Lahat ng mag-aaral, takot sa kaniya. Maski naman siguro ako sa mas madalas na pagkakataon. Wala namang nagsabi kahit kailan na wala sa lugar ang mga pabugso-bugso niyang inis. Kung mabibigyan ng araw-araw na tsansang hindi ka niya makita habang naghahanap ng sasagot sa kaniyang tanong, araw-araw ring susunggaban iyon ng estudyante. Hindi siya madaling mapatawa, lalong hindi madadali ang kaniyang mga katanungan, lalo na sa mga tulad kong walang ibang ginawa kung hindi walang ibang gawin.
Minsang may dumating na araw na hindi simpayak ng mas nakararami. Maraming binitawang mga salitang hindi naman pala kayang mapanindigan at sadyang nadala lamang ng nagmamadaling emosyon at pagnanais na makalamang. Kahit na malayong may nangyaring pandaraya, walang totoong makapagsasabi kung aling landas ang dapat sanang tinahak.
Sa isang iglap ay tumaob ang araw at sarado nang bigla ang lahat ng aking mga kokote. Sinubukan kong palagan ang kaniyang sungit at inis kaya namiling hindi kumibo. Panay pagod at yamot ang natira sa aking mga mata at naubos na ang lahat ng natirang pakialam sa katawan ko. Natameme ang karamihan. Nanibago ang pakitungo ng guro. Pinaupo niya na lamang akong muli at namili ng ibang kaklase na gugulumihanin. Binuksan ko ang aking kuwaderno at tumitig sa isang blangkong pahina hanggang sa dahan-dahang mapawi ang aking mga naririnig.