paaalalahanan ni Jose lahat ng taong masasalubong namin. Ang alam ko talaga, si Jose at Jemar lang ang nakakaalam. Putang ina. Haha. Medyo okay lang naman. Kaibigan ko pa rin naman yung dalawang mokong. May amats din siguro si Jose kaya kung anu-ano na lang yung lumabas sa bibig niya.
Nagpabili ng pine tree, strawberries, at kung anu-ano pa yung dalawa. Hindi ko naman tinanggihan. Ang pinakasinigurado ko lang sa harapan nila, “Sige, titingnan ko.”
“Ay, ‘wag!” pagpigil ni Guno. “Pang-inom na lang natin. O ‘di ba?”
Hindi ko alam kung nahalata ni Raylyn na biro lamang iyon pero, “Ay, wow, kapag may inom—bla-bla-bla-rant-ayoko-nang-pag-usapan-kasi-awkward-crei.” Tahimik na umalis sina Guno at Raylyn mula sa Balay. Nakapagbayad na rin kami ni Jose.
“Ano, hindi na kita ihahatid bukas ah?”
“Oo nga. Maliwanag naman na yun.”
“Yung pipa ah.”
“(Tsaka luntian na rin kamo.) Pati lengua. Sige.”
Umakyat na akong muli sa aking kuwarto. Medyo may amats pa rin ako. Sinubukan kong maglaro hanggang sa antukin. Nang dapuan na ako ng pungay sa mata, humiga na ako. Iniisip ko ulit kung anong mangyayari kinabukasan kasama ka. Kung saan tayo pupunta. Saan tayo matutulog. Saan ako kakain. Saan kita kakainin. Maraming mga tanong. Ano kayang itsura ng UP Baguio. Itsura ng mga kainang gusto mong makita ko. Kung may mall kaya doon. Nakakasabik. Nakakakaba rin nang kaunti. Hindi ko alam kung bakit pero parang first time ulit mangyayari ang lahat. Yung tipo ng kabang masaya. Yung masiglang pagtibok ng puso. Lalo akong nanabik, hanggang sa lalong bumilis yung pagtibok ng puso ko. Hanggang sa napagtanto kong hindi ako makakatulog sa ganitong pakiramdam.
Binuksan kong muli yung laptop ko. Tumapos ng isang round ng laro. Hindi pa rin ako inaantok. Bumaba ako para magyosi, panulak sa pagkagising ng diwa ko. Nagasolinahan din siguro ng matagal-tagal nating ‘di pagkikita. Hindi lang pala ako sa Baguio sabik na sabik. Pagbalik sa kuwarto, naglaro akong muli ng isang round. Hindi pa rin ako inantok.
Baba.
Yosi.
Kuwartong muli.
Tinamad na ako sa rotation. Puro talo lang din yung laro ko kahit inaayos ko naman. Bobo lang kasi yung mga kakampi ko, mga putang inang bots, madalas. Ang hirap magbuhat ng team, lalo na kapag ikaw/dalawa lang kayong marunong. Isinara ko na lang yung laro. Bumaba. Sindi. Hithit. Buga. Chineck ko yung relo ko. Alas tres na pala nang madaling-araw. Pagkaubos ko ng stick ay bumalik na ako sa kama ko. Binuksan ang Films folder. Pumiling muli ng pelikula.
Play.
Hindi nagsusulat nang dahil lamang sa danas.
Ang mismong pagsulat ay siya ring danas.
I
Lakas makaintro. Overflow. Kadalasan, kapag foreign, madaliang weird ang tingin. Madumi, pangit, masama. Malayo, hindi atin, odd, strange, at iba pang mga salita sa thesaurus. Iba rin talaga kapag maalam sa wika, minsan, nakakadulas magsalita. Mas masarap mag-isip at makiisip.
Mayroong dalawang uri ng pamamaalam sa Japan. Hindi ko alam kung meron sa iba. Hindi rin ako sigurado kung meron sa Tagalog. Ang una, yung, “Ja ne.” Puwede ring, “Mata ne,” “Ja,” “Mata,” at “Ja, mata ne.” Ginagamit ang mga ito sa kausap kapag namamaalam ngunit may malamang na pagkakataong magkikita pa kayong muli. Mapapansing sa tuwing nanonood ng animé, kapag naririnig, ang mababasang translation sa ibaba e, “See you,” o “Later.” Parang ganun na nga.
Hindi ako Hapon, okay. Ang ikalawa naman ay yung binibigkas na, “Sayounara.” Ito naman yung ginagamit na pamamaalam kapag hindi ganoong kaagaran ang muling pagkikita. Maaaring sabihing pamamaalam kapag pupunta sa abroad ang kausap, o nakipagbreak sa karelasyon. Puwede ring gamitin kapag pipila sa Enchanted Kingdom habang naghihintay para sa isang ride.
“Sana hindi mahaba yung pila sa bus papuntang Baguio,” banggit ko sa aking sarili. Wala naman kasi akong ideya kung anong mangyayari sa umpisa. Ang alam ko lang, ikaw ang bahala sa akin. Halos dalawang linggo ko na sigurong iniisip kung anong mga gagawin natin, although hindi ko talaga alam kung ano yung mga iyon kasi nga, wala akong ideya.
Hindi ko rin alam kung nasaan na si Wame. Kanina ko pa siya hinihintay rito sa Vargas Museum. Halos makatapos na ako ng dalawang pelikula. Mag-aalas tres na rin. Ang alam ko, alas dos yung napag-usapan namin. Pero hindi naman ako naaatat. Marami pa namang baterya yung laptop ko. Sana man lang magtext kapag malapit na siya.
