100 Cigarettes - I

Yumi

Pasintakal

Isinulat ang akdang ito hindi para mag-ambag

sa makulay na koleksyon ng panitikan ng Pilipinas.

Hindi para magpakita ng husay sa pagsulat,

na wala namang mababakas mula sa kabuuan,

ngunit para magpaalala lamang. Diary ng tanga, siguro.

Nilikha ni Mart ang mapagkunwari

at bobong pagsasalaysay na ito

para lamang kung sakaling gusto niyang

makaalalang muli e magbabalik na lamang siya

sa sarili niyang tono ng paggunita. Baka sakali lang

may makaligtaan pa rin pero wala pa rin naman

siyang pakialam sa gusto ng ibang tao.

Hindi nagsusulat nang dahil lamang sa danas.
Ang mismong pagsulat ay siya ring danas.

I

Lakas makaintro. Overflow. Kadalasan, kapag foreign, madaliang weird ang tingin. Madumi, pangit, masama. Malayo, hindi atin, odd, strange, at iba pang mga salita sa thesaurus. Iba rin talaga kapag maalam sa wika, minsan, nakakadulas magsalita. Mas masarap mag-isip at makiisip.

Mayroong dalawang uri ng pamamaalam sa Japan. Hindi ko alam kung meron sa iba. Hindi rin ako sigurado kung meron sa Tagalog. Ang una, yung, “Ja ne.” Puwede ring, “Mata ne,” “Ja,” “Mata,” at “Ja, mata ne.” Ginagamit ang mga ito sa kausap kapag namamaalam ngunit may malamang na pagkakataong magkikita pa kayong muli. Mapapansing sa tuwing nanonood ng animé, kapag naririnig, ang mababasang translation sa ibaba e, “See you,” o “Later.” Parang ganun na nga.

Hindi ako Hapon, okay. Ang ikalawa naman ay yung binibigkas na, “Sayounara.” Ito naman yung ginagamit na pamamaalam kapag hindi ganoong kaagaran ang muling pagkikita. Maaaring sabihing pamamaalam kapag pupunta sa abroad ang kausap, o nakipagbreak sa karelasyon. Puwede ring gamitin kapag pipila sa Enchanted Kingdom habang naghihintay para sa isang ride.

“Sana hindi mahaba yung pila sa bus papuntang Baguio,” banggit ko sa aking sarili. Wala naman kasi akong ideya kung anong mangyayari sa umpisa. Ang alam ko lang, ikaw ang bahala sa akin. Halos dalawang linggo ko na sigurong iniisip kung anong mga gagawin natin, although hindi ko talaga alam kung ano yung mga iyon kasi nga, wala akong ideya.

Hindi ko rin alam kung nasaan na si Wame. Kanina ko pa siya hinihintay rito sa Vargas Museum. Halos makatapos na ako ng dalawang pelikula. Mag-aalas tres na rin. Ang alam ko, alas dos yung napag-usapan namin. Pero hindi naman ako naaatat. Marami pa namang baterya yung laptop ko. Sana man lang magtext kapag malapit na siya.

“San ka na?” Nagpadala na ako ng text. Baka sakaling maibsan yung tanong ko.

“Sandigan na,” reply naman ni Wame. Mabuti. At least may ideya na ako sa bagay na iyon. Pinilit ko na lang tapusin yung kasalukuyang pelikulang pinapanood ko kahit antok na antok na ako. Hindi na ako bumili masyado ng kape at yosi para may dagdag na pera kapag gumagala na tayo sa Baguio. Kahit siguro pangjeep man lang o taxi.

Maya-maya, namataan ko na sa malapit si Wame, naglalakad. Hindi man lang nagtext para asahan kong kaunting oras na lamang akong maghihintay. Wala lang. Nasurpresa lang naman ako. Hindi naman bad trip.

“Naks!” bati niya sa akin. Nakita niya kasi yung magkakapatong na apat na hardbound na kopya ng thesis ko. Napangiti ako sabay kinilig nang malumanay, pero hindi halata. Sana.

“May yosi ka?” tanong ko sa kanya.

“Meron.” Yes!!! Sigaw ko sa aking sarili. Kaninang umaga pa ako nangangatal sa yosi pero tatlong araw na akong nangangatal sa ’yo. Isinara ko na yung laptop ko at nagsindi matapos makahingi sa katiting na yosi count ni Wame.

“Pupunta raw kayong Baguio?” tanong naman ni Wame sa’kin habang inaabot yung limang kopya ng Sansaglit.

“Oo, bukas. Mga alas sais nang umaga kami aalis. Ba’t nasa Baguio ngayon si Janine?”

“Dun nagtatrabaho yun.”

“Ah.” Hithit. Buga.

“Teka, pinapapirmahan pala ni Janine yung isa,” sabay buklat sa front page ng isang kopya. “Bale kumuha ka na lang muna ng limang piraso dun sa pitong kopya na inorder ni Joker.”

“Bakit?” usisa ko.

“Sampung kopya kasi yung hinihingi ni Janine. Bale papalitan ko na lang sa Friday yung lima para kay Joker.”

“Ah, baka kasi hindi ako pumunta ng Christmas party namin sa TOM. Aattend kasi si Joker dun eh. Pero sige, baka ipaabot ko na lang. Text mo na lang din sa’kin yung number ni Janine.”

“Sige.”

Nag-usap pa kaming kaunti tungkol sa huling inupload na battle ni Tipsy D. Sinabi ko sa kanyang hindi pa rin ako nakakapili kung sino bang mananalo sa Tipsy D vs BLKD. Siguro kapag hindi nagchoke si BLKD, tataas yung chance na manalo siya against Tipsy D. Pero hindi pa rin ako sigurado talaga kasi pareho silang magaling at parehong may bagong inihahain bawat battle. Kahit na medyo predictable na magiging magaling sila pareho sa stage, may inaasahan pa ring bago ang crowd mula sa kanila.

Hithit. Buga.

“O pa’no, mauna na ako.”

“Sa’n ka na?” usisa kong muli kahit wala na ako masyadong pakialam na isapuso yung isasagot ni Wame.

“Sa Magdangal.”

“Sige. Hinihintay ko pa kasi yung text ni Sir Scheds. Papapirmahan ko na ‘tong thesis ko.”

“Nakita ko si Sir.”

“Ah, nandiyan na ba?”

“Oo, kakarating lang.”

Buti naman pala nalate si Wame. Baka sakaling nalimutan ni Sir na itext ako na nakarating na pala siya ng UP.

“Salamat. Punta na ’ko sa department.”

“Sige.”

Hithit. Buga. Hagis. “Sige.”

“Sa ’yo na ‘yan,” sabay turo sa isang natirang stick ng kaha.

“Yes! Salamat.”

Ipinasok ko na yung laptop ko sa bag. “Puta,” bubuhatin ko na naman yung apat na makapal na punyetang pinaghirapan ko naman. Okay lang. Medyo malapit lang naman yung building ng department. Sinindihan ko na agad yung huling yosi kasi hindi pa naibsan sa isang stick yung ngatal kong lampas tatlong oras kong ininda.

Matapos ubusin ang yosi, malamang sa malamang ay naglakad na ako tungo sa department. Tatlong palapag lang naman yung inakyat ko habang buhat yung mga punyeta. Pero sulit na rin kasi nakita ko na si Sir Scheds sa loob.

“Hi, Sir. Magpapapirma po ng thesis.”

“Naks! Tingnan mo Ate Su, advisee ko yung naunang nagpasa ng hardbound copies.” Edi kinilig na naman ako nang kaunti.

“Sir, andiyan pa po ba si Ma’am Abiera? Mag-uuwi po kasi ako ng sarili kong kopya sa Kabite.”

“Iwan mo muna. Bakit, ayaw mo na bang bumalik sa UP? Haha. Sawang-sawa na?” singit ni Ma’am April.

“Hahaha. Ayoko na po rito. (No offense. Mahal ko ang UP. Pero nakakapagod na.)”

“Umuwi na kasi si Ma’am Aura eh,” sagot ni Sir. “Puwede mo namang papirmahan kay Ma’am April pero may ‘for’.”

“Nagawa na ba yun dati, Ate Su?” paninigurado ni Ma’am April.

“Hindi ko sigurado eh. Pero mukhang puwede naman.”

“Puwede naman yun,” gatong na pagaang-loob ni Sir Scheds. “Uwing-uwi ka na ba?”

“Oo, Sir eh. Wala muna akong planong bumalik.”

“Sige na papirmahan mo na kay Ma’am April. Puwede naman yun.”

“Akin na,” alok ni Ma’am sa akin. Inabot ko na ang isang kopya. Yung kopya na iuuwi ko sa Kabite.

“Kahit yung tatlong natira na lang po yung papirmahan niyo kay Ma’am Abiera,” pakiusap ko sa kanila. “Thank you po.” Natapos din ang pagpapapirma. Tatlong beses na akong nakakahinga nang maluwag this sem. Yung una, nung matapos kong itype yung huling salita ng unang draft ng thesis ko. Wala na talaga akong pakialam sa revisions noon. Sabi mo nga, kung anong nilagay ko run e iyon na talaga. Tapos tatawa tayong dalawa. Ikalawa, nung matapos yung thesis defense/presentation ko. Hindi na kita pinapunta roon. Nakakahiya naman kasi. Nanliliit ako kapag kasama kita. Hangang-hanga kasi ako sa pag-iisip at pagsusulat mo. Ikatlo, ito. Puwede ko nang isampal sa mga tao sa bahay yung thesis ko. Kaya sinadya kong pakapalin.

“Tara, yosi muna tayo,” huling alok ng adviser ko sa nikotina, for now.

“Wala na ’kong yosi, Sir eh.”

“May yosi ako. May lighter ka ba?”

“Meron, Sir.” Hahaha. Tang ina, tingin ko umaasa lang ako sa araw na ito para sa mga magmamagandang-loob sa akin o masasalubong ko sa daan na kakilala.

“O tara.”

Nagtungo kami ni Sir Scheds sa isang parang balkonahe sa building ng FC kung saan maraming puwedeng magyosi. Doon din tayo nagyoyosi noong mga panahong sa FC pa ako nagsusulat ng thesis.

“Ano nang plano mo?”

