First time kong makaranas noong first year high school na first things first, kailangang magdesisyon ng klase kung anong kulay ng notebook ang pipiliin namin, na kaiba dapat sa napili naman ng ibang section. Dahil halos walang magkakakilala sa aming lahat, mayroong mga pagkakataong ang guro na agad ang pumipili ng kulay para sa isang karampatang klase. Mayroon ding mga guro na hindi na naglatag ng kahingian ukol sa kulay ng notebook para sa subject nila.
Siyempre, hindi ako naubusan ng kupal na classmate na magmumungkahi ng kupal na kulay. Hindi man gaanong tantiyado kung sasakyan ng isang guro ang bawat kakupalang nagaganap sa loob ng kaniyang silid, sa mga baka-sakaling ito minsan nakikilala ang mga kaklaseng masyadong seryoso, mabagal makakuha, inaantok, lutang, inaantok at lutang, takot mahusgahan, at nakakaunawa ng kakupalan.
Madaling matahimik ang klase kapag hindi natawa ang guro sa biro ng kaniyang mag-aaral. Ang lakas din makagaan ng pakiramdam kapag nasa mood naman ang iba para sa ilang magaang asaran. Maisahan man o masungitan, magkakaiba pa rin ang pakitungo sa kaniya-kaniyang magkakaibang pagkakataon, pag-isahin man ang kulay ng aming mga kuwaderno.
No comments:
Post a Comment