“San ka na?” Nagpadala na ako ng text. Baka sakaling maibsan yung tanong ko.
“Sandigan na,” reply naman ni Wame. Mabuti. At least may ideya na ako sa bagay na iyon. Pinilit ko na lang tapusin yung kasalukuyang pelikulang pinapanood ko kahit antok na antok na ako. Hindi na ako bumili masyado ng kape at yosi para may dagdag na pera kapag gumagala na tayo sa Baguio. Kahit siguro pangjeep man lang o taxi.
Maya-maya, namataan ko na sa malapit si Wame, naglalakad. Hindi man lang nagtext para asahan kong kaunting oras na lamang akong maghihintay. Wala lang. Nasurpresa lang naman ako. Hindi naman bad trip.
“Naks!” bati niya sa akin. Nakita niya kasi yung magkakapatong na apat na hardbound na kopya ng thesis ko. Napangiti ako sabay kinilig nang malumanay, pero hindi halata. Sana.
“May yosi ka?” tanong ko sa kanya.
“Meron.” Yes!!! Sigaw ko sa aking sarili. Kaninang umaga pa ako nangangatal sa yosi pero tatlong araw na akong nangangatal sa ’yo. Isinara ko na yung laptop ko at nagsindi matapos makahingi sa katiting na yosi count ni Wame.
“Pupunta raw kayong Baguio?” tanong naman ni Wame sa’kin habang inaabot yung limang kopya ng Sansaglit.
“Oo, bukas. Mga alas sais nang umaga kami aalis. Ba’t nasa Baguio ngayon si Janine?”
“Dun nagtatrabaho yun.”
“Ah.” Hithit. Buga.
“Teka, pinapapirmahan pala ni Janine yung isa,” sabay buklat sa front page ng isang kopya. “Bale kumuha ka na lang muna ng limang piraso dun sa pitong kopya na inorder ni Joker.”
“Bakit?” usisa ko.
“Sampung kopya kasi yung hinihingi ni Janine. Bale papalitan ko na lang sa Friday yung lima para kay Joker.”
“Ah, baka kasi hindi ako pumunta ng Christmas party namin sa TOM. Aattend kasi si Joker dun eh. Pero sige, baka ipaabot ko na lang. Text mo na lang din sa’kin yung number ni Janine.”
“Sige.”
Nag-usap pa kaming kaunti tungkol sa huling inupload na battle ni Tipsy D. Sinabi ko sa kanyang hindi pa rin ako nakakapili kung sino bang mananalo sa Tipsy D vs BLKD. Siguro kapag hindi nagchoke si BLKD, tataas yung chance na manalo siya against Tipsy D. Pero hindi pa rin ako sigurado talaga kasi pareho silang magaling at parehong may bagong inihahain bawat battle. Kahit na medyo predictable na magiging magaling sila pareho sa stage, may inaasahan pa ring bago ang crowd mula sa kanila.
Hithit. Buga.
“O pa’no, mauna na ako.”
“Sa’n ka na?” usisa kong muli kahit wala na ako masyadong pakialam na isapuso yung isasagot ni Wame.
“Sa Magdangal.”
“Sige. Hinihintay ko pa kasi yung text ni Sir Scheds. Papapirmahan ko na ‘tong thesis ko.”
“Nakita ko si Sir.”
“Ah, nandiyan na ba?”
“Oo, kakarating lang.”
Buti naman pala nalate si Wame. Baka sakaling nalimutan ni Sir na itext ako na nakarating na pala siya ng UP.
“Salamat. Punta na ’ko sa department.”
“Sige.”
Hithit. Buga. Hagis. “Sige.”
“Sa ’yo na ‘yan,” sabay turo sa isang natirang stick ng kaha.
“Yes! Salamat.”
Ipinasok ko na yung laptop ko sa bag. “Puta,” bubuhatin ko na naman yung apat na makapal na punyetang pinaghirapan ko naman. Okay lang. Medyo malapit lang naman yung building ng department. Sinindihan ko na agad yung huling yosi kasi hindi pa naibsan sa isang stick yung ngatal kong lampas tatlong oras kong ininda.
Matapos ubusin ang yosi, malamang sa malamang ay naglakad na ako tungo sa department. Tatlong palapag lang naman yung inakyat ko habang buhat yung mga punyeta. Pero sulit na rin kasi nakita ko na si Sir Scheds sa loob.
“Hi, Sir. Magpapapirma po ng thesis.”
“Naks! Tingnan mo Ate Su, advisee ko yung naunang nagpasa ng hardbound copies.” Edi kinilig na naman ako nang kaunti.
“Sir, andiyan pa po ba si Ma’am Abiera? Mag-uuwi po kasi ako ng sarili kong kopya sa Kabite.”
“Iwan mo muna. Bakit, ayaw mo na bang bumalik sa UP? Haha. Sawang-sawa na?” singit ni Ma’am April.
“Hahaha. Ayoko na po rito. (No offense. Mahal ko ang UP. Pero nakakapagod na.)”
“Umuwi na kasi si Ma’am Aura eh,” sagot ni Sir. “Puwede mo namang papirmahan kay Ma’am April pero may ‘for’.”
“Nagawa na ba yun dati, Ate Su?” paninigurado ni Ma’am April.
“Hindi ko sigurado eh. Pero mukhang puwede naman.”
“Puwede naman yun,” gatong na pagaang-loob ni Sir Scheds. “Uwing-uwi ka na ba?”
“Oo, Sir eh. Wala muna akong planong bumalik.”