“Hindi ko talaga alam, Sir. Haha. I have no idea how to adult. Ni wala akong alam kung paano gumawa ng resumé.”

Inexplain kaagad ni Sir Scheds kung paano gumawa ng resumé sa pinakasimpleng paraan. Alam ko naman yung mga bagay na yun. Marami-rami na rin akong nakitang resumé. Kaya ko lang siguro sinasabing hindi ako marunong sa maraming bagay e natatakot lang akong tumapak sa panibagong baitang.

Matapos no’n ay tinanong ko si Sir kung anong puwede kong trabaho o kung saan. Sumagot naman siya na mayroong isang offer sa UP Pampanga. Once a week lang daw, at sagot ng school yung expense sa biyahe. Tinanong ko kung sinong puwedeng kausapin ukol doon at sinabi naman niyang kakausapin niya sa e-mail yung nag-aalok. Nagpasalamat ako’t itinapon ang upos ng yosi matapos ang huling hithit.

“Papicture ka muna kasama yung thesis mo,” alok ni Sir habang papasok kami ng building.

“Ah. Haha. Sige, Sir,” aking pagpayag.

Matapos kaming kuhanan ni Ate Susan nang tatlong beses sa cellphone ni Sir Scheds ay nagpaalam na ako sa department. “Thank you, Sir.”

“Sige.”

Wala pa rin ako sa mood gumastos kaya naman pinili kong huwag sumakay ng Ikot kahit medyo pagod ako at walang gana sa mundo. Maya-maya’y habang naglalakad, pumasok sa isipan kong ito siguro ang huli, for now, na tatahakin ko ang Freshie Walk. Medyo boring nga lang yung kalungkutan ko kasi hindi ko dala yung iPod ko.

Makarating lang din sa wakas sa 108, okay na lahat ng pagod. Wala pa pala si Jose. Umakyat na agad ako sa kuwarto matapos makapagyosing muli (bumili muna ako ng isang stick sa tindahan at isang bote ng Cobra). Ibinaba ko na ang aking bag. Nakahinga nang maluwag sa UP sa huling pagkakataon. “Putang ina mo, UP. Natapos din ako sa ’yo.”

Inilapag ko ang aking bag at inilabas muli ang aking laptop. Binuksan, isinaksak, sinaksakan ng mouse, pinuwestuhan ng mousepad. Namili pa akong panumandali kung maglalaro muna ako o manonood ng pelikula. Bigla kong naalala na hindi pa siguro bayad yung boarding house sa internet para sa buwan ng Disyembre. Bigla ko itong naalala kasi napansin kong hindi nagloload yung nirerefresh kong page sa browser. Bad trip. Medyo lang. Masakit pa naman kasi yung ulo ko. Baka hindi ako makapaglaro nang maayos. Binuksan ko na lamang yung Films folder at pumili ng pelikula.

Play.

Humiga na ako sa kama habang ibinababa sa wastong anggulo yung lid ng laptop. Okay naman pala ’tong Goosebumps. Nakakatawa. Hindi ko balak bigyan ng review o summary yung film. Ilang pahina na akong nagsusulat pero hindi pa rin kita nakikita. Nasasabik na ako sa bahaging iyon pero gusto ko ring maging maayos yung pag-alala ko. Tsaka, hahaha, hindi ko na rin maalala masyado yung pelikula. Natatakot naman akong magmadali kasi baka wala ka nang panahong huminga. At may makaligtaan akong mahalagang detalye tulad ng mga usapan natin, na malayung-malayo sa kapasidad mong umalala.

Naaalala kong intense na yung mga nangyayaring eksena nang biglang tumunog yung phone ko. May tumatawag sa akin, sa ganitong oras. Madilim na kaya! Baka si Jose? Inabot ko na yung phone ko matapos ipause yung video. “Si Jose nga,” sabay pindot sa loudspeaker.

“Hello?”

“Bakit?”

“Sa’n ka?”

“Andito ako sa second floor. Sa’n ka ba?”

“Malapit na ’ko sa street. Yosi?”

Kakayosi ko lang pero, “Sige.” Nauna na akong nagbaba. Napakiramdaman ko yatang wala na kami masyadong pag-uusapan. Tsaka natapos na yung paanyaya. Puwede naman na sigurong mag-usap pa pagbaba ko.

Bumili akong muli ng isang stick. Sinindihan sa zen garden. Naghintay. Lumabas ako ng gate. Baka sakaling mamataan ko si Jose at maibsang muli yung pagkaatat kong wala namang galit. Maya-maya, nakita ko na siya sa malayo, naglalakad.

Pagpasok niya sa zen e inilapag niya na yung kaha niya sa malaking itim na mesa/amplifier.

Hugot. Sindi. Hithit. Buga.

“Pahingi ako.” Ubos na kasi yung yosing binili ko. “Meron ka pa? Marami?”

“Go lang.”

“Inom ba tayo, Se?”


“Parang ayaw ko e. Pero kung gusto mo, okay lang din naman.”

“Inom tayo,” anyaya kong muli.

“Go lang.”

“Ito ang tunay na tuldok. Haha.”

Ilang linggo na ring nagmamaktol si Jose kung bakit ako aalis at mang-iiwan. Maraming beses ko na ring sinasagot na matagal ko nang gustong pakyuhin yung UP, pababa. Gusto ko na talagang umalis. Pagod na akong mag-aral at magsulat para sa grades. Gusto ko lang mag-aral at magsulat para sa sarili ko. Pansariling pressure at hindi yung wala na akong pakialam na accomplishments kapagka natapos ko nang gawin.

“Anong oras kayo aalis bukas?”

“Mga alas sais na nang umaga. Sa UP gate sa may Sentral kami magkikita. Maliwanag naman na yun ‘di ba? Hindi na ako magpapahatid sa ’yo.”

“Ahh.”

“Nagpadala kasi ng laptop si Danielle. Tapos ang daming lamang pera ng wallet ko,” pag-aalala ko sa bukid na babagtasin ko kinabukasan.

“Excited ka na ba?”

“Isa-dalawang linggo na kaming excited. Haha.”

“Nice, nice. Anong mga pupuntahan niyo? Sa’n kayo matutulog?”

“Hindi ko alam. Si Danielle bahala sa lahat.”

“Ah, oo nga pala ‘no.”

“May gusto ka bang pasalubong?” pilit kong sinambit.

“Kahit lengua lang ako,” na nagpaluwag sa aking paghinga. “Tsaka pipe na rin, pati luntian.”

“Puta, haha. Sige titingnan ko.”

“Alam naman ni Dane yung mga galawan dun e.”

“Siguro,” sagot ko. “Inom tayo.”

“Parang ayaw talaga ng katawan ko eh. Dalawang linggo nang may gin yung tiyan ko,” paalala ni Jose sa akin. Oo nga naman. Panay naman kasi celebration the past few weeks kasi patapos na ang sem. “Pero kung gusto mo nga, inom tayo.”

“Sige, sige. Maya-maya, bibili na ako.”

Nagyosi pa kaming muli at dumating si JC. Nakipag-usap tungkol sa kasal, pelikula, at iba pa. Sumapit na ang butod ng dilim. Mangyaring pumasok si JC sa loob ng bahay. Ako nama’y nagtungo na sa kuwarto para kumuha ng perang pambili ng kasalanan. Pagbaba’y rumekta na sa tindahan.

“Pabili,” tukatok ko sa tindahan ni Tiya. “May gin pa po kayo?”

“Ay! Nakupo!”

“Patapos na ang sem!”

“Patapos na ba?!”

“Opo. Graduate na rin po ako. (Hehe.)”

“Kunggrats!” sabay abot ng gin. “Ano pa sa ’yo?”

“Tsaka isa pong iced tea.”

“Anong iced tea?”

“Kahit ano po.”

“Itong dalandan?”

“(Iced tea ba yu--) Iced tea po ba--. Sige po, ‘yan na lang.”

Abot. Bayad. Sukli. Babayu.

Ipinatong ko na sa mesa/amplifier ang mga pinamili matapos itabi yung putang inang vase na matagal ko nang gustong basagin. Pampasikip lang amputa. Minsan, nababasa pa yung mga gamit ko sa mesang yun kasi hindi naman pansin agad na diniligan pala ni Mang Jun yung halamang nakatanim sa punyetang vase na yun.

Miss ko na yung inuwing ash tray ni Apom. Matagal na yatang binasag/ninakaw.

Maya-maya’y lumabas na si Jose, dala ang mga aparato. Nagsimula na akong magtimpla habang naggigitara’t umaawit si Jose ng Orange and Lemons songs. Inalog ko yung mix (gin + tubig + dalerndern) sa loob ng isang kanta. Halung-halo naman na siguro yun.

Natapos na ang kanta. Handa na naman ang lahat. Uminom na ako ng isang shot. Inabutan ko na rin si Jose ng kanyang panguna.

“Yung pipe ah.”

“Sige.” Sunud-sunod na shot na ang dumating. Hindi pa kami nangangalahati ngunit tila may kaunting amats na agad kaming dalawa. Laking pagtataka ko kasi halos dalawang linggo na nga kaming umiinom ng gin, bakit ngayon lang kami tinamaan nang maaga.

“Gutom yata ako. Kanina pa ako hindi kumakain.” Laking pagtataka kong muli dahil alam kong kasama ni Jose si Mitzi kanina at malamang e nakapagdinner na sila. Siguro kasi, matagal kong inalog yung mix. Baka nakalat nang maayos yung alkohol. Hindi kami sanay na may amats, kahit kaunti, kapagka halos 1/3 pa lang yung nababawas sa bote. Hindi ko alam kung mababad trip ako kasi amats lang din naman talaga yung habol namin. “Bibili lang ako Chiz Curls.”

Dumukot ako sa bulsa ng bente pesos na bill mula sa sukli ni Tiya kanina. Gutom naman talaga ako, pero hindi talaga normal yung bilis ng pagsundo ng amats sa’min. Pagbalik ko sa garden, binuksan ko na agad. Sinubukan ko pang isa-isahin yung pagdukot hanggang sa pinakyu ko na rin sa wakas yung sarili ko kasi puno na yung kamay ko ng cheese curls sa bawat sumunod nang bunot.

