Sinubukan yata magpalabas ng klase namin ng isang dula tungkol sa isang tauhan sa Noli. Hindi na ako masyadong sigurado, dahil maski isinali ako sa mga nagsulat ng pilit na script, hindi ko pa nababasa nang buo noon ang nobela at hindi pa ganoon kalawak ang naatim kong pag-unawa sa kaniya.
Halos lahat din naman siguro sa amin, wala sa pusong tinapos ang pagbabasa ng salaysay na ilang dekada ang pagitan ng wikang ginamit kumpara sa kasalukuyang kaya naming bigyang-pansin. Kaya rin siguro marami ring hindi masyadong nagseryoso kahit na kailangan namin itong tapusin bilang kahingian ng subject.
Noong una'y medyo exciting pa kasi mayroon naman palang hapit na bumuo ng palabas sa amin at ang iba'y mayroon palang natatagong talento pagdating sa larangan ng pag-arte. Nakakatuwa pang umpisahan ang mga unang bahagi ng kuwento, kung paanong mamimili at pagkakabit-kabitin ang mga senaryo. Hinulaan ko lang dati iyong ibig sabihin ng ibang mga eksena kaya maski siguro iyong ibang aktor at aktres namin, lutang din ang unawa sa kinalalagyan ng lahat. Lumaon, nagtampo na rin ang direktor namin dahil siguro sa kakulangan na rin ng maraming bagay, lalong-lalo na ng pakialam. Kinailangan naming igapang ang nalalabing panahon at sulat at kayod hanggang sa makaraos na lang, ngunit ayaw ko na dati pang maulit.