“Sige na papirmahan mo na kay Ma’am April. Puwede naman yun.”
“Akin na,” alok ni Ma’am sa akin. Inabot ko na ang isang kopya. Yung kopya na iuuwi ko sa Kabite.
“Kahit yung tatlong natira na lang po yung papirmahan niyo kay Ma’am Abiera,” pakiusap ko sa kanila. “Thank you po.” Natapos din ang pagpapapirma. Tatlong beses na akong nakakahinga nang maluwag this sem. Yung una, nung matapos kong itype yung huling salita ng unang draft ng thesis ko. Wala na talaga akong pakialam sa revisions noon. Sabi mo nga, kung anong nilagay ko run e iyon na talaga. Tapos tatawa tayong dalawa. Ikalawa, nung matapos yung thesis defense/presentation ko. Hindi na kita pinapunta roon. Nakakahiya naman kasi. Nanliliit ako kapag kasama kita. Hangang-hanga kasi ako sa pag-iisip at pagsusulat mo. Ikatlo, ito. Puwede ko nang isampal sa mga tao sa bahay yung thesis ko. Kaya sinadya kong pakapalin.
“Tara, yosi muna tayo,” huling alok ng adviser ko sa nikotina, for now.
“Wala na ’kong yosi, Sir eh.”
“May yosi ako. May lighter ka ba?”
“Meron, Sir.” Hahaha. Tang ina, tingin ko umaasa lang ako sa araw na ito para sa mga magmamagandang-loob sa akin o masasalubong ko sa daan na kakilala.
“O tara.”
Nagtungo kami ni Sir Scheds sa isang parang balkonahe sa building ng FC kung saan maraming puwedeng magyosi. Doon din tayo nagyoyosi noong mga panahong sa FC pa ako nagsusulat ng thesis.
“Ano nang plano mo?”
“Hindi ko talaga alam, Sir. Haha. I have no idea how to adult. Ni wala akong alam kung paano gumawa ng resumé.”
Inexplain kaagad ni Sir Scheds kung paano gumawa ng resumé sa pinakasimpleng paraan. Alam ko naman yung mga bagay na yun. Marami-rami na rin akong nakitang resumé. Kaya ko lang siguro sinasabing hindi ako marunong sa maraming bagay e natatakot lang akong tumapak sa panibagong baitang.
Matapos no’n ay tinanong ko si Sir kung anong puwede kong trabaho o kung saan. Sumagot naman siya na mayroong isang offer sa UP Pampanga. Once a week lang daw, at sagot ng school yung expense sa biyahe. Tinanong ko kung sinong puwedeng kausapin ukol doon at sinabi naman niyang kakausapin niya sa e-mail yung nag-aalok. Nagpasalamat ako’t itinapon ang upos ng yosi matapos ang huling hithit.
“Papicture ka muna kasama yung thesis mo,” alok ni Sir habang papasok kami ng building.
“Ah. Haha. Sige, Sir,” aking pagpayag.
Matapos kaming kuhanan ni Ate Susan nang tatlong beses sa cellphone ni Sir Scheds ay nagpaalam na ako sa department. “Thank you, Sir.”
“Sige.”
Wala pa rin ako sa mood gumastos kaya naman pinili kong huwag sumakay ng Ikot kahit medyo pagod ako at walang gana sa mundo. Maya-maya’y habang naglalakad, pumasok sa isipan kong ito siguro ang huli, for now, na tatahakin ko ang Freshie Walk. Medyo boring nga lang yung kalungkutan ko kasi hindi ko dala yung iPod ko.
Makarating lang din sa wakas sa 108, okay na lahat ng pagod. Wala pa pala si Jose. Umakyat na agad ako sa kuwarto matapos makapagyosing muli (bumili muna ako ng isang stick sa tindahan at isang bote ng Cobra). Ibinaba ko na ang aking bag. Nakahinga nang maluwag sa UP sa huling pagkakataon. “Putang ina mo, UP. Natapos din ako sa ’yo.”
Inilapag ko ang aking bag at inilabas muli ang aking laptop. Binuksan, isinaksak, sinaksakan ng mouse, pinuwestuhan ng mousepad. Namili pa akong panumandali kung maglalaro muna ako o manonood ng pelikula. Bigla kong naalala na hindi pa siguro bayad yung boarding house sa internet para sa buwan ng Disyembre. Bigla ko itong naalala kasi napansin kong hindi nagloload yung nirerefresh kong page sa browser. Bad trip. Medyo lang. Masakit pa naman kasi yung ulo ko. Baka hindi ako makapaglaro nang maayos. Binuksan ko na lamang yung Films folder at pumili ng pelikula.
Play.
Humiga na ako sa kama habang ibinababa sa wastong anggulo yung lid ng laptop. Okay naman pala ’tong Goosebumps. Nakakatawa. Hindi ko balak bigyan ng review o summary yung film. Ilang pahina na akong nagsusulat pero hindi pa rin kita nakikita. Nasasabik na ako sa bahaging iyon pero gusto ko ring maging maayos yung pag-alala ko. Tsaka, hahaha, hindi ko na rin maalala masyado yung pelikula. Natatakot naman akong magmadali kasi baka wala ka nang panahong huminga. At may makaligtaan akong mahalagang detalye tulad ng mga usapan natin, na malayung-malayo sa kapasidad mong umalala.
Naaalala kong intense na yung mga nangyayaring eksena nang biglang tumunog yung phone ko. May tumatawag sa akin, sa ganitong oras. Madilim na kaya! Baka si Jose? Inabot ko na yung phone ko matapos ipause yung video. “Si Jose nga,” sabay pindot sa loudspeaker.