“Paborito ni Miguel ‘to. Ay. Piattos pala. Si Kuya, Chippy. Dati, Nova.”

“Hindi naman masarap yung Nova.”

“Hindi nga. Ang alam ko sa mga nagda-diet yun e. (Pero ulol. Junk food pa rin yun, ang alam ko.) Pa’no na nga pala sa Wednesday?”

“Mukhang malabo talaga, men.”

“Anong oras ba meet niyo sa Ayala Museum?”

“Alas tres, nang hapon. Parang nakakabitin kasi kapag gabi tayo umalis dito tapos aalis din sa Cavite nang kinabukasan.”

“Oo nga. Sige.” Sayang. Gusto mo pa namang makita na yung bahay namin sa Cavite. Hindi ka na nga nakapunta last year, itong taong isang taon nating inantabayanan, hindi mo pa rin naabutan ang bahay ng boyprend mong Kabitenyo. Hindi bale.

Nagpatuloy sa mga shots. Sinagad na rin ni Jose yung orange playlist niya sa gitara. Napag-usapan din naming isusulat ko ang buhay niya kapagka sumikat na siyang gitarista/musiko sa Pilipinas. Gusto niya yung wika ng 108 yung mananatili. “Kaya lang, baka tayu-tayo lang din yung makagets nun e ‘no?”

“’Di ‘yan. Ako’ng bahala. Kung ako nga na hindi pa ganoong katagal dito pati yung mga kasama ko sa bahay, sina Mig, at Kuya, nagets agad (, pa’no pa kaya yung iba?),” aking pag-usig na ituloy ang proyekto. “Si Guno rin gustong magpasulat tungkol sa buhay niya. Basta kayo ang bahala magkuwento. Ako na sa pagsulat.”

Shots muli. Awitan. Ululan.

Saktong amats lang at naabot ko na rin sa wakas yung peak na sinasabi mo. Hindi ako nabibitin. “Walang mabibitin ah.” (Wala nga.) Sana naman. Wala muna akong pera ngayon manlibre ng Jollibee delivery. Wala rin ako masyado sa mood manlibre para marami nga tayong pera kinabukasan. Pero ang alam ko sa ganitong estado, nasa mood akong kumain.

“Kain tayo,” panapos na paanyaya ko pagkasalin ng huling shot. “Bukas pa naman yata yung Balay. Libre ko na. (Syit.)”

“Libre mo?”

“(Huwag na lang kaya. Nagtanong naman si Jose, ‘di ba?) Oo nga. (Fuck.) Tara? Inumin ko lang ‘to. Last shot,” sabay tayo mula sa upuan. Yung baso lang yung naipasok ko sa loob ng bahay kasi nawawala yung takip ng punyetang bote ng Sprite. Kaso, nasa peak nga pala kami ng amats ni Jose na walang pakialam sa mundo. “Tara.”

“Tara,” sagot ni Jose na nasa labas na ng gate. Lumabas na rin ako at ako rin na lang ang nagsara. 120 pesos lang yung dinala ko. Kasya naman na siguro yun sa dalawang order ng chao fan plus toppings.
Kaso, putang ina.

“Wala na po kaming chao fan. Ubos na.”

“Ubos na raw?”

“Ubos na.”

Fuck.

Umorder na lang kami ni Jose ng tatlong kanin at platitong medyo malaki na punung-puno ng lechon kawali. Solb naman. Okay na sana. Kaso, putang ina ulit. Biglang pumasok sa kainan sina Guno at Raylyn. Okay lang sana si Guno eh. Kaso kapag andiyan si Raylyn, baka mag-away pa sila. Wala pa namang pinipiling lugar minsan si Raylyn kapag namumulaklak na yung bibig niya. Hindi naman ako galit sa awkward. Pero may ibig sabihin pa rin yung salita kaya siya inimbento.

“Pupuntang Baguio ‘yan bukas! 10K baon niyan,” panimula ni Jose.

“Baguio? 10K? Hayop!”

“May gusto ba kayong pasalubong? (Fuck.)” Hindi ko naman naisip na paaalalahanan ni Jose lahat ng taong masasalubong namin. Ang alam ko talaga, si Jose at Jemar lang ang nakakaalam. Putang ina. Haha. Medyo okay lang naman. Kaibigan ko pa rin naman yung dalawang mokong. May amats din siguro si Jose kaya kung anu-ano na lang yung lumabas sa bibig niya.

Nagpabili ng pine tree, strawberries, at kung anu-ano pa yung dalawa. Hindi ko naman tinanggihan. Ang pinakasinigurado ko lang sa harapan nila, “Sige, titingnan ko.”

“Ay, ‘wag!” pagpigil ni Guno. “Pang-inom na lang natin. O ‘di ba?”

Hindi ko alam kung nahalata ni Raylyn na biro lamang iyon pero, “Ay, wow, kapag may inom—bla-bla-bla-rant-ayoko-nang-pag-usapan-kasi-awkward-crei.” Tahimik na umalis sina Guno at Raylyn mula sa Balay. Nakapagbayad na rin kami ni Jose.

“Ano, hindi na kita ihahatid bukas ah?”

“Oo nga. Maliwanag naman na yun.”

“Yung pipa ah.”

“(Tsaka luntian na rin kamo.) Pati lengua. Sige.”

Umakyat na akong muli sa aking kuwarto. Medyo may amats pa rin ako. Sinubukan kong maglaro hanggang sa antukin. Nang dapuan na ako ng pungay sa mata, humiga na ako. Iniisip ko ulit kung anong mangyayari kinabukasan kasama ka. Kung saan tayo pupunta. Saan tayo matutulog. Saan ako kakain. Saan kita kakainin. Maraming mga tanong. Ano kayang itsura ng UP Baguio. Itsura ng mga kainang gusto mong makita ko. Kung may mall kaya doon. Nakakasabik. Nakakakaba rin nang kaunti. Hindi ko alam kung bakit pero parang first time ulit mangyayari ang lahat. Yung tipo ng kabang masaya. Yung masiglang pagtibok ng puso. Lalo akong nanabik, hanggang sa lalong bumilis yung pagtibok ng puso ko. Hanggang sa napagtanto kong hindi ako makakatulog sa ganitong pakiramdam.

Binuksan kong muli yung laptop ko. Tumapos ng isang round ng laro. Hindi pa rin ako inaantok. Bumaba ako para magyosi, panulak sa pagkagising ng diwa ko. Nagasolinahan din siguro ng matagal-tagal nating ‘di pagkikita. Hindi lang pala ako sa Baguio sabik na sabik. Pagbalik sa kuwarto, naglaro akong muli ng isang round. Hindi pa rin ako inantok.

Baba.

Yosi.

Kuwartong muli.

Tinamad na ako sa rotation. Puro talo lang din yung laro ko kahit inaayos ko naman. Bobo lang kasi yung mga kakampi ko, mga putang inang bots, madalas. Ang hirap magbuhat ng team, lalo na kapag ikaw/dalawa lang kayong marunong. Isinara ko na lang yung laro. Bumaba. Sindi. Hithit. Buga. Chineck ko yung relo ko. Alas tres na pala nang madaling-araw. Pagkaubos ko ng stick ay bumalik na ako sa kama ko. Binuksan ang Films folder. Pumiling muli ng pelikula.

Play.

Keeo

Nagkita kami sa may Sarah's dati. Walang may dalang pera. Wala ring may kasiguraduhan kung bakit pero parang totoo ang siyang nais. Walang gustong kumibo talaga kumbakit, basta ang siya, ipinaaako niya na lang muna sa akin.

Malamang sa inodoro, walang bumili ng beer. Pero tingin ko, tingin namin, okay lang. Tingin ko, tingin namin, hindi na namin kailangan niyon. Gangster na kung barikada, kapuwa na lamang kaming nagsindi ng paubos na ring yosi.

Usok na lamang ang namagitan sa amin. Gustuhin ko mang gustuhin niya, natatakot pa rin akong pagtawanang muli ng buwan.

May iniabot na lamang siya sa akin. At alam ko ring naaalala niya ako, at maaalala ko rin siya. Nakakatuwa ang hiyaw ng lapis at kulay. Minsan lang ulit akong nakaramdam ng ganito.

Umalis na kami sa Sarah's matapos ang bullshitan, tungo sa panibagong bullshitan. Naghanap kami ng mauupuan, at tila naipaghahalo ko na naman ang lahat ng dapat na hindi maalala.

Siya lamang ang gusto kong maalala.

Ang kanyang boses ng pag-aya noong nagbiruan kami, sa likot ng aming mga kamay. Siya ring boses na tumulang lalong umanyaya sa akin. Ang kanyang ngiting ang sarap bigyang-kahulugan, o mayroon lang talaga akong pilit na iniilagan, at inaalagaan. Ang kanyang paghingi sa aking hindi ko kinayang talikuran.

Siya'y nagpaalam. Umalis na ako. Hindi naman masakit, binalot lamang kami ng mga tanong na siyang sinagot din, sa isang gabi ng awitan at hintayan, makalipas ang ilang buwan.

Ilang buwan din ang lumipas. Hindi na samantala ang bawat hapon. Paulit-ulit ko na lamang binasa ang kaisa-isa niyang mensahe sa aking cellphone,

"Oo."

