Lull

Mayroong malamig na boses na kumausap sa akin. Hindi pamilyar ang naging unang bagsak sa aking mga tainga ngunit hindi rin naman ako nabahiran ng takot ni ng kaba. May lumanay at nipis sa kaniyang pagsasalita at hindi ko naisip man lang na guluhin ang kaniyang pagkausap sa akin.

Matapos niya akong kumustahin, kinumusta niya rin ang aking kasama. Wala ni isa sa amin ang kaniyang pinangalanan at tila ito rin ang unang pagkakataon na kausapin niya ako. May bakas ng ngiti sa kaniyang bawat hayag na umaabot sa akin at wala ring pagmamadaling matapos kung ano mang tagubilin ang gusto niyang iwan sa akin kung sakali.

Hindi niya ako kailan man tinanong kung saan kami papunta ng aking kasama. Binanggit niyang nasa palugit pa ako ng panahon at hindi ko kailangang magmadali. Ipinaalala niya ring mayroong naghihintay sa akin sa alin mang dulo na aking mapili at hindi ko kailan man pang mangamba. Mahalaga raw na hindi ako iwan ng aking kasama at mahalaga rin daw ako para sa kaniya. Sa mga susunod pang landasin ay walang pagsusulit pero hindi niya sinasabing kalimutan na namin ang pag-iingat.