“Hello?”
“Bakit?”
“Sa’n ka?”
“Andito ako sa second floor. Sa’n ka ba?”
“Malapit na ’ko sa street. Yosi?”
Kakayosi ko lang pero, “Sige.” Nauna na akong nagbaba. Napakiramdaman ko yatang wala na kami masyadong pag-uusapan. Tsaka natapos na yung paanyaya. Puwede naman na sigurong mag-usap pa pagbaba ko.
Bumili akong muli ng isang stick. Sinindihan sa zen garden. Naghintay. Lumabas ako ng gate. Baka sakaling mamataan ko si Jose at maibsang muli yung pagkaatat kong wala namang galit. Maya-maya, nakita ko na siya sa malayo, naglalakad.
Pagpasok niya sa zen e inilapag niya na yung kaha niya sa malaking itim na mesa/amplifier.
Hugot. Sindi. Hithit. Buga.
“Pahingi ako.” Ubos na kasi yung yosing binili ko. “Meron ka pa? Marami?”
“Go lang.”
“Inom ba tayo, Se?”
“Parang ayaw ko e. Pero kung gusto mo, okay lang din naman.”
“Inom tayo,” anyaya kong muli.
“Go lang.”
“Ito ang tunay na tuldok. Haha.”
Ilang linggo na ring nagmamaktol si Jose kung bakit ako aalis at mang-iiwan. Maraming beses ko na ring sinasagot na matagal ko nang gustong pakyuhin yung UP, pababa. Gusto ko na talagang umalis. Pagod na akong mag-aral at magsulat para sa grades. Gusto ko lang mag-aral at magsulat para sa sarili ko. Pansariling pressure at hindi yung wala na akong pakialam na accomplishments kapagka natapos ko nang gawin.
“Anong oras kayo aalis bukas?”
“Mga alas sais na nang umaga. Sa UP gate sa may Sentral kami magkikita. Maliwanag naman na yun ‘di ba? Hindi na ako magpapahatid sa ’yo.”
“Ahh.”
“Nagpadala kasi ng laptop si Danielle. Tapos ang daming lamang pera ng wallet ko,” pag-aalala ko sa bukid na babagtasin ko kinabukasan.
“Excited ka na ba?”
“Isa-dalawang linggo na kaming excited. Haha.”
“Nice, nice. Anong mga pupuntahan niyo? Sa’n kayo matutulog?”
“Hindi ko alam. Si Danielle bahala sa lahat.”
“Ah, oo nga pala ‘no.”
“May gusto ka bang pasalubong?” pilit kong sinambit.
“Kahit lengua lang ako,” na nagpaluwag sa aking paghinga. “Tsaka pipe na rin, pati luntian.”
“Puta, haha. Sige titingnan ko.”
“Alam naman ni Dane yung mga galawan dun e.”
“Siguro,” sagot ko. “Inom tayo.”
“Parang ayaw talaga ng katawan ko eh. Dalawang linggo nang may gin yung tiyan ko,” paalala ni Jose sa akin. Oo nga naman. Panay naman kasi celebration the past few weeks kasi patapos na ang sem. “Pero kung gusto mo nga, inom tayo.”
“Sige, sige. Maya-maya, bibili na ako.”
Nagyosi pa kaming muli at dumating si JC. Nakipag-usap tungkol sa kasal, pelikula, at iba pa. Sumapit na ang butod ng dilim. Mangyaring pumasok si JC sa loob ng bahay. Ako nama’y nagtungo na sa kuwarto para kumuha ng perang pambili ng kasalanan. Pagbaba’y rumekta na sa tindahan.
“Pabili,” tukatok ko sa tindahan ni Tiya. “May gin pa po kayo?”
“Ay! Nakupo!”
“Patapos na ang sem!”
“Patapos na ba?!”
“Opo. Graduate na rin po ako. (Hehe.)”
“Kunggrats!” sabay abot ng gin. “Ano pa sa ’yo?”
“Tsaka isa pong iced tea.”
“Anong iced tea?”
“Kahit ano po.”
“Itong dalandan?”
“(Iced tea ba yu--) Iced tea po ba--. Sige po, ‘yan na lang.”
Abot. Bayad. Sukli. Babayu.
Ipinatong ko na sa mesa/amplifier ang mga pinamili matapos itabi yung putang inang vase na matagal ko nang gustong basagin. Pampasikip lang amputa. Minsan, nababasa pa yung mga gamit ko sa mesang yun kasi hindi naman pansin agad na diniligan pala ni Mang Jun yung halamang nakatanim sa punyetang vase na yun.
Miss ko na yung inuwing ash tray ni Apom. Matagal na yatang binasag/ninakaw.
Maya-maya’y lumabas na si Jose, dala ang mga aparato. Nagsimula na akong magtimpla habang naggigitara’t umaawit si Jose ng Orange and Lemons songs. Inalog ko yung mix (gin + tubig + dalerndern) sa loob ng isang kanta. Halung-halo naman na siguro yun.
Natapos na ang kanta. Handa na naman ang lahat. Uminom na ako ng isang shot. Inabutan ko na rin si Jose ng kanyang panguna.
“Yung pipe ah.”
“Sige.” Sunud-sunod na shot na ang dumating. Hindi pa kami nangangalahati ngunit tila may kaunting amats na agad kaming dalawa. Laking pagtataka ko kasi halos dalawang linggo na nga kaming umiinom ng gin, bakit ngayon lang kami tinamaan nang maaga.