Candy

Kung gusto mo akong hanapin,
Kung gusto mo pa akong makita,
Huwag kang magsisimula sa mga alaala,
                sa ating mga alaala
Huwag kang magsisimula sa mga bakas
                na sadyang iniwan na natin
Lalong huwag kang babalik sa mga bagay
                na makapagpapaalala lamang sa iyo
                ng mga espasyong nalikha
                at nawala
Huwag kang daraan sa mga semento
                at kalsadang pinaghintayan natin
Huwag kang hihithit ng usok, ni pipitik ng abo
                mula sa mga durong tayo ang nag-umpisa
Huwag kang maghahalo ng mga alak
                na sumabay sa pag-ibig na nagpahilo sa atin
Huwag kang maghahanap sa mga bituing
                tiningala natin gabi-gabi,
Sa mga damuhang ating inupuan,
Sa mga palabas na gusto mong mapanood,
Sa mga palabas na gusto mong gawin,
Sa mga palabas na gusto mong gawin natin,
Sa mga lupon ng musikang tayo lamang ang may unawa,
Sa musikang tayo lamang ang nakakikilala,
At sa mangilan pang pagkakataong-tagpo ng isip,
Sa mga oras at hibla, na hindi mo naman kinayang gampanan,
Kasabay ng bawat balkonahe, bintana, bungwitan, at bukasan
                nang makapagsinding muli ng bago

Kung gusto mo akong makilala pa
                makilalang muli, mahanap,
Doon mo lamang ako makikita
Sa pagitan ng boses na hindi nagtigil magpaalala sa iyo
                na hindi ka mapapantayan kailanman ng umaga,
                na ikaw lamang ang siyang makapagpapasunod
                sa bawat pintig na ikaw lamang din ang gumigising,
Sa pagitan ng bawat tansan, at upos
Sa pagitan ng mga titik na pinaglubilo, tanging tungo sa iyo,
Sa pagitan ng bawat paghihintay ng panibagong koro, o berso,
Sa pagitan ng bawat ingay,
Sa pagitan ng bawat mulat, at himbing,
Sa pagitan ng bawat umaga, at hapon, 
Bawat araw, at buwan, bawat oras, minuto, at segundo,
Sa pagitan ng bawat katahimikan,

Sa pagitan ng bawat kape, at timpla
Sa pagitan ng lungkot, at ligaya,
Sa pagitan ng paghihintay, at pagtitimpi,
Sa pagitan ng mga yakap, at ngiti
Sa pagitan ng mga pangako, at halik
                na makapagpapaalala sa iyo, at sa akin
                na mayroon na tayong pagitan

Come, Me

Manggagaling ako noon, palagi,
O minsa'y kadalasan
Mula sa panganib na araw-araw ko ring inibig
Araw-araw nating inibig
Araw-araw tayong naghuhubad
     ng kanya-kanyang maskara
Bilang pagtatapos
     ng kung anumang hingiin nila sa atin
Atin lang ang mga umagang iyon
Atin lang din ang kulimlim
Atin ang maghapong inipon lang natin
     hanggang sa muling pag-uyap

Araw-araw mo akong hiningi
Hindi pagbibigyan ang kabulagang
Pilit na binabantayan ng 'di makilalang hambangan
Magbabalik ako sa iyo, sa mga ihip na paipo
Kakagat nang maputi ang hiyaw ng mga ulap
Sisinagan ako ng mapurol na daan
     hanggang sa muling pagbagsak ng mga dahon

Nanggaling sila sa iyo
Ikaw na natanging alaala
Mula sa panganib na tayo lamang ang nagtapos

Kapag Nakita Mo na Siya - Maimai Cantillano

Kapag Nakita Mo na Siya

ni Maimai Cantillano

Kapag nakita mo na siya, huwag kang magtaka kung ‘di ka agad niya makilala. Kung ano yung naramdaman mong kilig, baka yun naman ang naramdaman niyang inis. Kung paano mo siya titigan, baka ganun ka lang din niya lagpasan, balewalain, at hindi pansinin. Kung gaano kabilis yung tibok ng puso mo nung nakita mo siya, baka ganun din kabilis ang pag-alis niya. At sigurado ‘ko, itataboy ka niya palayo.

At kapag nangyari ‘yon, ‘wag mo sanang isiping wala nang pag-asa. Siguro, sanay na lang din talaga siyang mag-isa. At sa hinaba-haba ng panahon ng pag-iisa niya, iniisip niyang hindi niya na kailangan ng iba, ng isang katulad mo na maaaring magdala sa kanya sa ibang mundo. Marahil ganyan ang turo sa kanya ng buhay at pag-ibig – ang damhin ang lahat ng sakit, ang tanggapin ang anumang ibato ng buhay, ang palayain ang lahat ng emosyon hanggang sa wala na siya muling maramdaman pa.

Kaya’t kapag nakita mo na siya, hindi na siya naniniwala sa paghiling sa mga bulalakaw. Hindi na siya namamangha sa mahika ng buwan at mga bituin, o sa kung anumang puwersa ng uniberso na maaaring magtulak sa kanya patungo sa’yo. Hindi na siya naniniwala sa anumang salita na nilikha ng pag-ibig. Hindi na siya naniniwala sa pag-ibig.

Kapag nakita mo na siya, baka ang tanging papel na lamang ng puso niya ay ang panatilihin siyang buhay. Baka tumitibok na lamang ito upang padaluyin ang dugo sa katawan niya, dahil kapag nakita mo na siya, hindi niya na alam ang pakiramdam ng magmahal at ng mahalin, ng arugain, at yakapin.

Ngunit, huwag kang mag-alala dahil mukha lang naman ng pag-ibig ang nakalimutan niya. At ipaalala mo ito sa kanya. Huwag kang magsasawang ipaalala sa kanya kung gaano siya kaganda. Huwag kang titigil sabihin sa kanyang mahal mo siya kahit na sa bawat pagbanggit mo ng mga salitang, “Mahal kita,” ay pait at sakit ang naaalala niya. Huwag kang titigil na sabihin ito sa kanya hanggang sa maalala niya na sa likod ng bawat pait ay may tamis. Sa likod ng bawat sakit, ay may ligayang dulot ang mga salitang, “Mahal kita."

At kung saktan ka man ng mga salita niya, gantihan mo ito ng yakap. Kung magpumiglas siya, hatakin mo siya pabalik at yakapin ulit. Kung paulit-ulit siyang umalis, paulit-ulit mo rin siyang habulin. Kung paulit-ulit siyang bumitaw, paulit-ulit mo rin siyang hawakan.

Pakiusap, huwag na huwag mo siyang bibitawan. Huwag na huwag mo siyang pakakawalan. Ipaalala mo sa kanya na minsan rin siyang naniwala sa paghiling sa mga bulalakaw, na minsan rin siyang namangha sa mahika ng buwan at mga bituin, na minsan rin siyang naniwala sa mga salitang nilikha ng pag-ibig, na minsan rin siyang naniwala sa pag-ibig.

Ipakita mo sa kanya ang bagong mukha ng pag-ibig. Pakiusap, huwag na huwag mo siyang susukuan hanggang sa maisip niya na ang pag-iisa ay mayroon ding hangganan.

check her out

Merlyelp

Sumilip ang bago
Hindi naman na alintana
Kung anuman yung pilit mahuli
Kay sarap nang magkibit
     ng balikat
Pamaalam, sa mga luma
Sa mga ewan, sa mga mali
Sa mga hindi ninais
Masimulan
Paalam, sa lahat ng bago
At lahat ng paborito ng iba
Tamang maging tama na

Katatapos lang ng usok
Lumubay na sa 'di taal na init
Magsisindi na ng panibago
Hihigop nang muli
Ngunit ng sariling nais
     ng kamusta
     ng paalam na talaga

Albien

2015.

Pumunta ako kagabi sa Blackout yata yun ng Aces yata yun, malay. Sinama lang ako ng mga kaibigan ko kahit wala akong pera. Umutang lang naman ako.

Una kitang nakita malapit yata sa bar, papunta ako dun. Nakapula ka, I think, na dress? Hindi ko alam. Madilim. Nagtagpo yung mga mata natin, halos dalawang segundong titigan, tapos kaunting paninigurado kung kilala ba natin yung isa't isa. Sabi ko sa sarili ko, bahala na, kakaway na lang ako.

Kumaway naman si gago. Kumaway ka rin pabalik. Hindi ko na maalala kung naghello ka ba, o hi. O kamusta.

Hindi mo yata ako kinamusta kasi hindi ko naman maalalang may sinabi ako tungkol sa hindi pa ako graduate. Tinanong mo lang yata kung sinong kasama ko. Sabi ko, ako lang.

Magkabatch tayo, alam ko. Magkablock pa nga yata. Kaunti lang naman tayo nun. Una yata kitang nakabond nung enrollment, First Year, Second Sem. Hindi ako marunong magtanong dati kung anong pangalan ng isang babae.

Kakahiya. Iniisip ko kasi baka isipin mong may motibo agad, o something. Tanga ako eh.

Pero meron din naman. Or wala. Hindi ko alam. Hindi ko alam yung pangalan mo. Kaya siguro nung nagkita tayo kagabi, wala rin tayong mapag-usapan. Ay, hindi mo pala ako kinausap. Pero okay lang.

Hindi okay na hindi ko alam yung pangalan mo.

Nagkataon, siguro after 1-2 hours na pagwawala ng mga tao sa bar, at pagdrop ng bass, nagkita muli tayo. Or nakita lang kita ta's nilapitan. Tapos nagkita nga tayo. Natatawa kasi ako sa 'yo kaya nilapitan na kita. Nilalabanan mo yung kalasingan, pagkahilo. Para kang puno ng malunggay na malapit nang tumumba sa lakas ng hangin, pero ayaw patinag. Steady kang nagheheadbang, papikit-pikit, pilit na hinuhukay sa ilalim ang malay pero sa sobrang lalim mo na yata e mukhang hindi ka na makakaahon.

Pilit na lang din akong lumapit sa 'yo.

"Haha! Alam mo ba 'tsura mo? Gan'to ka na oh!"

Sabay nagpatumba-tumba rin akong malunggay.

"Isuka mo na kaya 'yan."

"HAAA?!"

Lumapit ako sa kanang tenga mo, "Isuka mo na 'yan."

"Saan ba puwedeng sumuka?"

"(Malamang hindi rito at sa CR.) *turo sa banyo. Doon."

"Saan?" sabay patong ng kamay mo sa balikat ko. Naramdaman ko yung bigat ng pagkahilo mo. Hanggang sa dalawang braso mo na. Lalong bumigat. Itinulak mo na ako, at sumunod ka naman sa akin.

Inalalayan naman kita tungo sa banyo. Inalis mo na yung nakapatong mong mga braso. Hindi ko na rin maalala kung nagthank you ka nung naglalakad ka na papasok.

Tumawa na lang ako.

Umiling.

Ngumiti.

Umalis.

Wala na yatang pagkakataon pa para magtanong ako ng pangalan kung gano'n mo na ako kakilala. Parang nakakahiya ulit.

