13 October 2026

Lighter

Sa dinami-dami kong bitbit-bitbit at inaalala noong unang taon, lubhang kay laki ng ipinagbago ng dakila kong pakialam sa kalakhan ng aking mga karanasan nang iakyat na ako sa ikalawang taon. Madali nang maghati ng mga inaabangang kaba, maghiwalay ng mga takdang hindi kailangang isipin at ng mga maaari namang madaliin kinabukasan.

Kumaunti ang laman ng aking bag habang dahan-dahang lumiliit nang lumiliit ang aking kokote hanggang sa mapuntirya ko na lamang ang mga araw-araw kong dapat na naisin. Kung umuuwi akong malungkot at problemado noong unang taon, meryenda na lamang madalas ang inaasam-asam ko sa bawat nagmamadaling segundo na paisa-isang nahihimlay matapos ko silang pabayaang palampasin at ngumata na lamang ang atupagin.

Malaya ang isip ko sa pagkain, kahit mukha namang hindi ako parating gutom. Mauuna pang isipin ng aking sikmura ang titirahing pananghalian kaysa sa assignment na ipinagpabukas. Isasabay ko sa JJ at random craving ng chocolate ang pag-aaral para sa quiz na siguradong ibabagsak ko naman din. Kinasasabikan ko na rin ang mga pagkakagastusan kong mani, fish crackers, mangga, dos-tres, isaw, betamax, hot dog, kalamares, fish ball, tokneneng, kikiam, C2 na green, C2 na red, C2 na yellow, gulaman, soft drinks, KFC, Mcdo... bago pa ako makauwi.