“Gutom yata ako. Kanina pa ako hindi kumakain.” Laking pagtataka kong muli dahil alam kong kasama ni Jose si Mitzi kanina at malamang e nakapagdinner na sila. Siguro kasi, matagal kong inalog yung mix. Baka nakalat nang maayos yung alkohol. Hindi kami sanay na may amats, kahit kaunti, kapagka halos 1/3 pa lang yung nababawas sa bote. Hindi ko alam kung mababad trip ako kasi amats lang din naman talaga yung habol namin. “Bibili lang ako Chiz Curls.”
Dumukot ako sa bulsa ng bente pesos na bill mula sa sukli ni Tiya kanina. Gutom naman talaga ako, pero hindi talaga normal yung bilis ng pagsundo ng amats sa’min. Pagbalik ko sa garden, binuksan ko na agad. Sinubukan ko pang isa-isahin yung pagdukot hanggang sa pinakyu ko na rin sa wakas yung sarili ko kasi puno na yung kamay ko ng cheese curls sa bawat sumunod nang bunot.
“Paborito ni Miguel ‘to. Ay. Piattos pala. Si Kuya, Chippy. Dati, Nova.”
“Hindi naman masarap yung Nova.”
“Hindi nga. Ang alam ko sa mga nagda-diet yun e. (Pero ulol. Junk food pa rin yun, ang alam ko.) Pa’no na nga pala sa Wednesday?”
“Mukhang malabo talaga, men.”
“Anong oras ba meet niyo sa Ayala Museum?”
“Alas tres, nang hapon. Parang nakakabitin kasi kapag gabi tayo umalis dito tapos aalis din sa Cavite nang kinabukasan.”
“Oo nga. Sige.” Sayang. Gusto mo pa namang makita na yung bahay namin sa Cavite. Hindi ka na nga nakapunta last year, itong taong isang taon nating inantabayanan, hindi mo pa rin naabutan ang bahay ng boyprend mong Kabitenyo. Hindi bale.
Nagpatuloy sa mga shots. Sinagad na rin ni Jose yung orange playlist niya sa gitara. Napag-usapan din naming isusulat ko ang buhay niya kapagka sumikat na siyang gitarista/musiko sa Pilipinas. Gusto niya yung wika ng 108 yung mananatili. “Kaya lang, baka tayu-tayo lang din yung makagets nun e ‘no?”
“’Di ‘yan. Ako’ng bahala. Kung ako nga na hindi pa ganoong katagal dito pati yung mga kasama ko sa bahay, sina Mig, at Kuya, nagets agad (, pa’no pa kaya yung iba?),” aking pag-usig na ituloy ang proyekto. “Si Guno rin gustong magpasulat tungkol sa buhay niya. Basta kayo ang bahala magkuwento. Ako na sa pagsulat.”
Shots muli. Awitan. Ululan.
Saktong amats lang at naabot ko na rin sa wakas yung peak na sinasabi mo. Hindi ako nabibitin. “Walang mabibitin ah.” (Wala nga.) Sana naman. Wala muna akong pera ngayon manlibre ng Jollibee delivery. Wala rin ako masyado sa mood manlibre para marami nga tayong pera kinabukasan. Pero ang alam ko sa ganitong estado, nasa mood akong kumain.
“Kain tayo,” panapos na paanyaya ko pagkasalin ng huling shot. “Bukas pa naman yata yung Balay. Libre ko na. (Syit.)”
“Libre mo?”
“(Huwag na lang kaya. Nagtanong naman si Jose, ‘di ba?) Oo nga. (Fuck.) Tara? Inumin ko lang ‘to. Last shot,” sabay tayo mula sa upuan. Yung baso lang yung naipasok ko sa loob ng bahay kasi nawawala yung takip ng punyetang bote ng Sprite. Kaso, nasa peak nga pala kami ng amats ni Jose na walang pakialam sa mundo. “Tara.”
“Tara,” sagot ni Jose na nasa labas na ng gate. Lumabas na rin ako at ako rin na lang ang nagsara. 120 pesos lang yung dinala ko. Kasya naman na siguro yun sa dalawang order ng chao fan plus toppings.
Kaso, putang ina.
“Wala na po kaming chao fan. Ubos na.”
“Ubos na raw?”
“Ubos na.”
Fuck.
Umorder na lang kami ni Jose ng tatlong kanin at platitong medyo malaki na punung-puno ng lechon kawali. Solb naman. Okay na sana. Kaso, putang ina ulit. Biglang pumasok sa kainan sina Guno at Raylyn. Okay lang sana si Guno eh. Kaso kapag andiyan si Raylyn, baka mag-away pa sila. Wala pa namang pinipiling lugar minsan si Raylyn kapag namumulaklak na yung bibig niya. Hindi naman ako galit sa awkward. Pero may ibig sabihin pa rin yung salita kaya siya inimbento.
“Pupuntang Baguio ‘yan bukas! 10K baon niyan,” panimula ni Jose.
“Baguio? 10K? Hayop!”
“May gusto ba kayong pasalubong? (Fuck.)” Hindi ko naman naisip na paaalalahanan ni Jose lahat ng taong masasalubong namin. Ang alam ko talaga, si Jose at Jemar lang ang nakakaalam. Putang ina. Haha. Medyo okay lang naman. Kaibigan ko pa rin naman yung dalawang mokong. May amats din siguro si Jose kaya kung anu-ano na lang yung lumabas sa bibig niya.
Nagpabili ng pine tree, strawberries, at kung anu-ano pa yung dalawa. Hindi ko naman tinanggihan. Ang pinakasinigurado ko lang sa harapan nila, “Sige, titingnan ko.”