VV Row, Ren B

Gugulo iyon sa paligid
Sa lahat ng nakapansin
Hindi naman mailagan
Hindi rin makahingi ng tawad
Kahit sa sarili
Ilang beses pang mapapapayag
Ilang ulit ding nangingindat
Hindi rin makahingi ng saglit
Kahit na ilang bigat pa ang halaga
Titimbang ang mapaglarong ulap
Habang unti-unting iidlip
Sa pungay ng hapong paningin

Hindi na makahingi ng idlip

Swoot

Hindi pa rin sinisikatan ang kulimlim
Mahaba-habang ligoy ng simoy
Iduduyan ko na lamang ito
Iduduyan ko na lamang ang lahat
Ibahala na muna sa iyo ang bigat
Hayaan mong hayaan ako
Palipasin mo ang aking pamaalam
Sa aking pagbati sa umaga
Siya rin akong babati ng ayaw
Sa mga lawis at kulirap
Iduduyan ko na lamang sa iyo
Iduruyan ko na'ng lahat
Latak na lamang ang mga ngiti
Wala nang tumutulong pihit
Walang iba kundi ako
Ako na lamang ang maaaring mapagod
Humimlay, manahimik, humingang muli
At wala kang magagawa kundi
Iduyan na lamang ako
Iduyan mo na lamang ako

Folf

Pam- uh
Pamul- syet
Pamula, pula.

Hindi ako galit
Naiinis lang ako
Kahit ayaw sumabay ng dugo ko
Sa mga hindi mong ibinabalik
Sa aking mga sulyap
Maging ang pagsabay ng hanging
Sa aki'y dedma lamang ang sagot mo
Patay na patay na ang liwanag sa iyo
Subukan man nila,
Nagkukusa pa rin bumalik
Ang aking mga paumanhin,
Mga paanyaya, mga pasya,
Mga paliya, mga pahiya
Namumula na naman ang mga labi
Kikitid ang lingat, at hihingi ng palusot
Babatid sa iyong pisngi kung
Ikaw rin ba
O ako na lang
Ako lang

Paumanhin

Upd9

Nasa panahon ako ngayon ng pagitanang pagnilay at pagdurugo sa mangilang papel. Isinantabi ko na rin muna yung Relapse at Recap, pero tatapusin ko pa rin sila, sana. Pinag-iisipan ko pa kung ilalagay ko rito kapag natapos ko na lahat. Hindi ko naman din kayang abandunahin ito. Mahal ko ito eh. E ikaw? Charaught. 

Anyway, huwag mabahala. I miss you, too.

Ni V

Hindi ko alam kung alam mo na
O alam mo na pala
O sadyang mabagal lang talaga
Ang ikot ng mundo
Wala naman akong sinadya
Kailanman
At kailanman, madalas kong
       ipaabot sa iyo
Kung sino ka pa ba naman sa akin
Ngunit ni hindi kung sino ka talaga
Sa akin
Magsisimula ang lahat
Pero sino ba ang magtatapos
At saan ito magtatapos
Kung madalas manadya ang mundo
Sa atin

Wllr

Higpit na lang ding aamin
Ang iyong mga braso
Sa mabahid na kilig
Galing sa kung bakit hindi pa makuntento
Sa paghimbing ang araw
Hahanapin mo akong muli
Sa dilim, sa gitna ng kay-rupok mong katawan
Hihilahin mo 'ko at kita'y lalambingin
Kagyat nang mapapawi
Ang ginaw na kinasanayan
Pabalik-balik sa init
Magpakung sino, saan
Sa dilim man, o akap ko
Tanging may silbi sa iyo

Sabihin Mo, Keyboard Gangster, Yung Pang-30 Minutes

[September 7, 2016, 11-ish pm]

Yung kuwartong (****** **** **g-) amoy tamod, yosi, at tilamsik ng beer galing sa bibig. Pareho lang pumupunas, sabay pahid, kung saan-saan na lang kami dumudura.

O ano, meron akong ano- ah, ano rito, mga tatlong stick na lang ng Winston Lights. Hindi ko natripan kasi ngayong araw yung Pallmallive Naturals. Wala na muna akong pakialam sa boses ko. Inuna ko na rin sindihan kanina yung lucky stick, baka sakaling tamaan ng kidlat.

Mabuti na lang. Lumapit na ako agad sa may isang tindahang may tanging liwanag sa street. Nakita kitang gising pa, kasama ng dalawang kumag na lasing na lasing na rin. Tiningala ko yung buwan. Binadtrip lang ng ambon yung mga mata ko. Pahid ulit. Maliwanag pa pala. Tulog pa rin ang mga tilaok.

Ikaw ang una kong nakita, tapos tiningnan. Bumating-lasing din sa mga repapips power representationsz. Apir dito, kayod doon. Wala naman kaming medyo pakialam sa isa't isa. Sa iyo lamang.

Kinausap kita. Naalala mo naman pala ako. Siyempre, agarang tanong kung saan nga ba ako nanggaling sabay tingin sa relo mo. Tumingin din ako sa relo ko, baka sakaling makaramdam ka rin ng pekeng vibes.

"Isang kaha po ng Marlboro, pula," medyo bitin kasi.

"Wow, reds ka (rin) pala," hithit, tingala, buga.

"Wala eh," hindi ko na alam ang susunod.

Ikaw na rin ang nag-umpisa, wapakels na ako sa next episodes.

"Dun ka pa rin sa *Subdivision niyo nakatira?"

"Yeap," pagpigil, kamot ulo, "'Kaw ba?"

"Dun pa rin."

Malamang. Sumundot na rin ako ng isang stick matapos taktaking pamekeng hangod ng lasing ang aking kaha. Flick. Burn. Higop.

"Kaso walang tao sa amin ngayon."

Nayari ang mokong. Tumukol na bigla. Binulsa ko na agad yung kaha ko. Katatapos ko lang magchess kanina kaya pag-iisipan ko na muna yung lantad mong huyakoy.

"Oh? Bakit?" malamang sa malamang ulit.

"Hindi ko alam. E kasi," bla bla bla. May namatay rin sa akin. Ipinaliwanag mo pang hindi ka maaaring magpaliban sa tarvaho.

"Ah, sa'n pala work mo ngayon?"

"Sa Makati lang. 'Kaw ba?"

"Dun din."

Hits. Usok. Panay balikan na ng tingin at silip sa aking likuran kung dinig pa nga ba tayo ng dalawang tambay. Pabalik-balik din ako sa kung anong meron sa iyo at bakit nagkakaganito.

"Ga'no katagal na silang wala?"

"Matagal-tagal pa," lasing ka ba? O sinadya mo na lamang. Nagmamadali ka na rin siguro.

"Boring 'no?"

"Boring."

"May dala akong laptop dito," badyang flat nips and fuck. "Beer?"

"Beer? Hahahahaha. Hindi ka ba hahanapin sa inyo?"

"Hahanapin, malamang."

"Sure ka ba?"

Ang lakas kaya ng aya mo. Tumango na lamang ako ng dalawang beses at nagbabayu na tayo sa dalawang spicy fuckers.

Kaunting lakad. Kaunting ambon. May dumaang motorsiklo sakay ang dalawang spicy fuckers na kumakaladkad ang mga gilagid. Tumingin ako sa iyo, nginitian mo naman ang tsonggo.

Unti-unti nang bumagal hanggang sumakto. Tumigil na tayo sa harapan ng inyong gate. Walang susi. Wirdo. Matagal pa naman na akong takot sa kabilang subdivision na 'to, ninyo.

"Pasok ka," malamang.

Ikaw na ang nagsara ng gate,

nagbukas ng pinto,

nagsara,

nagbukas ng ilaw,

naglapag na tayo ng mga bag,

nagbukas ng pinto,

nagbukas ng ilaw,

nagsindi.

"Nonood pa ba?"

Nginitian mo na lamang ako.

Sa labi, sa likod, kahit makailang daplis pa sa inog ng daghan. Ikaw ang bahala sa akin at ako rin ang bahala sa iyo. Kikising ang ungol ng aircon ngunit wala pa ring magtatap'sin sa 'ting dalawa. Tayong dalawa na lamang muli ang sabay sa mundong balu-baluktot. Ni hindi sila magkamayaw sa kung kailan pa nga o pasaan at paano. Tayo na lamang muli at tayo na lamang.

Iskarnd!

Mahirap pumiglas
Sa tahimik na sigaw ng sining
Aalingawngaw sa loob,
Salimuot ng paghinging-kalayaan
Paglaya, tungong inakong kulungan
Paglayo, sa pilit na lumalapit
Paglapit muli sa sariling
Muli't muling iniiwan

Mahirap tumakas
Sa luha ng masiyang alaala
Gandang-ganid na
Hinding-hindi niyo ako mauunawaan
At patay-sinding
Kayo na ang bahala sa akin
Sa aking may tanging hiling
Na pag-ayaw sa ibang mga sariling
Wala nang ibang maalaala

Mapagpaubaya ang sining
Hindi siya mag-aapura
Ni hindi manlalamang
At sa puntong pumatak nang muli
Ang oras na paghimlay-malay
Uulit ding mang-aakit ang sining
Sa aking magkusang-alay

Reboot

Hindi ko alam kung napansin mo na, o pinansin mo ba. Papansinin mo pa ba talaga? O hanggang pagpapapansin na lamang ako, kahit alam kong hindi ko naman kayang gawin yun. Malabo. Malayo. Hindi ko rin naman talaga kakayanin. At alam kong paulit-ulit lang naman yung tono ko, mapadati, hanggang sa ngayon, hindi ko kayang magbago. Baka kasi siguro, ayaw ko ring magbago. Nakakatamad minsan. Wala naman akong kayang ihaing bago. Ikaw rin naman siguro, kahit na araw-araw mo akong binibigla. O kaya, hindi ko talaga kayang magsawa, sa kahit na ano, sa’yo pa, madalas.

Isang tingin mo lang, ambilis mawala ng galit ko sa’yo. Ang hirap magalit sa’yo. Hindi ko kaya kahit makailang beses ko pang pilitin ang aking sarili. Malabo. Ang malinaw na lang, yung nararamdaman ko sa’yo. Naaalala mo noong isang beses, sa kuwarto nating aquarium, miss na miss ko na yung dati tayong magkatabi, miss na miss na kita, pero anyway, iyon nga, noong inaya kitang manood ng sine? Muntik nang kabahan yung kaba ko noon. Pa’no kasi, sa isang iglap lang ng pagtingin mo sa akin, natutunaw na agad yung mga mata ko. Yung puso ko, sakto lang naman. Nasa pagitan ng pagkukunwari at pagpapakatotoo.

