Hindi ko alam kung ako lang 'to, pero mayroon kaming guro dati na late pumasok. Hindi lang iyon, dahil minsan, parang inaantok pa siya sa tuwing dumarating siya at habang nagkaklase. Hindi ko minsan maiwasang tingnan ang mga mata niyang maaaring pilit na nakikipaglaban sa antok o hindi kaya'y maya't maya niya lang pala kaming iniirapan.
Siguro kasi, kaunti lang yata talaga ang nagsisipagbasa sa amin para sa subject niya, o baka wala lang kopya ang nakararami ng textbooks na ginagamit niya sa klase. Kaya minsan, hindi rin maiiwasang mainip sa makupad na daloy ng klase, lalong-lalo na kung hindi ganoon kainteresante ang paksa, maging ang paraan ng pagtuturo ng aralin.
Minsan na ring tinamaan ako ng magaling kaya panay tingin ako nang tingin sa relo ko kung malapit na bang matapos ang klase o kailangan ko pang engganyuhin ang aking bagot nang mangilan pang mga minuto hanggang sa matodas na 'ko't lahat. Hindi naman ako nakaupo sa may bandang harapan pero bigla na lamang siya nainis sa 'kin kasi mukhang nagmamadali raw akong umuwi. Imbes na sumang-ayon ako sa kaniya at patotohanan pa lalo ang kaniyang paratang, ibinulalas ko na lamang sa buong klase at sa kaniya na natatae na ako.
No comments:
Post a Comment