“Ay, ‘wag!” pagpigil ni Guno. “Pang-inom na lang natin. O ‘di ba?”
Hindi ko alam kung nahalata ni Raylyn na biro lamang iyon pero, “Ay, wow, kapag may inom—bla-bla-bla-rant-ayoko-nang-pag-usapan-kasi-awkward-crei.” Tahimik na umalis sina Guno at Raylyn mula sa Balay. Nakapagbayad na rin kami ni Jose.
“Ano, hindi na kita ihahatid bukas ah?”
“Oo nga. Maliwanag naman na yun.”
“Yung pipa ah.”
“(Tsaka luntian na rin kamo.) Pati lengua. Sige.”
Umakyat na akong muli sa aking kuwarto. Medyo may amats pa rin ako. Sinubukan kong maglaro hanggang sa antukin. Nang dapuan na ako ng pungay sa mata, humiga na ako. Iniisip ko ulit kung anong mangyayari kinabukasan kasama ka. Kung saan tayo pupunta. Saan tayo matutulog. Saan ako kakain. Saan kita kakainin. Maraming mga tanong. Ano kayang itsura ng UP Baguio. Itsura ng mga kainang gusto mong makita ko. Kung may mall kaya doon. Nakakasabik. Nakakakaba rin nang kaunti. Hindi ko alam kung bakit pero parang first time ulit mangyayari ang lahat. Yung tipo ng kabang masaya. Yung masiglang pagtibok ng puso. Lalo akong nanabik, hanggang sa lalong bumilis yung pagtibok ng puso ko. Hanggang sa napagtanto kong hindi ako makakatulog sa ganitong pakiramdam.
Binuksan kong muli yung laptop ko. Tumapos ng isang round ng laro. Hindi pa rin ako inaantok. Bumaba ako para magyosi, panulak sa pagkagising ng diwa ko. Nagasolinahan din siguro ng matagal-tagal nating ‘di pagkikita. Hindi lang pala ako sa Baguio sabik na sabik. Pagbalik sa kuwarto, naglaro akong muli ng isang round. Hindi pa rin ako inantok.
Baba.
Yosi.
Kuwartong muli.
Tinamad na ako sa rotation. Puro talo lang din yung laro ko kahit inaayos ko naman. Bobo lang kasi yung mga kakampi ko, mga putang inang bots, madalas. Ang hirap magbuhat ng team, lalo na kapag ikaw/dalawa lang kayong marunong. Isinara ko na lang yung laro. Bumaba. Sindi. Hithit. Buga. Chineck ko yung relo ko. Alas tres na pala nang madaling-araw. Pagkaubos ko ng stick ay bumalik na ako sa kama ko. Binuksan ang Films folder. Pumiling muli ng pelikula.
Play.
25 February 2017
Keeo
Nagkita
kami sa may Sarah's dati. Walang may dalang pera. Wala ring may kasiguraduhan
kung bakit pero parang totoo ang siyang nais. Walang gustong kumibo talaga
kumbakit, basta ang siya, ipinaaako niya na lang muna sa akin.
Malamang
sa inodoro, walang bumili ng beer. Pero tingin ko, tingin namin, okay lang.
Tingin ko, tingin namin, hindi na namin kailangan niyon. Gangster na kung
barikada, kapuwa na lamang kaming nagsindi ng paubos na ring yosi.
Usok
na lamang ang namagitan sa amin. Gustuhin ko mang gustuhin niya, natatakot pa
rin akong pagtawanang muli ng buwan.
May
iniabot na lamang siya sa akin. At alam ko ring naaalala niya ako, at maaalala
ko rin siya. Nakakatuwa ang hiyaw ng lapis at kulay. Minsan lang ulit akong
nakaramdam ng ganito.
Umalis
na kami sa Sarah's matapos ang bullshitan, tungo sa panibagong bullshitan.
Naghanap kami ng mauupuan, at tila naipaghahalo ko na naman ang lahat ng dapat
na hindi maalala.
Siya lamang
ang gusto kong maalala.
Ang
kanyang boses ng pag-aya noong nagbiruan kami, sa likot ng aming mga kamay.
Siya ring boses na tumulang lalong umanyaya sa akin. Ang kanyang ngiting ang
sarap bigyang-kahulugan, o mayroon lang talaga akong pilit na iniilagan, at
inaalagaan. Ang kanyang paghingi sa aking hindi ko kinayang talikuran.
Siya'y
nagpaalam. Umalis na ako. Hindi naman masakit, binalot lamang kami ng mga
tanong na siyang sinagot din, sa isang gabi ng awitan at hintayan, makalipas
ang ilang buwan.
Ilang
buwan din ang lumipas. Hindi na samantala ang bawat hapon. Paulit-ulit ko na
lamang binasa ang kaisa-isa niyang mensahe sa aking cellphone,
"Oo."
"Oo."