Hindi ka pumayag noon, kahit na saglit ko ring ipinagdasal na sana’y pumayag ka sa hindi horror na pelikula. Hindi ko na rin maalala kung ano yung palusot/dahilan mo noon kung bakit ayaw mo. Kesyo ganito, kesyo ganyan, inimagine ko na lang na hindi ako guwapo kahit na napakajudgmental ng bagsakang ganoon.

Isa lang naman yung pinangarap ko sa araw na iyon, pumayag ka sa panonood ng sine, kahit na magsama ka pa ng iba, ng tao talagang gusto mo. Minsan naman kasi, wala akong pakialam sa ganun. Madalas, nakakapanselos na lang din, kahit na imagination ko na lang ulit yung may kasalukuyan kang nagugustuhang iba. Okay naman akong tumabi sa tabi mo, kahit minsan lang mapatagal ko yung kung anong kilig na matagal ko nang ayaw solohin. Nais kong maramdaman mo kung paano mo akong napasasaya, kung bakit may mga kung anong dahilang hindi ko na pinipilit yung sarili kong bumangon sa araw-araw.

Hindi naman na kita pinilit dahil alam kong may mga hangganan lang yung kung anumang relasyon yung mayroon tayo sa ngayon. Kung magkapantay pa nga ba talaga tayo ng tingin sa salaming namamagitan sa atin. Kung kumportable ka pa nga ba talaga sa akin kung sakaling maiwan tayo nang tayong dalawa lang.

Umihip ang hangin, hindi mo inasahan. Hindi ko rin naman inasahan. Matapos kong makapagyosi sa ibaba e dumating ang isa kong kaibigan at nagsabing sasabay raw siya sa kotse ng isa pang kaibigan. Daming kaibigan, alam ko. Nakakapagod bigkasin pero—nagagambala ko na naman yung sarili ko. Binanggit niya na lamang sa akin na sasabay ka raw sa kotse. Edi biglang hindi ko na naman alam ang una kong sasabihin/gagawin.

Maya-maya’y nakalabas ka na ng gusali, at atin nang tinungo ang kotseng sasabayan. Pagkaupo natin sa gitna, ni hindi ko magawang makatingin sa panig mo. Hindi ko alam, okay. O pero siguro, maaari kong isiping takot ako sa maganda. Or tanggap kong pangit ako. E siyempre dun na lang ako sa nauna.

May pagitan sa ating dalawa. Sinadya na lang siguro yun ng malupit na tadhana. O ako, o puwede rin kasing wala naman talagang namamagitan sa ating dalawa. Sinubukan ng lahat na pahabain lahat ng kuwentuhan. Sakto lang din namang nagtatawanan tayo nang likas at hindi mo pa nahuhuli yung mga nakaw kong tingin sa iyo. Masarap din sa pakiramdam minsan yung ako lang yung nakapagpapangiti/tawa sa’yo.

Kasabay ng mga tawanan at kuwentuhan, nakailang kalsada at pilit ng French fries din ang nagdaan kung kaya’t ‘di rin nakapagpigil ang designated driver na pumarada sa Jollibee. Siyempre, yung best bro ko yung aking tatabihan sa four-square set-up na mangyayari sa loob ng restaurant. Tsaka siyempre ulit, maganda ka masyado.

Kaunting usapan muli, hanggang sa bumuhos ang malakas na ulan. Matapos makakain, iniwan na natin si best bro tsong tol pare man dude dahil malapit na lamang doon ang kanyang tirahan. Nauna mo nang inihatid si driver sa kotse dahil iisa lamang ang payong na ating nadala. Noong papalapit ka na sa akin para pasuungin sa iyong payong, paunti-unti muli akong kinabahan dahil nasa akin na lamang muli ang bahagya mong atensyon. Alam kong malabo yung sinabi ko pero hindi ko alam kung paano kong isusulat na napakalakas talaga ng buhos ng ulan noong gabing iyon.

Nang makapirmi na sa loob ng kotse, napagdesisyunan nating tatlo na ibaba na lang tayong dalawa sa kung saang kalsada sa Las Piñas, at doon na lamang magsimulang magcommute. Alam kong parang ganun din, at naaalala ko ring mas hassle nga yung planong iyon pero hindi naman ako makapagreklamo, kasi nga, maganda ka. Bahala na yung puso kong atakihin sa kaba/kilig, at least namatay ako sa ilalim ng masayang karanasan. Ilan sa masasayang karanasang hindi kayang mabahiran ng lakas ng ulan ni ng sampung ulit na guwapo ng driver sa akin.

Umuulan pa rin noong naibaba na tayo sa napag-usapang destinasyon. Sabay tayong naglakad sa Ilalim ng Payong Part II at nagmamadali nang naghintay ng jeep. Pareho tayo ng jeep na sinakyan ngunit mas maaga kang bumaba kaysa akin. Paulit-ulit kong inalala yung lahat ng naramdaman ko dahil alam kong first time kong makatabi ka at wala gaanong namagitan. Yung mga nakaw kong tingin na lamang na nahuhuli mo minsan, at mga ngiti at mata mong nagpapatunay nang taal na, iyon nga--.

Ilang Ulit

Iiwan ko na ito rito dahil ako naman din ang nag-umpisa, ang nagdala sa aking sarili sa kung saan na naman ako ipinadpad ng puso kong maramdamin. Mula sa mga katiting na pagtingin mo sa akin, lubhang hindi ko mapigilan ang aking sariling magtigil muna, na huwag na muna sana akong mahulog sa iyo. Alam ko, mahirap, mahirap pa rin akong unawain, kaya sinadya ko pa ring hindi na muna magpakilala nang lubos sa iyo, sa iyo, na araw-araw na nagbigay-kulay sa araw-araw kong muntik ko nang kabatuganan. Maraming salamat, sa mga hindi mo pinagsasawaang pangungulit at pangingiliti, maging paikot man tayo sa isa’t isa. Ang malungkot nga lang para sa akin, hindi nga pala tayo isa’t isa.

Isa. Una kitang nakausap kasabay ng mga nagsasayawang usok ng hindi pa rin inililibing na mga pagkain. Halos makinis na ang boses ng mga nagkakantahang kulang sa tulak ng alkohol at maasar kong pagpaparaya. Binanggit mo ang iyong pangalan, at akala ko nama’y aking narinig nang maayos. Tumatak na iyon sa aking isipan at buong gabi na kitang hindi pa tinanong sapagkat baka sabihan mo lang ako na bingi, at maaari ko rin namang ipalusot ang linya ng ating trabaho, ang trabahong panibago sa iyo’t tila kinasasabikan ko na pala.

Magugulatin pa rin pala nga ako, dahil ang hinhin mong tingnan para sa akin. May bahid pa rin talaga ng kung anong simoy ng probinsiya sa bawat ngiti at halakhak na binibitawan mo. Pero saka na muna iyon dahil papasok na rin tayo sa anyaya ng kalasingan. Naghalo na kami ng kaibigan ko ng kakaibang bullshit at kapuwa nating lahat hindi nagustuhan ang lasa. Siguro’y ang tunay na manginginom nga nama’y saya’t hustisya sa pagpapakagago ang habol sa bawat bangkang ipinapalaot.

Kayo lamang na magkakaibigan ang nagkausap noon, kasama ng isa kong kaibigan dahil pinilit kong magpakasasa na lamang sa pag-awit. Kagagaling ko lamang kasi sa pagsubok noon at ayaw ko rin namang magpakadalos kahit na, putang ina, ikaw pa rin ang may pinakanangingibaw na rikit sa buong gabing iyon. Ang creepy pero, madalas lang akong maghintay sa mga bibitawan mong ngiti, halakhak, at kahit pagkunot ng iyong noo, kilay, pisngi, bilang pagkurot na lamang sa aking puso, atay, at mga mata. Hindi ako nagsawa noong gabing iyon.

Hanggang ngayon pa rin naman.

Dalawa. Nakabalik na sa pugad ang mga ibon at nakailang hingi na rin ng paumanhin sa amang lawin. Hindi naman tayo dinagit ngunit nandoon pa rin ang kaba sa pagitan namin ng kaibigan ko kung sakali mang mayroong nasaktan ang ating pagpapangkat sa kalayuan. Pagbalik sa puwesto’y nabanggit ko sa isa sa ating mga punong tagagabay ang tungkol sa kung anong spark ang naramdaman ko sa una nating/kong karanasan nang magkasama. Doon ko lamang din nalamang mali ang pagkakadinig ko sa iyong pangalan. Simula noo’y inumpisahan na ang pangangantyaw ng mga kapuwa ko ring lapnos na ang pag-asang makaramdam pang muli. Naunahan ko lang din siguro sila pero alam kong hanggang umpisa na lang ako.

Masaya. Masaya naman sila para sa akin. Ilang linggo rin kasi akong nagkulong sa sarili kong mga hapdi at ilusyong araw-araw akong masasaktan hangga’t tinatanggap ko sa aking sariling wala nang magbabago. Hindi ko sinadya, I fucking swear, nang mag-iba na lang din bigla ang ihip ng hangin. Minsan lang akong maniwala sa tadhana, at hindi ito iyon. Mga mata mo na lang ang makapagsasabi kung saan lang ako dapat pumuwesto sa mga darating na araw nating pagkikita.

Pinauwi na kami nang maaga noon. Wala na rin namang pakialam yung hangover ko sa mga kung sakaling salaping kikitain para sa araw na iyon. At wala na rin na muna akong pakialam sa iyo kahit na aaminin kong hinanap muna kita nang saglit nang makapagpapansing-paalam. Hindi naman din natupad.

Tatlo. Training, at pagpapakilala. Siyempre, taas-pabalandra kami sa aming mga sariling feeling magagaling dahil nauna kami sa inyo. Handa naman kaming tumulong ngunit iba pa rin ang may pakiramdam ng authority. Lider-lideran. Pseudo-approver kung makasagot sa inyong katanungan. Kami ang nagdadala sa inyo at hindi na naming madalas iniisip kung natututo ba kayo sa amin.

