Nakailang hakbang lamang ulit ako't narinig ko siyang tumahol nang isang beses. Pagkalingon ko muli'y naabutan ko siyang tumatakbo papalapit sa akin. Hindi ko na namalayang nababasa na pala ng luha ang aking mga mata. Nang mahimas kong muli ang kaniyang bumbunan at baba, naririnig ko na lamang ang sarili kong nagpapasalamat sa kaniya.
Napaluhod na ang isa kong tuhod hanggang sa yakapin ko siya nang mahigpit. Dinig na dinig ko ang kaniyang paghingal. Hindi siya nagpupumiglas at tuwang-tuwa pa rin ang kaniyang buntot. Dinilaan niya ang aking pisngi saka ako natawa at huminga nang malalim. Inaya ko na siyang maglakad muli. Nakasunod lamang siya parati, malapit na agad, at malapit din, sa akin.