10 February 2017
Candy
Kung
gusto mo akong hanapin,
Kung gusto mo pa akong makita,
Huwag kang magsisimula sa mga alaala,
sa ating mga alaala
Huwag kang magsisimula sa mga bakas
na sadyang iniwan na natin
Lalong huwag kang babalik sa mga bagay
na makapagpapaalala lamang sa iyo
ng mga espasyong nalikha
at nawala
Huwag kang daraan sa mga semento
at kalsadang pinaghintayan natin
Huwag kang hihithit ng usok, ni pipitik ng abo
mula sa mga durong tayo ang nag-umpisa
Huwag kang maghahalo ng mga alak
na sumabay sa pag-ibig na nagpahilo sa atin
Huwag kang maghahanap sa mga bituing
tiningala natin gabi-gabi,
Sa mga damuhang ating inupuan,
Sa mga palabas na gusto mong mapanood,
Sa mga palabas na gusto mong gawin,
Sa mga palabas na gusto mong gawin natin,
Sa mga lupon ng musikang tayo lamang ang may unawa,
Sa musikang tayo lamang ang nakakikilala,
At sa mangilan pang pagkakataong-tagpo ng isip,
Sa mga oras at hibla, na hindi mo naman kinayang gampanan,
Kasabay ng bawat balkonahe, bintana, bungwitan, at bukasan
nang makapagsinding muli ng bago
Kung gusto mo akong makilala pa
makilalang muli, mahanap,
Doon mo lamang ako makikita
Sa pagitan ng boses na hindi nagtigil magpaalala sa iyo
na hindi ka mapapantayan kailanman ng umaga,
na ikaw lamang ang siyang makapagpapasunod
sa bawat pintig na ikaw lamang din ang gumigising,
Sa pagitan ng bawat tansan, at upos
Sa pagitan ng mga titik na pinaglubilo, tanging tungo sa iyo,
Sa pagitan ng bawat paghihintay ng panibagong koro, o berso,
Sa pagitan ng bawat ingay,
Sa pagitan ng bawat mulat, at himbing,
Sa pagitan ng bawat umaga, at hapon,
Bawat araw, at buwan, bawat oras, minuto, at segundo,
Sa pagitan ng bawat katahimikan,
Sa pagitan ng bawat kape, at timpla
Sa pagitan ng lungkot, at ligaya,
Sa pagitan ng paghihintay, at pagtitimpi,
Sa pagitan ng mga yakap, at ngiti
Sa pagitan ng mga pangako, at halik
na makapagpapaalala sa iyo, at sa akin
na mayroon na tayong pagitan
Kung gusto mo pa akong makita,
Huwag kang magsisimula sa mga alaala,
sa ating mga alaala
Huwag kang magsisimula sa mga bakas
na sadyang iniwan na natin
Lalong huwag kang babalik sa mga bagay
na makapagpapaalala lamang sa iyo
ng mga espasyong nalikha
at nawala
Huwag kang daraan sa mga semento
at kalsadang pinaghintayan natin
Huwag kang hihithit ng usok, ni pipitik ng abo
mula sa mga durong tayo ang nag-umpisa
Huwag kang maghahalo ng mga alak
na sumabay sa pag-ibig na nagpahilo sa atin
Huwag kang maghahanap sa mga bituing
tiningala natin gabi-gabi,
Sa mga damuhang ating inupuan,
Sa mga palabas na gusto mong mapanood,
Sa mga palabas na gusto mong gawin,
Sa mga palabas na gusto mong gawin natin,
Sa mga lupon ng musikang tayo lamang ang may unawa,
Sa musikang tayo lamang ang nakakikilala,
At sa mangilan pang pagkakataong-tagpo ng isip,
Sa mga oras at hibla, na hindi mo naman kinayang gampanan,
Kasabay ng bawat balkonahe, bintana, bungwitan, at bukasan
nang makapagsinding muli ng bago
Kung gusto mo akong makilala pa
makilalang muli, mahanap,
Doon mo lamang ako makikita
Sa pagitan ng boses na hindi nagtigil magpaalala sa iyo
na hindi ka mapapantayan kailanman ng umaga,
na ikaw lamang ang siyang makapagpapasunod
sa bawat pintig na ikaw lamang din ang gumigising,
Sa pagitan ng bawat tansan, at upos
Sa pagitan ng mga titik na pinaglubilo, tanging tungo sa iyo,
Sa pagitan ng bawat paghihintay ng panibagong koro, o berso,
Sa pagitan ng bawat ingay,
Sa pagitan ng bawat mulat, at himbing,
Sa pagitan ng bawat umaga, at hapon,
Bawat araw, at buwan, bawat oras, minuto, at segundo,
Sa pagitan ng bawat katahimikan,
Sa pagitan ng bawat kape, at timpla
Sa pagitan ng lungkot, at ligaya,
Sa pagitan ng paghihintay, at pagtitimpi,
Sa pagitan ng mga yakap, at ngiti
Sa pagitan ng mga pangako, at halik
na makapagpapaalala sa iyo, at sa akin
na mayroon na tayong pagitan
18 January 2017
Come, Me
Manggagaling ako noon, palagi,
O minsa'y kadalasan
Mula sa panganib na araw-araw ko ring inibig
Araw-araw nating inibig
Araw-araw tayong naghuhubad
ng kanya-kanyang maskara
Bilang pagtatapos
ng kung anumang hingiin nila sa atin
Atin lang ang mga umagang iyon
Atin lang din ang kulimlim
Atin ang maghapong inipon lang natin
hanggang sa muling pag-uyap
Araw-araw mo akong hiningi
Hindi pagbibigyan ang kabulagang
Pilit na binabantayan ng 'di makilalang hambangan
Magbabalik ako sa iyo, sa mga ihip na paipo
Kakagat nang maputi ang hiyaw ng mga ulap
Sisinagan ako ng mapurol na daan
hanggang sa muling pagbagsak ng mga dahon
Nanggaling sila sa iyo
Ikaw na natanging alaala
Mula sa panganib na tayo lamang ang nagtapos
O minsa'y kadalasan
Mula sa panganib na araw-araw ko ring inibig
Araw-araw nating inibig
Araw-araw tayong naghuhubad
ng kanya-kanyang maskara
Bilang pagtatapos
ng kung anumang hingiin nila sa atin
Atin lang ang mga umagang iyon
Atin lang din ang kulimlim
Atin ang maghapong inipon lang natin
hanggang sa muling pag-uyap
Araw-araw mo akong hiningi
Hindi pagbibigyan ang kabulagang
Pilit na binabantayan ng 'di makilalang hambangan
Magbabalik ako sa iyo, sa mga ihip na paipo
Kakagat nang maputi ang hiyaw ng mga ulap
Sisinagan ako ng mapurol na daan
hanggang sa muling pagbagsak ng mga dahon
Nanggaling sila sa iyo
Ikaw na natanging alaala
Mula sa panganib na tayo lamang ang nagtapos
08 January 2017
Kapag Nakita Mo na Siya - Maimai Cantillano
Kapag Nakita Mo na Siya
ni Maimai Cantillano
Kapag nakita mo na siya, huwag kang magtaka kung ‘di ka agad niya makilala. Kung ano yung naramdaman mong kilig, baka yun naman ang naramdaman niyang inis. Kung paano mo siya titigan, baka ganun ka lang din niya lagpasan, balewalain, at hindi pansinin. Kung gaano kabilis yung tibok ng puso mo nung nakita mo siya, baka ganun din kabilis ang pag-alis niya. At sigurado ‘ko, itataboy ka niya palayo.