Malapit ka lamang sa akin kahit na sinasadya ko nang ilayo ang aking mga atensyon. Ang bad trip lamang, parang may kung anong koneksyon sa ating dalawa na ako lang naman din ang nag-imagine. Mapamusika, panonood sa ilan, at ibang pagpapatawa kong napipilitan ka na lang tawanan. Iba. Iba sa pakiramdam. Tungong pakaibigan lang siguro at ganun naman din dapat ang mamagitan kung ganun lamang din ang aking obserbasyon sa ating pagitan. Pinipilit ko ang aking sariling huwag nang mailang sa tuwing nagtatagpo ang ating mga mata, sa bawat pagtawa mo sa aking mga bagsakan, sa bawat… bawat higpit ng pagkuha mo ng aking atensyon sa pagkapit sa aking brasong araw-araw na nahihiya sa iyo. Unti-unti kitang nakilala. Siyempre, patalukbong-torpe ako sa aking sariling feeling pogi na lang dahil ako lang madalas ang biruin mo sa usapang break na tayo at akala mo ikaw na lang. Handa naman akong masaktan ulit ngunit iba pa rin ang may pakiramdam ng pagkagaan kapag kasama kita. Tanga-tangahan. Pseudo-love kung makaramdam itong puso kong nagbabalak sa pagsabak muli sa kasukalan ng isip ng isang babae, babaeng panibago. Ikaw ang nagdadala sa aking mga araw at hindi ko na madalas iniisip kung may gusto. ka. rin. ba. sa. akin.

Apat. Fast forward. Pinapasabugan ka na ng katanungan ng ilan sa ating mga katrabaho kung sakaling gan're at gayon. Hindi ko naman mapagsabihan ang aking sarili na huwag na itong bigyang-kahulugan. Sila na lamang ang namimilit sa magaan naman sana nating pagkakaunawaang-diwa. Inumpisahan nila, natakot ako sa pagtatapos. Laking kaba ko’t pinili kong huwag ka na munang pansinin. Natakot ako. Hindi naman ako malagkit sa aking mga ipinapahiwatig ngunit nakakatakot malaman kung sakaling hindi naman ako maaari para sa iyo. Hindi naman ako mamilit. At ipokrito rin akong tunay dahil nais ko rin namang malaman, ngunit yung hindi ganito kaaga. Mahirap. Mabigat sa pakiramdam. Ayaw ko muna. Ayaw ko na muna.

Dumating ako sa bahay. Pinag-isipan ko nang mabuti kung gusto pa nga ba kita. Tinawanan nga lang ako ng buwan, hindi ba? Sinigurado niya lamang na nababaliw lang din ako. Nagtiwala na lang ulit ako sa aking sarili’t inisip na wala naman sigurong nawala.

Sana nandun na lamang tayong muli sa tatlo.

Tatlo’t kalahati. Sa dalawang gabing namagitan sa atin ang ilang usok at alkohol, sa pagitan ng mga taong tipsy na rin kahihintay sa sipa ng mga bote, at posibleng pag-ibig, ikaw at ikaw pa rin ang sinasagot ko sa iyong walang kamatayang tanong kung sino ang. aking. gusto. sa. atin.

TX Fire /

Binaligtad mo ang oras sa ilalim ng aking palad nang walang pag-aalinlangang tanggihan ko man ang hiling mong inisip ko nang matagal kung mapapasaakin ka pa nga ba. Kung sa akin ka bang talaga o pilit-hinimok lamang tayong dalawa/ako ng sasa ng alkohol at usok sa ilalim ng mga mapaanyayang pekeng hikab at nais. Hindi ko na inalam pa kung tanging ako na lang ba ang gising sa kasinungalingang namagitan sa ating dalawa o umasa na lamang akong patanga na magkatotoo ang waring ito. Hinila kong pabalik ang oras mula sa iyo ngunit ako na lamang tila ang naiwan sa ating/iyong nakaraan.

Apostrophe

Gustong-gusto kita. Hindi ko alam. Hindi ko rin alam, okay? Hindi ko maipaliwanag nang maayos. Basta ang importante, mahalaga. Paumanhin. Maging itong pakiramdam ko sa ’yo na hinding-hindi ako pinatutulog paminsan kung gabi. Halos asarin na ako katatawa ng buwan sapagkat nang maipasa niya na lamang sa akin ang hindi niya dapat sinasariling mahusay ngunit makulang na pagkakakahon. Sa akin na lang muna iyon, ngunit huwag kang matakot. Hindi naman ako kagaya niya. Hindi naman ako kagaya nila. Wala naman silang pakialam sa akin at wala rin naman akong pakialam sa kanila. Sa iyo na lang muna ako may pakialam. Sa gabing ito. Sa gabing itong pilit kong iisipin kung saan na nga ba ulit manggagaling. Sa pagkakaalala ko, ninais kong mag-umpisa kanina pa, na mag-umpisa sa kung anong palusot ang kaya kong ibulong sa sarili na taal na magpapaliwanag sa akin kung sino ka nga bang talaga. Ikaw na bigla na lamang tumambad sa harapan ko, na pilit din akong ibinabalik sa aking pinakapayak na anyo. Kaya siguro ganito. Kaya siguro ganito ako. Sa ’yo. Sa iyo na paminsang hinding-hindi ako mawawalan ng mararamdaman, na iyon nga, paumanhing muli, gusto kita.

P-Cy

Pinakamamahal,

Palagi na lang na hindi ko alam yung sasabihin ko. Sorry. Alam kong malayo sa kakayahan ng mga salitang ‘to kung gaano kabigat yung naramdaman mo noong nangyari ang hindi inaasahan sa Sarah’s. At putang ina niya pa rin. Putang ina nilang lahat ng gumagawa sa iyo ng gano’n. Sorry, kung minadali kitang sabihin kaagad kung anuman yung kailangan kong malaman noong gabing tumawag ka. Putang ina ko dahil hindi kita mapuntahan, na naman, sa panahong kailangan na kailangan mo ako. Sana hindi mo isiping hindi kita iniisip, o pinahahalagahan. Alam kong malawak pa rin ang pang-unawa mo sa sitwasyon ng magkalayong relasyon natin sa ngayon. Sana naaalala mo araw-araw na ikaw lang ang pinakamalapit sa akin, sa kahit na anong paraan, sa isip, sa puso, sa kaluluwa. Sorry. Sana hindi kailanman mabawasan ang pagmamahal mo sa akin, na araw-araw mong napahahalagahan, napatutunayan, at pinaaalala sa akin. Hindi ko naman nakakalimutan. Kung mayaman lang ako, putang ina talaga kung mayaman lang ako, mapupuntahan kita kahit kailan ko gusto. Sorry. Sorry talaga,  sa paulit-ulit kong sinasabing kakayanin ko pero palagi at palagi akong nagkukulang. Sana hindi mo ako iwan, na kaya mo pa rin akong hintayin, dahil ako ma’y kapuwa mo ring naghihintay sa lubhang pagkakataong naaatat tayong maasam. Sorry kung wala ako palagi kung kailangan mo ako. Sana huwag sumagi sa isip mo kahit sa katiting na segundo na hindi ko ginustong puntahan ka. Alam mong gusto kitang pinupuntahan. Hindi ko ito nakita kailanman bilang isang pagpunta lamang bagkus isang pagpatunay, pagsakripisyo, pag-alay ng aking sarili, panahon, pag-ibig, na matagal ko nang gustong araw-arawin, pero inilalayo pa rin ng pagkakataon. Sorry kung hindi ko kinakayang pagaanin ang loob mo mula sa karanasang nagtangkang guluhin ang buhay mo. Silang mga bastos, kupal, at hindi ko alam kung gumagana ba talaga ang pag-iisip. Alam kong wala kang ginawang masama, dahil alam kong mahal mo ako. Sorry kung nagalit ako sa umpisa, pero alam kong naunawaan mo naman ang pansarili kong mga takot, kahit na alam mong alam kong hindi mo kailanman magagawa ang mga iyon. Never doubt, panay bulong ko sa aking sarili sa tuwing sasaltikin. Boses mo sa aking isip ang kadalasang sumasagip sa akin mula sa pagkabaliw. Sorry, dahil hindi ko kayang gawin ang nagagawa mong pagsagip sa akin. Pero sana malaman mong nandito ako bilang kausap, na hindi kailanman kayang magalit sa iyo nang taos sa puso. Makikinig ako sa’yo. Sabihin mo ang lahat ng iyong mga nararamdaman, iniisip, dinadala sa araw-araw. Hindi ko puwedeng sabihing okay lang ‘yan kasi hindi ako gago para makitang okay lang ‘yon. Hindi kailanman naging okay sa paningin ang isang kupal. Kapag nagkataon, bibigwasan ko ang tarantado sa mukha kahit alam niya na sa sarili niyang gago siya. Sorry, kung wala ako sa panahong kailangan mo ng masasandalan. Sorry kung paulit-ulit na lamang akong nagsasalita, at nagkakamali. At sorry kung hindi ko alam kung paano tatapusin ‘tong liham ko para sa’yo.

Natatanging iyo,

M

Suma

Hingang malalim

Hinging pag-iwan

            na naman sa sarili

Sa sarili kong pilit

            ko pa rin kinikilala

Hingang malalim

Hinging pagtahan

            na, pakiusap

Sa sarili kong pilit

            akong kinikilala

Hingang malalim

Hinging patawad

            mula sa iyo

Sa iyo na tanging

            kumilala sa akin

Tanging umibig

Tanging nagpatahan,

            nanatili,

            nagpahingang maluwag

Sa mga salita kong walang ibig

            umibabaw ngunit

            abot mo pa rin

Malayo ako sa mundo

            sa kanila,

            sa aking mga titik

            maging sa aking sarili

Naging paikot man ako,

            magulo, maligaw,

            madilim,

Maliwanag pa rin sa iyo

Ikaw na nagpakilala sa akin

Ikaw na nagpakilala na akin

FlipTop - BLKD vs Tipsy D

Round 1

BLKD

Pangungunahan ko na ‘tong payasong dagang-tao ang panalo sa larong ‘to kung ang pagbabatayan ay ang pamantayan at panlasa ng panahong ‘to. Tanggap ko, panahon mo, kaya hindi kita sasabayan. Sa ’yo na ang boto ng mga tao basta’t sa’kin ang kamalayan.