At kapag nangyari ‘yon, ‘wag mo sanang isiping wala nang pag-asa. Siguro, sanay na lang din talaga siyang mag-isa. At sa hinaba-haba ng panahon ng pag-iisa niya, iniisip niyang hindi niya na kailangan ng iba, ng isang katulad mo na maaaring magdala sa kanya sa ibang mundo. Marahil ganyan ang turo sa kanya ng buhay at pag-ibig – ang damhin ang lahat ng sakit, ang tanggapin ang anumang ibato ng buhay, ang palayain ang lahat ng emosyon hanggang sa wala na siya muling maramdaman pa.
Kaya’t kapag nakita mo na siya, hindi na siya naniniwala sa paghiling sa mga bulalakaw. Hindi na siya namamangha sa mahika ng buwan at mga bituin, o sa kung anumang puwersa ng uniberso na maaaring magtulak sa kanya patungo sa’yo. Hindi na siya naniniwala sa anumang salita na nilikha ng pag-ibig. Hindi na siya naniniwala sa pag-ibig.
Kapag nakita mo na siya, baka ang tanging papel na lamang ng puso niya ay ang panatilihin siyang buhay. Baka tumitibok na lamang ito upang padaluyin ang dugo sa katawan niya, dahil kapag nakita mo na siya, hindi niya na alam ang pakiramdam ng magmahal at ng mahalin, ng arugain, at yakapin.
Ngunit, huwag kang mag-alala dahil mukha lang naman ng pag-ibig ang nakalimutan niya. At ipaalala mo ito sa kanya. Huwag kang magsasawang ipaalala sa kanya kung gaano siya kaganda. Huwag kang titigil sabihin sa kanyang mahal mo siya kahit na sa bawat pagbanggit mo ng mga salitang, “Mahal kita,” ay pait at sakit ang naaalala niya. Huwag kang titigil na sabihin ito sa kanya hanggang sa maalala niya na sa likod ng bawat pait ay may tamis. Sa likod ng bawat sakit, ay may ligayang dulot ang mga salitang, “Mahal kita."
At kung saktan ka man ng mga salita niya, gantihan mo ito ng yakap. Kung magpumiglas siya, hatakin mo siya pabalik at yakapin ulit. Kung paulit-ulit siyang umalis, paulit-ulit mo rin siyang habulin. Kung paulit-ulit siyang bumitaw, paulit-ulit mo rin siyang hawakan.
Pakiusap, huwag na huwag mo siyang bibitawan. Huwag na huwag mo siyang pakakawalan. Ipaalala mo sa kanya na minsan rin siyang naniwala sa paghiling sa mga bulalakaw, na minsan rin siyang namangha sa mahika ng buwan at mga bituin, na minsan rin siyang naniwala sa mga salitang nilikha ng pag-ibig, na minsan rin siyang naniwala sa pag-ibig.
Ipakita mo sa kanya ang bagong mukha ng pag-ibig. Pakiusap, huwag na huwag mo siyang susukuan hanggang sa maisip niya na ang pag-iisa ay mayroon ding hangganan.
03 January 2017
Merlyelp
Sumilip ang bago
Hindi naman na alintana
Kung anuman yung pilit mahuli
Kay sarap nang magkibit
ng balikat
Pamaalam, sa mga luma
Sa mga ewan, sa mga mali
Sa mga hindi ninais
Masimulan
Paalam, sa lahat ng bago
At lahat ng paborito ng iba
Tamang maging tama na
Katatapos lang ng usok
Lumubay na sa 'di taal na init
Magsisindi na ng panibago
Hihigop nang muli
Ngunit ng sariling nais
ng kamusta
ng paalam na talaga
Hindi naman na alintana
Kung anuman yung pilit mahuli
Kay sarap nang magkibit
ng balikat
Pamaalam, sa mga luma
Sa mga ewan, sa mga mali
Sa mga hindi ninais
Masimulan
Paalam, sa lahat ng bago
At lahat ng paborito ng iba
Tamang maging tama na
Katatapos lang ng usok
Lumubay na sa 'di taal na init
Magsisindi na ng panibago
Hihigop nang muli
Ngunit ng sariling nais
ng kamusta
ng paalam na talaga
Subscribe to:
Posts (Atom)