Kasi, Tipsy, tipsy ka lang kaya ka feeling magaling. Ako, kaya kong magbiro sa bagong gising na lasing. Nagmakaawa ka para labanan ko. Tama ba ang ‘yong hiling? Kaya kong dagdagan at sobrahan
‘yang tama mong bitin.

Tama ba? Magsawa ka sa mga bara kong deadly. Mga bara ko, blueprint ng mga bara mong trendy. Tatamaan ka sa shots ng kargada kong MP5-Navy. Fire frenzy, kada bala ay barang matatatalinghaga. Ratrat muna bago bodybag, ganun magtanim-bala.

Tama ba? O tama na? Tama lang na death ‘yan. Walang finesse ‘yan, bitin sa drive, test run. ‘Di ka aabot kay Hansel, sundan man ang bread crumbs, pagsaksak ko sa ’yo ng basag na bote ng Tanduay red rum.

Ano ba kasing akala mo? Kahanay mo na si Loonie ‘pag natalo mo ’ko sa duel? Baka nakakalimutan mo, kahanay mo lang rin si 2Khelle. Kasi, kasi, kasi hindi lang win-loss record ang sukatan ng husay. Ang respeto ng bawat kalaban ay mahalagang patunay.

Ako, mula nang magkapangalan, nirespeto nang wagas. Lahat ng makatapat, lumaban nang buong lakas. E ikaw? Hindi ka sineryoso nina Juan at Sayadd, bagamat sikat ka na. Nung finreestylean ka nga ni J-Skeelz, mangiyak-ngiyak ka pa.

Kasi pagdating sa pagdura, hindi puwede yung basta puwede na. Tandaan, dapat may puwersa ka. Kung wala, etsapuwera ka. Lines mo, sumusuntok, lines ko, nagkacapoeira pa. Oo, oo, flexible ka nga kaso may diprensiya. Kulang sa esensiya, mga style, pinuwersa. Loonie’t Dello ang humor at rhyme per letra. BLKD and wordplay tapos ang swag, Michael Cera? Hindi ka kombinasyon namin, hindi ka kombinasyon namin, huwag kang magpalusot. Style mo, tagpi-tagpi, kaya ka marupok.

Kaya bansag na Mr. Flexible, dapat nang paltan ng Mr. Jacker of Styles, Master of None. Ito’y leksyon, hinanda ko bilang favor sa’yo. Sa pagpapaliwanag, lampas Akon pa ‘to. I’ll serve you so much, may pangtake home pa, bro. Abakadaz ka lang, linguistics major na ‘to.

Round 2

BLKD

Brace yourself. Wala nang set up, double meaning pa. Brace yourself.

Sabi mo sa Facebook Cypher Battle Season 2, “I’m flowing so clean like mineral water.” Tapos sabi mo kay Sinio, “Flow so clean like mineral water.” Sabi mo kay Icaruz, “Uubusin ko ang bars mo, parang battery empty.” Tapos sabi mo kay Sayadd, “Wala ka namang bars, battery drained.” Anong ibabanat mo sa’kin? You’re flowing so clean like distilled water? Wala akong bars parang missing ang charger? ‘Yan ang idol niyo, mahusay. ‘Yan ang idol niyo, mahusay magrecycle. Yung 8 na infinity, ninakaw pa kay Dizaster.

Walang integridad, kahit na utak, angat. Nagpapaghost write kay Juan, puro sulat-tamad. Puro flavors of the month lang ang lahok kada linya. Mga tsismis at balita na kanyang napika, sa tsismis at balita, style mo’y nakadepend. Bagay nga sa ’yo ang hastag kasi sunod ka lang sa trend. Mga bara mo, benta, mga bara ko, priceless. Mga bara mo, timely, mga bara ko, timeless kaya wala akong bilib sa tugmaan mong bent. Maganda ang flow kasi watered-down ang content. 

Sabi mo kay Icaruz, ako’y teacher. Sabi mo kay Sak, ako’y maestro. Ako’y habambuhay na estudyanteng nagbabahagi lang ng talino. Sinong tunay na maestro? Aksaya lang sa kumento. Siya na mismo ang nagsabi, tapos ang argumento.

Nagpauso ka lang ng hashtag style na ngayon ay laos na. Ako, nagbahagi ng techniques na hanggang ngayon, pangtusta. Technique sa wordplay, metaphors, verse structure, at iba pa. Maraming natuto sa ’kin at aminado kang isa ka ‘pagkat sa fans na walang taste ka lang taste maker. Iba ang trend setter sa game changer.

Kaya para ka lang Emperador brandy. Mabenta ka, kasi cheap ang ‘yong brand, D. Mga bara, kulang sa tama parang shandy. Ako, icon ng pagbabago, mala-Gandhi. Pa’no ka makikijam sa mic, hindi ka heavy, D. Patay ka sa harap ng fans mo, Kennedy. Pero kahit wala ’kong heavy metal, I’ll drop D. Ako’y halong Mike D at Chuck D. Sa mga tunay sa larangan, wala kang bilang, D. Iwan kang pira-piraso sa dakilang apo ng pamilya D. At kung mali aking paratang na hindi ka tunay sa larangan, yung grupo ni Mike D, at grupo ni Chuck D, ngayon mo nga pangalanan?

Round 3

BLKD

Butas daw yung salamin ko. Pinatunayan mong tanga ka. Yung Daft Punk, may helmet, si MF Doom, may maskara. Wala ka nang pakialam sa accessory kapag henyo ang nagdala.

Si BLKD, birador ng wackness sa hip hop. Si Tipsy D, tirador ng fan girls ng FlipTop. Sa panghuhuli ng groupie ka lang may bisa. Bars ko, nagbubukas ng isip, sa’yo, ng hita. Dati, taga-Cavite, ngayon, taga-Singapore. Bukas, sa’n ka papunta? Kalibugan mo lang pala ang kabilang globo na, tagos pa.

Ito’y makatang lasing laban sa makatang hubog sa pakikibaka sa sistemang bulok. Tangang pluma’y tubog sa pulbura kaya lahat ng masapul, bura. Nakipagkrus ng salita, humanda kang madarang. Dumating kang patayo, uuwi kang pahalang. Sumagot kang pabalang, uuwi kang paa lang.

Itong Tipsy D versus BLKD ay J. Cole versus Nas. Talagang mas nangunguna ka ngayon sa palabas pero ga’no man kataas maabot mong antas, alam mo sa sarili mong dala mo ang aking balbas, ang aking basbas. Alam mo sa sarili mong dala mo ang aking basbas.

Ako’y saludo sa husay mo sa kompetisyon. Ako’y tutol lang naman sa ’yong direksyon. Pareho tayong Bernal kaso iba ating papel. Ikaw, Binibining Joyce, ako, Ishmael. Mas mabenta ka, iba ang aking tindahan. Mas mabigat ka, iba ang aking timbangan 'pagkat ang sining ko’y lampas na sa mga pekeng hidwaan. Matatalo mo ’ko sa battle pero hindi sa digmaan.

Ako’y humahawan ng dilim patungong tag-araw. Nagpaparami ka lang ng views, ako, nagpapalawak ng pananaw ‘pagkat hindi lang win-loss record ang sukatan ng husay. Ang impluwensiya sa eksena ay mahalagang patunay. Tanggap ko kung wala ako sa top five niyo. Nasa top five ako ng mga nasa top five niyo. I made a difference na akala ng lahat no’n, cannot be. Habol mo, victory, habol ko, legacy. 

Kaya saka mo na ’ko yabangan ng pagiging lyrically insane ‘pag nakapaglabas ka na rin ng album na critically acclaimed. Gatilyo, nasa Spotify, iTunes, at Uprising office.

Mkpngyrhn

Never doubt.

Ito na lamang ang pinanghahawakan ko. Alam mo na rin kung saan nanggaling. At kung saan pa nanggaling talaga. At kung saan pa nga ba manggagaling. Nais ko munang magpasalamat sa walang patumayaw na pag-alala sa mga iniisip ko, sa mga walang kabuluhang iniisip ko. Maraming salamat sa pag-unawa sa mga hindi ko rin naman sinasadyang bigyang-maling kahulugang mga bagay. Maraming salamat sa pag-intindi sa akin, sa paghihintay, na baka sakaling magbalik-loob pa rin ako sa pagtitiwala sa mundo.

Nahirapan akong magtiwala, totoo, pero hindi ko na kayang magalit sa’yo. Gusto ko na ring mapagod kakaisip kasi parang nahihirapan na lang ako sa mga hindi naman dapat nang pagpaguran pang mga bad trip. Gusto ko nang huminga nang mas maluwag. Gusto ko nang magmahal nang wagas, nang hindi na’ko minsang naghihintay ring masaktan. Ayaw ko nang maghintay masaktan.

Ikaw at ikaw lamang ang nagtiwala lang din sa akin. Ikaw ang sumagip. Ikaw ang umalala, nakiramdam, nakipag-usap, at nawa’y hindi pinilit akong tanggapin. Ikaw lang ang may gusto sa akin, sa aking mga kilos, sa aking mga iniisip, kahit na minsa’y may mga bagay tayong hindi magkatagpo, ngunit nagkakasundo rin sa huli. Ikaw lang ang nag-iisip sa akin, sa mga araw na ikaw lang din ang iniisip ko. Ikaw lang ang nagtangkang magpakilala nang buo ng sarili mo, sa akin lang ding buong-buo ka nang tinatanggap. Ikaw lang ang gusto, at ako lang din ang gusto mo.

Hindi na ako mapapatid pa sa mga lubak ng kagaguhan ng mga sarili ko lamang mga binarberong suliranin. Hindi na ako matatakot. Hindi naman na dapat. Hindi na ako magtatanong ng hindi ba nang may kahit katiting na duda. Hindi na dapat ako magduda, dahil sa’yo na lang din naman nanggaling. Ikaw na lang naman na ang pinanghahawakan ko. Hindi ka nagkukulang. Hindi mo na ako sasaktan, sadya man o hindi, dahil ako na lang din ang hindi mo na kayang bitawan.

Salamat sa iyo, ikaw na tanging akin, at hinding-hindi sa iba.